ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ – ΧΛΙΔΑΝΕΡΓΟΙ

Νέο e-mail με μία άκρως ενδιαφέρουσα φανταστική (?) ιστοριούλα.. Την αναδημοσιεύω αμέσως:

Η φίλη μου η Μαρία ήρθε και με βρήκε για πρώτη φορά τον περσινό Σεπτέμβριο. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε επιστρέψει από την Αγγλία με το μεταπτυχιακό της, μετά είχε πάει τέσσερις μήνες διακοπές (στο Μπαλί, τη Μύκονο και τη Φλωρεντία), και τώρα είχε έρθει μαυρισμένη και έτοιμη να ξεκινήσει την καριέρα της, και μια νέα ζωή.

– «Θέλω να μου βρεις δουλειά στην εταιρία σου», μου είπε με τον επιτακτικό τρόπο που λέει τα πάντα. Ήταν 26 χρονών

Αν και είμαι εντελώς ακατάλληλος για τέτοιου είδους διαμεσολαβήσεις, μισάνθρωπος ων, σεβάστηκα το αίτημα της καλής φίλης, ρώτησα και έμαθα ότι πράγματι, υπήρχε μια ανοιχτή θέση στο διαφημιστικό τμήμα μιας εταιρίας για την οποία είχα κάνει κάποιες μεταφράσεις, προώθησα το βιογραφικό της και, ικανοποιημένος που έκανα το καλό για έναν συνάνθρωπο, το ξέχασα εντελώς.

Μετά από τρεις μέρες η Μαρία με πήρε τηλέφωνο, έξαλλη.
– «Υποδοχή διαφήμισης; Η θέση που μου βρήκες είναι για υποδοχή διαφήμισης;»
– «Ποιος; Τι; Ποιος είναι;» είπα (με είχε ξυπνήσει).
– «Εγώ έχω κάνει μεταπτυχιακό στην Ιστορία της Τέχνης στο Λονδίνο και θα πάω να σηκώνω τηλέφωνα για 600 ευρώ;»

Τι είχε γίνει: Η Μαρία δεν είχε πάει στο ραντεβού. Όταν την πήραν τηλέφωνο για να την καλέσουν έμαθε όσα χρειαζόταν να μάθει, και απέρριψε τη δουλειά μονομιάς.

Η Μαρία, βλέπετε, ανήκει σε μια εντελώς νέα κατηγορία Ελλήνων. Πρόκειται για μια υποκατηγορία της διαβόητης «γενιάς των 700 ευρώ», των νεαρών Ελλήνων, δηλαδή, που έχουν αποκτήσει πολύ καλή μόρφωση, και οι οποίοι βγαίνουν σε μια αγορά εργασίας η οποία δεν τους πολυχρειάζεται, και έτσι δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει μισθό αντίστοιχο των σπουδών τους, ή έστω επαρκή για να συντηρηθούν.
Η συγκεκριμένη υποκατηγορία της Μαρίας περιλαμβάνει τους νέους που, αν και δεν βρίσκουν μια καλοπληρωμένη δουλειά, αρνούνται να κάνουν οποιονδήποτε συμβιβασμό στον τρόπο ζωής τους. Μαθημένοι στο χαρτζιλίκι από τους γονείς κατά τη διάρκεια της εφηβείας και των σπουδών, βγαίνοντας στην «αγορά» εξακολουθούν να επιθυμούν να συχνάζουν στα ίδια μαγαζιά, να ψωνίζουν το ίδιο ακριβά προϊόντα, και να κάνουν ακριβώς την ίδια άνετη ζωή που έκαναν πριν. Είναι οι χλιδάνεργοι, και δεν πρόκειται να θυσιάσουν ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια απ’ το lifestyle τους. Όσα κι αν τους πληρώνουν.
_______________________________________________________________________

Σύμφωνα με μια έρευνα των Νέων, 8 στους 10 νεοπροσληφθέντες στην Ελλάδα αμείβονται με λιγότερα από 1000 ευρώ. Σύμφωνα με άλλη έρευνα της Marc για το Έθνος, τo 56% των Ελλήνων ηλικίας 18-30 αμείβεται με λιγότερα από 700 ευρώ το μήνα. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος.

  • Από τους τριαντάρηδες, μόνο το 29,5% ζουν εντελώς ανεξάρτητοι από τους γονείς.
  • Ένα 31,4% συντηρείται αποκλειστικά από αυτούς.

Μπορείτε να συλλάβετε αυτά τα νούμερα; Αν κάποιος ξένος τα διαβάσει θα συμπεράνει πως είμαστε μια κοινωνία υπό κατάρρευση, όπου οι νέοι δεν μπορούν να παράγουν πλούτο, οπότε τρώνε τον πλούτο που έχει συσσωρεύσει η προηγούμενη γενιά, μέχρι αυτός να τελειώσει, οπότε προφανώς η χώρα μας θα χρεοκοπήσει.
Η ίδια η οικογένεια έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες. Σε όλους τους Μεσογειακούς λαούς εμφανίζεται αυτή η απεριόριστη λατρεία για τα παιδιά, η οποία εύκολα παίρνει όχι-και-πολύ-υγιείς διαστάσεις. Οι γονείς ουσιαστικά «πληρώνουν» το παιδί για να μην τους φύγει. Σε άλλες, βορειότερες χώρες συνηθίζεται να το σουτάρουν (με αγάπη) μόλις τελειώσει το σχολείο, για να τραβήξει το δικό του δρόμο, να κάνει τα δικά του λάθη, να σταθεί στα δικά του πόδια, να μάθει και ωριμάσει. Εδώ έχουμε περιπτώσεις σαν το Θεσσαλονικιό φίλο μου το Στέλιο, που οι γονείς του υποσχέθηκαν αυτοκίνητο αν περάσει στις Πανελλήνιες, με τον όρο να περάσει σε σχολή της Θεσσαλονίκης.
Φυσικά, εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι νέοι που ανήκουν στη «Γενιά των 700 ευρώ», όλων οι γονείς θέλουν να τους φροντίσουν, κάμποσοι από αυτούς τους γονείς είναι και ευκατάστατοι, αλλά δεν γίνονται όλα τα παιδιά χλιδάνεργοι.
Βλέπετε, είναι στη φύση του νέου να θέλει να αυτονομηθεί, να κάνει κάτι στηριγμένος στα δικά του ποδάρια, μόνος, ανεξάρτητος. Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη αυτή. Στην πρώτη μου δουλειά προσελήφθην με μισθό 180.000 δραχμές το μήνα (520 ευρώ), εν έτει 2000, σε ηλικία 23 ετών, και ήμουν πανευτυχής. Εκστατικός. Ακόμα θυμάμαι το πρώτο ζευγάρι παπούτσια που πήρα με τα δικά μου λεφτά. Μπορεί αυτό να ακούγεται λίγο «Βασιλάκης Καϊλας», αλλά η ανάγκη του ανθρώπου να κάνει πράγματα μόνος του -και κατά συνέπεια να αυτοεπιβεβαιωθεί ως αυτόνομη οντότητα- είναι πανίσχυρη.

Γιατί τότε τόσοι τριαντάρηδες καταπιέζουν αυτή την ανάγκη για να μείνουν στη σφιχτή και γεμάτη ασφάλεια αγκαλιά της τσέπης του μπαμπά;

Είναι απλό: Είναι αρρώστια.

Οι χλιδάνεργοι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι lifestyle junkies, που επιτρέπουν τον εθισμό τους στην ηδονιστική πλευρά της ζωής, κι ας εγκλωβίζονται έτσι σε μια αέναη εφηβεία.
Σε καποια εφημερίδα οι «ανθρωποι» αυτοι χαρακτηρίζονται ως ΝΕΟΗΛΙΘΙΟΙ. Μια μολυσματική ράτσα νέων που το μόνο που ξέρουν είναι να μοστράρονται και να το παίζουν «Γυαλιστεροί» και «Γυαλιστερές» παρασιτοζωοντας εις βάρος των γωνέων τους και των εκάστοτε γκόμενων (οι γυναίκες κυρίως), που ενώ είναι οι περισσοτερες «ξέβράκωτες» ψάχνουν να βρουν τον «Ευγενικό χορηγό» που θα έχει ολο το πακέτο και θαναι και μαριονέτα. Πληρωμένοι άνθρωποι! Αλήθεια πως λεγόνται οι υπ-ανθρώποι αυτού του είδους?

«Δεν μπορώ να μην ψωνίζω. Δεν γίνεται», λέει μια άλλη φίλη, ας την πούμε Πόπη. «Είναι εθισμός, πηγαίνω στο Mall και θέλω να κατεβάσω τα ράφια, να τα δοκιμάσω όλα, να δώσω την κάρτα μου και να τα πάρω σπίτι μου. Η ντουλάπα μου είναι γεμάτη με ρούχα που δεν φοράω ποτέ, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να αγοράζω διαρκώς καινούρια. Το τηλέφωνό μου στο σπίτι είναι μονίμως κατεβασμένο για να μην με πρήζουν από την τράπεζα -χρωστάω πολλά στην κάρτα. Έχω φεσώσει συγγενείς μέχρι και τρίτου βαθμού, το χαρτζιλίκι με το που το παίρνω φεύγει, ο μισθός το ίδιο».

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί κανείς να καταλογίσει στην κοινωνία του υπερκαταναλωτισμού, και η ύπαρξη των χλιδάνεργων είναι ένα από αυτά. Αλλά δεν φταίνε οι τσάντες και τα παπούτσια αν η γυναίκα που τις ψωνίζει το κάνει με λεφτά που δεν έχει ή δεν έχει βγάλει με τον ιδρώτα της. Ο σφιχτός-όσο-δεν-παίρνει εναγκαλισμός της ελληνικής οικογένειας, που αρνείται να αφήσει τα παιδιά της να ωριμάσουν, δημιουργεί σε συνδυασμό με όλες τις χαρές του lifestyle αυτούς τους αιώνιους εφήβους που προτιμούν να ζήσουν σήμερα ό,τι έχει να τους προσφέρει η ζωή (ο μπαμπάς), παρά να ταλαιπωρηθούν για να το απολαύσουν αύριο.

Ως στάση ζωής αυτή δεν είναι απολύτως καταδικαστέα. Αναρωτιέται όμως κανείς, όταν ο μπαμπάς (ζωή) πάψει να παρέχει, τι θα καταναλώσει ο χλιδάνεργος; Και, ακόμα χειρότερα: Τι θα καταναλώσουν τα παιδιά του;
Προς το παρόν οι χλιδάνεργοι εξακολουθούν να βγαίνουν, να ψωνίζουν, να ταξιδεύουν, να πηγαίνουν σε interviews για δουλειές που δεν χρειάζονται, καθώς ο χρόνος περνά χωρίς συνέπειες. Θα έρθουν συνέπειες στο μέλλον; Έλα ντε.

Είδα τη Μαρία πρόσφατα, καλοντυμένη, αψεγάδιαστη, σε ακριβό εστιατόριο να τρώει με τον -πολύ μεγαλύτερο- φίλο της (τι λέγαμε ??). Ήταν μια χαρά: Χαρούμενη, ξεκούραστη και, ενάμιση χρόνο μετά το τέλος των σπουδών της, ακόμα χλιδάνεργη.
Νομίζω ότι θα τα πάει μια χαρά.

Σημείωση: Thanx Μαρούλα! Ζηλεύω που δεν το γραψα εγώ… (κλαψ-κλαψ)

Advertisements

8 thoughts on “ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ – ΧΛΙΔΑΝΕΡΓΟΙ

  1. Όντως εξαιρετικό!Πάντως έχουμε δύο θέματα που μπλέκουν. Σαφώς και υπάρχει η ..χλιδανεργία και η τάση αποφυγής του απογαλακτισμού. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως και τα λεφτά που δίνονται πλέον είναι σοβαρά λεφτά. Πάντως καλύτερα να δουλεύει κανείς (και να ψάχνεται) παρά να κααααθεται και να …περιμένει. Ο γέρος μου σε μια κρίση σοφίας μου είπε πως η δουλεια είναι πρωτευόντος αποκατάσταση της αξιοπρέπειας (βάλε και αυτενέργεια, αυτοσεβασμός κτλ) και δευτερευόντος βιοπορισμός, κάτι που ισχύει σαφώς στην γενιά μας που έχει μάθει …ελαφρώς να ζει από τα έτοιμα!

  2. Συμφωνώ με Zaphod εντάξει είπαμε να δουλεψεις αλλά όχι για ψίχουλα. Βέβαια όλα μπορούν να γίνουν βήμα βήμα. Πιάσε μία δουλειά αρχικά που μπορει να μην είναι και αντάξιά σου και θα βρεις την άκρη σιγά σιγά. Το κείμενο πάντως δε το έχει γράψει η Μαρούλα μου έχει έρθει καιρό με mail.

  3. Οι χαμηλοί μισθοί είναι άλλο θέμα. Στην ουσία πρόκειται για το εξής δίλλημα: Ή εργάζεσαι και δημιουργείς έστω και με χαμηλή αμοιβή ή παρασιτείς. Γιατί τέτοια άτομα όλοι μας γνωρίζουμε, και λειτουργούν ξεκάθαρα ως παράσιτα. Zaphod απόλυτα σωστός ο father σου. Αυτενέργεια – Αυτοσεβασμός – Αξιοπρέπεια – Δημιουργία. Το κειμενάκι μου θύμισε τους Πατρινούς 22-35 που κλείνουν 8ωρο στην Αγίου Νικολάου κοζάροντας τι περνάει πάνω-κάτω και πληρώνοντας τον καφέ με το χαρτζιλίκι του μπαμπά. Humma: To thanx πήγαινε στο ότι μου το έστειλε. Και ζηλεύω τον άγνωστο που το έγραψε.Θυμάμαι τα παιδιά της Γ Λυκείου όταν μου έλεγαν «ας τελειώσουμε το σχολείο και θα δούμε – δεν σκέφτομαι να κάνω τίποτα» κτλ και τους ρωτούσα: «Δηλαδή τί θα κάνετε του χρόνου; Θα βλέπετε Μενεγάκη ή θα ζεσταίνετε καρέκλες σε καφετέριες;» προσπαθώντας να τους δημιουργήσω την ανάγκη να κάνουν όνειρα για το αύριό τους.

  4. Πολύ καλό, δεν ξέρω κατα πόσο είναι ακριβείς οι στατιστικές αλλά είναι πραγματικά τραγικές. Δεν πιστεύω ότι η κυριότερη αιτία είναι η κατάσταση στην αγορά εργασίας αλλά μάλλον στην οικόγενεια όπως αναφέρει και το άρθρο. Οι χαραμοφάηδες υπήρχαν πάντα και πάντα θα υπάρχουν. Ειδικά αφού τα τελευταία χρόνια της οικονομικής «ανάπτυξης» που γονείς και παππούδες, έχοντας οι ίδιοι μεγαλώσει σε πολύ δύσκολες εποχές, καλομαθαίνουν υπερβολικά τα βλαστάρια τους. Απο την άλλη αν κάποια είναι αρκετα χαζογκόμενα ώστε να προτιμά να «βρεί ένα μ…κα να παντρευτεί» από το να γίνει ανεξάρτητο άτομο είναι άλλο, αρκετά διαδομένο φαινόμενο.Πάντως η κατάσταση στην αγορά εργασίας έχει αρχίσει να προκαλεί και άλλα φαινόμενα, δυστυχώς έχω γνωρίσει άτομα στη σχολή που ομολογούν ότι συχαίνονται το αντικείμενο αλλά το επέλεξαν μόνο επειδή πιστεύουν ότι θα βρούν έτσι δουλεία πιο εύκολα. Δεν ξέρω ποιοί είναι σε χειρότερη μοίρα τελικά, αυτοί που καταδικάζουν τον εαυτό τους στην εξάρτηση και απομυζούν την οικογένειά τους ή αυτοί που εξαναγκάζουν τον εαυτό τους σε καταναγκαστηκά έργα;

  5. Welcome on Board Kinalus!!!Το θέμα της Χλιδανεργίας είναι ακριβώς όπως το θέτεις (πρώτη φορά βλέπω να συμφωνούν στο φαινόμενο τόσα άτομα με διαφορετικές αντιλήψεις και κοσμοθεωρίες). Ωραίο και το δίλημμα: «Δεν ξέρω ποιοί είναι σε χειρότερη μοίρα τελικά, αυτοί που καταδικάζουν τον εαυτό τους στην εξάρτηση και απομυζούν την οικογένειά τους ή αυτοί που εξαναγκάζουν τον εαυτό τους σε καταναγκαστηκά έργα;» Η θέση μου είναι πως για κάποιον άνθρωπο δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να μην κάνει τίποτα. ‘Ολη η ζωή είναι ένας αγώνας – δες το τρίπτυχο του Zaphod. Αν το μόνο ενδιαφέρον είναι το τί ρούχα να αγοράσω ή πως να ψήσω τους «γέρους» να μου σκάσουν και άλλα φράγκα να πάω στη Μύκονο το καλοκαίρι, αυτό είναι απλός παρασιτισμός. Ένας δούλος είναι σε καλύτερη θέση από ένα παράσιτο. Γιατί ο δούλος αν αγωνιστεί (με σύνεση, εξυπνάδα, και σωστό timing) μπορεί να γίνει άνθρωπος και να ορίζει μόνος του τη μοίρα του. Το παράσιτο, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αλλάξει όψη. Στην πράξη όμως θα παραμένει παράσιτο.

  6. Άσε αυτό το είχα δει και γω. Παιδιά να έχουν φτάσει τρίτη Λυκείου και να μην έχουν όνειρα ή να λένε θέλω να κάνω αυτό και δε μιλάω οτι σώνει και καλά να θέλουν να σπουδάσουν. Αυτά που ήθελαν να περάσουν έλεγαν ας περάσω όπου να’ναι. Άκου να δεις!

  7. Α-ΠΑΙ-ΧΤΟ!Και προσφέρεται για πολλές αναλύσεις κιόλας. Πχ, μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση για το πως φτάσαμε εκεί θα μπορούσε και η εξής: δεν χρειάζεται να γίνουμε όλοι (πχ) αρχιτέκτωνες. Ο υπερεπαγγελματισμός οδηγεί στην ανεργεία και τους χαμηλούς μισθούς. Η χώρα χρειάζεται και υδραυλικούς, και οικοδόμους, και γυψαδώρους.Τι είπα πάλι, ε;

  8. Sorry ρε hades, Άργησα πολύ να πάρω πρέφα το σχόλιό σου. Έτσι είναι.. Άκούς εκεί να γίνει εμένα ο γιός μου υδραυλικός!! ΑΙΣΧΟΣ!! Αν είναι 200.000 πολιτικοί μηχανικοί το κράτος θα πρέπει να τους θρέψει. Για αυτό προτείνω να γεμίσουμε με τσιμέντο όλη την Ελλάδα για να χουνε δουλειά. Τί τα θέλουμε τα δάση αφού δεν μας δίνουν να φάμε. Κάτι αντίστοιχο πρέπει να γίνει και στις άλλες ειδικότητες για να λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.