Αλληλεγγύη ή όχι ?

  Η ιστορία ξεκινάει με αυτό το ψήφισμα στην τελευταία Γενική Συνέλευση των Καθηγητών του νησιού. Και αφού αυτό πέρασε με σχετικά  μικρή πλειοψηφία, βρεθήκαμε μπροστά σε διάφορα διλλήματα και προβληματισμούς για το αν και πως θα το υλοποιήσουμε. Και επειδή αυτή η διαδικασία από τη ΓΣ μέχρι χθες που ξεκινήσαμε να υλοποιούμε την ιδέα με έφθειρε αρκετά, μου φαίνεται πρέπον να ξεκαθαρίσω τις θέσεις μου.

Το πρόβλημα
  Θεωρώ πως αυτό που κάνω δεν είναι εργασία. Όσο ψωνίστικο και αν ακουστεί σε κάποιους, αυτό που κάνω το θεωρώ λειτούργημα. Και τα παιδιά/μαθητές δεν μου φταίνε σε τίποτα για τη σημερινή κατάσταση. Αντιθέτως αισθάνομαι σαν υποχρέωσή μου οποιαδήποτε απέναντι στο εξωφρενικά κακό εκπαιδευτικό σύστημα. Ενα σύστημα που σκόπιμα έχει: υπερβολική ύλη, μέτρια βιβλία και θέματα εξετάσεων που δεν μπορούν να καλυφθούν σε σχολικές διδακτικές ώρες. Το γιατί έγινε έτσι το ψιλιαζόμαστε όλοι: Έπρεπε, για τους ιθύνοντες του κράτους, να ανοίξει η αγορά φροντιστηρίων για να απορροφηθούν οι πλεονάζοντες απόφοιτοι πανεπιστημίων (που λόγω της ανισόρροπης οικονομίας  της χώρας δεν θα απορροφούνταν αλλού – χωρίς φυσικά να ευθύνονται οι φροντιστές γι αυτό).
  Ως καθηγητής (όχι ατομικά) αισθάνομαι πως ο κλάδος μου φέρει τεράστια ευθύνη που επέτρεψε να καθιερωθεί ένα τόσο απάνθρωπο εκπαιδευτικό σύστημα. Γιατί ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας: Πρόκειται για ένα σύστημα που δεν επιβραβεύει πάντα τον καλύτερο μαθητή, αλλά πολλές φορές επιβραβεύει αυτόν που είναι περισσότερο παπαγάλος να αποστηθίσει 50 τύπους ασκήσεων που  θα του μάθουν στο φροντιστήριο – γιατί στο σχολείο τρέχεις να προλάβεις ίσα-ίσα να βγάλεις την ύλη. 
  Τα μαθήματα αλληλεγγύης δεν θα λύσουν το πρόβλημα. Άλλωστε παλιότερα υπήρχαν με τη μορφή της ΠΔΣ ή της Ενισχυτικής διδασκαλίας που φυσικά δεν άλλαξε κάτι – απλά επιβεβαίωσε και στους πνευματικά τυφλούς το πρόβλημα του συστήματος.
  Και επειδή υπάρχουν πολλοί ανεγκέφαλοι ή και κακόπιστοι παπαγάλοι που θα ρίξουν το φταίξιμο στους καθηγητές του Δημοσίου, ας κοιτάξουν πόσοι μαθητές ιδιωτικών σχολείων (που θα δώσουν πανελλήνιες – γιατί πολλοί θα φύγουν κατευθείαν σε ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του εξωτερικού) κάνουν και επιπλέον φροντιστήρια (πέρα από τις φήμες πως σε πολλά ιδιωτικά σχολεία στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου τα μαθήματα Κατεύθυνσης ανεπισήμως αντικαθιστούν και τις ώρες από τα μαθήματα γενικής παιδείας). Τουλάχιστον εγώ όσους γνωστούς έχω από ιδιωτικά σχολεία έκαναν και αυτοί φροντιστήρια.

Και τώρα; 
  Τα προηγούμενα χρόνια αντιμετωπίζαμε την κατάσταση ως δεδομένη. Λόγω της οικονομικής κατάστασης θεωρούσαμε πως ακόμα και μια φτωχή (σχετικά) οικογένεια θα εξοικονομούσε χρήματα με κάθε μέσο προκειμένου να πάει το παιδί στο φροντιστήριο για να διεκδικήσει την είσοδό του σε μία καλή σχολή. Δυστυχώς, το θεωρούσαμε ως φυσιολογικό. Πράγμα που εννοείται πως ήταν τουλάχιστον εθελοτυφλία (αν όχι κάτι χειρότερο).
  Σήμερα, η κρίση έχει αγγίξει ακόμα και τη μέχρι χθες μεσαία τάξη. Η ανεργία (ακόμα και στο νησί) καλπάζει, ενώ ακόμα και οι εργαζόμενοι τα φέρνουν βόλτα μετά δυσκολίας. Η συγκεκριμένη πολιτική (το παραμύθι το οποίο αφελώς πιστέψαμε)  ξεμπροστιάστηκε, ανοίγοντάς μας με βία τα μάτια. Και εδώ ακριβώς πρέπει να πάρουμε θέση: Είτε αφήνουμε τον καπιταλισμό να επιλέξει ποιοί μαθητές δικαιούνται να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους, βάσει του νόμου του ισχυρότερου, είτε θα παρέμβουμε σε αυτή τη διαδικασία έχοντας ως οδηγό τις αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. 
  Διαθέτουμε  το χρόνο και τον κόπο μας, προσφέροντας στα παιδιά μας, αυτά για τα οποία έπρεπε να είχαμε αγωνιστεί καιρό πριν. Όχι μόνο ως εκπαιδευτικοί αλλά και ως πολίτες. Τις ίσες ευκαιρίες. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη να κάνουμε αυτό που θα έπρεπε να κάνει το κράτος και οι δήθεν «σωτήρες» που το διαχειρίζονται, ξεμπροστιάζοντάς τους. Δίνοντας το παράδειγμα στους μαθητές μας και όχι μόνο,  πως μια άλλη κοινωνία είναι εφικτή: μια κοινωνία όπου το κέντρο θα είναι ο άνθρωπος. 


Μα θα δουλέψουμε τζάμπα; 
  Είπα και παραπάνω πως αυτό που κάνουμε δεν είναι δουλειά. Είναι ένα λειτούργημα που προσπαθείς να προσφέρεις την απαραίτητη καλλιέργεια στους μαθητές ώστε να αντιμετωπίσουν τη ζωή και να γίνουν υπεύθυνοι και ελεύθεροι πολίτες.Και όσο αναποτελεσματικό κι αν είναι πολλές φορές το έργο μας – μιας και πάμπολλοι εξωτερικοί παράγοντες προβάλλουν διαφορετικά πρότυπα – αυτό δεν αλλάζει σε κανένα σημείο το βασικό μας στόχο. Οι μαθητές μας δεν είναι ούτε πελάτες, ούτε προϊόντα, ούτε χρήματα. Είναι άνθρωποι. Τελεία και παύλα.
  Αυτό είναι και το νόημα. Αν φτάσαμε εδώ, είναι επειδή πολλοί πίστεψαν στο χρήμα σαν το υπέρτατο αγαθό. Όχι φίλοι μου. Δεν «εργάζομαι» στην τάξη αδιαλείπτως τα 45 λεπτά της διδακτικής ώρας για τα 800€/μήνα. Ούτε επειδή με υποχρεώνει ο νόμος (κάλλιστα θα μπορούσα λουφάρω διακριτικά και να το παίζω καλός σε όλους). Αντιθέτως, προσπαθώ στο μέτρο του δυνατού να επιτύχω τους στόχους αυτής της «εργασίας» που ανέλαβα να κάνω. Όχι απέναντι στο κράτος ή στον εκάστοτε εργοδότη, αλλά απέναντι στον εαυτό μου και την κοινωνία.
  update: Φυσικά και δεν πρόκειται να σταματήσουν οι αγώνες μας διεκδικώντας αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.Αντιθέτως, οι περισσότεροι από εμάς προσβλέπουν στην κλιμάκωση των αγώνων, όχι μόνο για να πάρουμε λίγα πράγματα παραπάνω αλλά και για ανατροπή της παρούσας πολιτικής κατάστασης που πριμοδοτεί τους ισχυρότερους σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, εξαθλιώνοντας τους ασθενέστερους. Και δυστυχώς η ομοσπονδία μας δεν έχει βρει κάποιον τρόπο (προς το παρόν – είτε ακούσια, είτε εκούσια) κάποιον διαφορετικό τρόπο αντίδρασης πλην της απεργίας, ώστε να πιέσουμε απευθείας το κράτος και όχι μέσω της αποχής μας από το σχολείο.

Δηλαδή είμαστε εθελοντές;
  Εξαρτάται πως το βλέπει κανείς. Δεν είμαστε σαν τους εθελοντές των Ολυμπιακών Αγώνων που την ώρα που γινόταν το φαγοπότι των δισεκατομμυρίων το κράτος ζητούσε δωρεάν εργασία για το «καλό της πατρίδας» (και την τσέπη των αρπακτικών). Ούτε το όλοι μαζί μπορούμε του Σκάι που για λόγους διαφήμισης ζητά εθελοντές για τα δάση, τα νερά, την κρίση κλπ και από την άλλη με τις πολιτικές που αποδεδειγμένα προωθεί καταστρέφει την κοινωνία (προστατεύοντας τα κέρδη και τις φοροαπαλλαγές των πλουσίων). Ούτε φυσικά πάμε να καλύψουμε τις ευθύνες του κράτους και των κυβερνώντων. Προφανέστατα, είμαστε το αντίθετο των εθελοντών-θυμάτων, ή για να το πω πιο απλά είμαστε συνειδητοποιημένοι εθελοντές.

Θα ακούσουμε γκρίνιες; 
  Πιθανότατα. Ενδεχομένως να θίξουμε κάποιους που θεωρούν ότι θίγονται για διάφορους λόγους (πιθανότατα και για μή προφανείς). Η ένταση της γκρίνιας, που πιθανόν να ακουστεί, ποικίλει και φυσικά δεν εξαρτάται από εμάς. Αλλά αυτό φυσικότατα δεν σημαίνει πως θα φοβηθούμε τυχόν παράλογες αντιδράσεις που θα προσπαθήσουν για ιδιοτελείς σκοπούς να μας φορτώσουν με λάσπη.
  Ακούστηκε η άποψη πως πιθανόν να θιγούν οι φροντιστές. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύσει μιας και μέχρι πριν από 3 χρόνια η ΠΔΣ και η Ενισχυτική διδασκαλία λειτουργούσε υπό την αιγίδα του Υπουργείου. Και σχεδόν όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στην ΠΣΔ και την Ενισχυτική, στη συνέχεια πήγαιναν στο φροντιστήριο. Αυτή η κίνηση δεν έχει σκοπό να λειτουργήσει ανταγωνιστικά των φροντιστών. Άλλωστε και αυτοί εργαζόμενοι είναι, καλύπτοντας το κενό του εκπαιδευτικού συστήματος. Και φυσικά δεν είναι ούτε ανταγωνιστές μας, ούτε σκοπεύουμε να τους θίξουμε.(Χώρια που σχεδόν όλοι μας ως μαθητές πήγαμε σε φροντιστήριο και πολλοί από εμάς εργάστηκαν παλιότερα σε φροντιστήρια, οπότε γνωρίζουμε αρκετά καλά τη σημασία του φροντιστηρίου με τα εκπαιδευτικά συστήματα των τελευταίων δεκαετιών). Και τυχόν γκρίνια από φροντιστές θα είναι αντίστοιχη με την γκρίνια ενός περιπτερά που έδωσες σε κάποιον άνθρωπο-πιθανό πελάτη του ένα ποτήρι νερό – γεγονός που τον απέτρεψε από το να αγοράσει μπουκαλάκι από το περίπτερο.

Φιλανθρωπία ή Αλληλεγγύη
  Υποτίθεται πως φιλανθρωπία σημαίνει το να αγαπάς τον άνθρωπο. Αν και αυτό που ζούμε από τους «φιλανθρώπους» γύρω μας συνήθως μας φέρνουν στο νου άλλες καταστάσεις: Το charity που λέγαμε και στα μαθήματα Αγγλικών όπου κάθε σωστός «ευγενής» θα έπρεπε να δίνει κάποια χρήματα για τους φτωχούς. Και ενώ κάθε  Άγγλος ευγενής συμμετείχε ενεργά στην καταδυνάστευση του κόσμου και τον εξανδραποδισμό ολόκληρων λαών, θεωρούταν must για την καλή κοινωνία να εμφανίζει και το «φιλάνθρωπό» του πρόσωπο δίνοντας κάτι ψιλά από τον αιματοβαμμένο πλούτο του στους φτωχούς. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σήμερα. Όταν βλέπεις πάμπλουτους να πετάνε κόσμο στο δρόμο και από την άλλη να εμφανίζονται σε φιλανθρωπικά πάρτυ ή ως χορηγοί, ή όταν βλέπεις κομματάρχες να καταληστεύουν το δημόσιο πλούτο με τους υμετέρους και μετά να σου παρουσιάζουν δήθεν κοινωνικές πολιτικές. Ή όπως τα φιλόπτωχα ταμεία που χρησιμοποιούνται ως ελεημοσύνη.
  Όχι κύριοι! Δεν είμαστε ελεήμονες. Δεν κάνουμε τίποτα από λύπηση. Ούτε καν φιλάνθρωποι, με την έννοια που αυτή έχει επικρατήσει. Δεν αγαπάμε στα λόγια τον άνθρωπο – αλλά περνάμε στην πράξη: στεκόμαστε κοντά του. Ούτε για διαφήμιση, ούτε για να εισπράξουμε συγχαρητήρια, ούτε για τυχόν άλλες ιδιοτελείς σκοπιμότητες. Παρά μόνο για έναν λόγο: γιατί πρώτα ως άνθρωποι και έπειτα ως εκπαιδευτικοί νιώθουμε την υποχρέωση να πράξουμε αυτά που διδάσκουμε. Την πτώση κάθε διαχωριστικού φράχτη μέσα στην κοινωνία. Την εγγύτητα μεταξύ των ανθρώπων. Εν αντιθέσει με κάθε άλλον που βιάζει την ουσία της έννοιας αλλελεγγύη.

50+1 Λευκά Ψέμματα

To παρακάτω δημοσιεύτηκε στη Δράση Πολιτών
Πιθανότατα οι περισσότεροι να έχετε λάβει αυτό το e-mail που τιτλοφορείται «Με λευκό 50+1 στις εκλογές» και καλεί τους αποδέκτες να ψηφίσουν όλοι λευκό. Εν περιλήψει, σύμφωνα με τον συντάκτη, υπάρχει ένα οργανωμένο σχέδιο που αποκρύπτει πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποχρεούται να διαλύσει τα κόμματα αν η πλειοψηφία στις εκλογές επιλέξει το Λευκό ψηφοδέλτιο. Κάτι που φυσικά είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΨΕΜΑ. Πάμε να εξηγήσουμε το γιατί. 

Βήμα βήμα η αποκάλυψη των ψεμμάτων

To e-mail ξεκινάει με κάτι εντελώς αστήρικτες γενικότητες πως αν η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος επιλέξει το Λευκό τότε υπάρχει «πρόβλημα αντιπροσώπευσης και έκφρασης του κυρίαρχου λαού από υπάρχοντες κομματικούς σχηματισμούς».  Προφανέστατα ένα εντελώς αυθαίρετο συμπέρασμα, μιας και κανείς δεν απαγορεύει στον καθένα να φτιάξει δικό του κόμμα με τις δικές του θέσεις και να διεκδικήσει την εκλογή (αρχή του εκλέγειν και εκλέγεσθαι).
Το ψέμα συνεχίζει πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ΠτΔ) «πρέπει να διαλύσει τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς, να ορίσει υπηρεσιακή κυβέρνηση και να δώσει εντολή σχηματισμού νέων πολιτικών σχηματισμών προκειμένου να εκφράσουν την λαϊκή βούληση», πάλι χωρίς καμμία αναφορά σε σύνταγμα ή νόμο. Περιττό να εξηγήσουμε πως ο ΠτΔ έχει συγκεκριμένες αρμοδιότητες όπου όλες περιγράφονται στο Σύνταγμα της Ελλάδας  (Μέρος Δεύτερο Κεφάλαια 2 & 3 – άρθρα 35-50). Και φυσικά τέτοια αρμοδιότητα δεν υπάρχει πουθενά μέσα στο Σύνταγμα και σε κανέναν νόμο.

Παρακάτω δίνεται ένα παιδιάστικο παράδειγμα πως αν η πλειοψηφία ψηφίσει Λευκό για ένα θέμα και όχι τις άλλες προτάσεις, τότε οι προτάσεις αυτές χάνουν τη νομιμοποίησή τους και πως η εκλογή θεωρείται άκυρη και πρέπει να αποσυρθούν κλπ. Πάλι βλέπουμε την αυθαιρεσία σε όλο της το μεγαλείο, όπου χωρίς καμμία αναφορά σε νόμους (ή σε καταστατικά για συλλόγους-οργανώσεις-ομοσπονδίες), ο συντάκτης του e-mail ανεύθυνα ανακυρρήσει σε θέση τη μή ύπαρξη θέσης, διότι καλώς ή κακώς η Λευκή ψήφος σημαίνει πως δεν λαμβάνω θέση και τίποτα παραπάνω. Αν ίσχυε οτιδήποτε διαφορετικό, θα είχαμε άδεια έδρανα στη Βουλή που θα αντιπροσώπευαν αυτούς που δεν εκφράζουν θέση κτλ – κάτι που φυσικά δεν συμβαίνει.
Σαν Δεύτερο παράδειγμα δίνεται η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την υπόθεση των Πασχαλίδη, Κουτμερίδη και Ζαχαράκη εναντίον της Παρθένας Φουντουκίδου για τις εκλογές του Μάρτη του 2004. Εδώ ο συντάκτης προσπαθεί να αποδείξει τους θολούς ισχυρισμούς του, απομονώνοντας της φράση «επιλέγοντας το λευκό ψηφοδέλτιο, ένα µέρος του εκλογικού σώµατος της µείζονος εκλογικής περιφέρειας της Κεντρικής Μακεδονίας επιθυµούσε να εκφράσει την αποκήρυξη όλων των πολιτικών σχηµατισµών». Ακούγεται καλό, αλλά για δώστε σημασία στη φράση με τα έντονα γράμματα. Ο όρος επιθυμούσε να εκφράσει την αποκήρυξη, είναι εντελώς διαφορετικός από το πχ εξέφρασε την αποκήρυξη και φυσικά μπορεί να ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους, αλλά σίγουρα δεν είναι εντελώς ξεκάθαρο στο τι σημαίνει η Λευκή ψήφος. Και ιδιαίτερα βλέποντας αυτή την πρόταση μαζί με την επόμενη «Ωστόσο,κατόπιν της νοµολογιακής µεταστροφής, τα λευκά ψηφοδέλτια αυτών των εκλογέων ερµηνεύθηκαν ως θετικές ψήφοι υπέρ όλων των πολιτικών κοµµάτων», βλέπουμε πως οι Νομικοί του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στηλιτεύουν την Ελλάδα επειδή η καταμέτρηση στο Εκλογικό μέτρο των Λευκών ψηφοδελτίων σημαίνει  το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή θετική ψήφο για όλα τα κόμματα, ενώ μπορεί να σημαίνει και το αντίθετο, χωρίς όμως να δίνει ξεκάθαρο χαρακτηρισμό στην ψήφο. 
Και αν μέχρι τώρα τα πράγματα είναι εντελώς θολά, παρακάτω το ψέμα και η απόπειρα παραπλάνησης αποκαλύπτεται συνολικά, αρκεί βεβαίως κάποιος να ψάξει τα άρθρα του Συντάγματος στα οποία αναφέρεται το e-mail. 
Λέει το e-mail: Αν στο Σύνταγμα α.41 παρ. 1΄΄ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δύναται να διαλύσει την Βουλή εάν αυτή ευρίσκεται εν προφανή δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα………» κτλ. Ψάξτε το άρθρο 41 παρ.1 ή και ολόκληρο το Σύνταγμα της Ελλάδας να δείτε αν αναφέρεται πουθενά τέτοια πρόταση. 
Το e-mail συνεχίζει: Στο α. 52 του Συντάγματος αναφέρει περί της ΄΄Γνήσια και ανόθευτη εκδήλωσης της λαϊκής κυριαρχίας΄΄ και αφορά την πληροφόρηση του λαού από τα ΜΜΕ.  Έχουμε μία εντελώς αυθαίρετη πρόταση (πως το Λευκό σημαίνει να διαλυθούν τα κόμματα – το οποίο δεν προκύπτει από πουθενά) και ο συντάκτης του mail μας λέει πως έτσι πρέπει να πράξουν οι Πολιτειακοί Παράγοντες. Ξεχνά πως το 2009 εκλέχθηκε μία κυβέρνηση με το σύνθημα «Λεφτά υπάρχουν» και πως δεν θα ξαναδωθούν λεφτά στις τράπεζες και εν τω μεταξύ έχει μειώσει μισθούς, συντάξεις και σχεδόν κάθε κοινωνικό κεκτημένο του Λαού. Ξεχνά επίσης πως οι Πολιτειακοί παράγοντες δεν συγκινήθηκαν ούτε όταν είδαν ένα εκατομύριο κόσμο στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι εναντίον του μνημονίου. Καθώς επίσης πως η ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης έχει καταπατηθεί όταν η πλειοψηφία των Πολιτειακών παραγόντων – και του ΠτΔ συμπεριλαμβανομένου – εκφράζουν μύδρους κατά των εκλογών και της έκφρασης της λαϊκής θέλησης λέγοντας πως οι εκλογές θα ήταν καταστροφικές για τον τόπο.  Λες και ο συντάκτης ζει σε άλλη χώρα, προσπαθεί να μας πείσει πως ο ΠτΔ και η Πολιτεία συνολικά θα αποδεχτούν την αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση λόγω της λευκής ψήφου, ενώ το ίδιο το Σύνταγμα έχει γίνει κουρελόχαρτο σε πολύ πιο ξεκάθαρα πράγματα (πχ υπογραφές μνημονίου με λιγότερους από 180 βουλευτές, νέα κυβέρνηση χωρίς εκλογές, δικαίωμα στην εργασία, αναλογικότητα των φόρων, ισότητα απέναντι στους νόμους που καταρρίπτεται με τη βουλευτική ασυλία κ.α.). 
Συνεχίζει: Το Σύνταγμα της Ελλάδος προστατεύει τον κυρίαρχο λαό και το Δημοκρατικό πολίτευμα και όχι το status quo (ηγεμονία) των πολιτικών κομμάτων και των υποψηφίων τους. Σαφώς και έτσι είναι, αλλά πουθενά δεν λέει πως πρέπει να διαλυθεί οποιοσδήποτε κομματικός σχηματισμός επειδή η πλειοψηφία των πολιτών προτιμά τη λευκή ψήφο. Στη Δημοκρατία έχεις το δικαίωμα του Εκλέγειν και Εκλέγεσθαι, οπότε κανένας δεν σε υποχρεώνει να ψηφίσεις αναγκαστικά κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα. Αν διαφωνείς με όλους και δεν σε εκφράζει κανείς, έχεις το δικαίωμα να φτιάξεις το δικό σου κόμμα και να ψηφίσεις τον εαυτό σου. Τα υπόλοιπα είναι από μπούρδες έως κατευθυνόμενα ψέμματα. 
Και το e-mail τελειώνει με το απαύγασμα της αυθαιρεσίας και της αστήρικτης σκέψης: «Η λευκή ψήφος έχει την δυνατότητα να ΄΄καθαρίσει΄΄ το παρακμάζον πολιτικό σύστημα και να δώσει την δυνατότητα στον κυρίαρχο λαό να θέσει νέους κανόνες διακυβέρνησης». Κάτι που κανένας νόμος δεν το ορίζει!! Παρά μόνο ο συντάκτης του e-mail. 

Τι ισχύει με τα Λευκά στις εκλογές

Ο εκλογικός νόμος που ισχύει είναι ο νόμος 3231/2004 (νόμος Σκανδαλίδη) με τις προσθήκες του νόμου 3636/2008 που θα γίνουν οι επόμενες εκλογές (και δίνει μπόνους 50 έδρες στο πρώτο κόμμα – αντικαθιστώντας τις προσθήκες του 3434/2006). Από τον εκλογικό νόμο 3231/2004 (άρθρο 4 παρ 4) αντιγράφουμε: 
Το αρμόδιο Πρωτοδικείο, για την αντίστοιχη εκλογική περιφέρεια συντάσσει (σε συμβούλιο) τον πίνακα των αποτελεσμάτων της, ο οποίος περιέχει:
α. τον αριθμό των εγγεγραμμένων εκλογέων
β. τον αριθμό των εκλογέων που ψήφισαν
γ. τον αριθμό των εγκύρων ψηφοδελτίων
δ. τον αριθμό των άκυρων ψηφοδελτίων
ε. τον αριθμό των λευκών ψηφοδελτίων, και
στ. τον αριθμό των εγκύρων ψηφοδελτίων που έλαβε κάθε συνδυασμός και κάθε μεμονωμένος υποψήφιος.
Παρατηρούμε πως υπάρχουν 3 κατηγορίες ψηφοδελτίων: Τα Έγκυρα, τα Άκυρα και τα Λευκά. Και πάμε παρακάτω στο νόμο 3636/2008 (που αντικαθιστά τις παρ 1 και 2 του άρθρου 6 του νόμου 3231/2004):
1. Για τον καθορισμό των εδρών που δικαιούται κάθε εκλογικός σχηματισμός, το σύνολο των ψήφων που συγκέντρωσε στην Επικράτεια πολλαπλασιάζεται με τον αριθμό 250. Το γινόμενο τους διαιρείται με το άθροισμα των έγκυρων ψηφοδελτίων που συγκέντρωσαν στην Επικράτεια όσοι σχηματισμοί συμμετέχουν στην κατανομή των εδρών, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 5. Οι έδρες που δικαιούται κάθε σχηματισμός στην Επικράτεια είναι το ακέραιο μέρος του πηλίκου της διαίρεσης. Αν το άθροισμα των ως άνω ακέραιων μερών των πηλίκων υπολείπεται του αριθμού 250, τότε παραχωρείται, κατά σειρά, ανά μία έδρα και ως τη συμπλήρωση αυτού του αριθμού στους σχηματισμούς, των οποίων τα πηλίκα εμφανίζουν τα μεγαλύτερα δεκαδικά υπόλοιπα.
2.α. Στο αυτοτελές Κόμμα, που συγκέντρωσε το μεγαλύτερο αριθμό έγκυρων ψηφοδελτίων στο σύνολο της Επικράτειας, παραχωρούνται, επιπλέον των εδρών που λαμβάνει, σύμφωνα με την παράγραφο 1, πενήντα (50) ακόμη έδρες, οι οποίες προέρχονται από εκλογικές περιφέρειες στις οποίες έχουν παραμείνει αδιάθετες έδρες μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του άρθρου 8.
Πολύ απλά, για το σχηματισμό/εκλογή της Βουλής λαμβάνονται υπ όψιν ΜΟΝΟ ΤΑ ΕΓΚΥΡΑ ψηφοδέλτια. Νομίζω πως από το παραπάνω απόσπασμα του νόμου είναι εντελώς ξεκάθαρο ακόμα και για τον πιο αδαή. 
Οι Λευκές και οι Άκυρες ψήφοι καταγράφονται αλλά δεν λαμβάνονται υπ όψιν σε καμμία περίπτωση. Η Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που ανέφερε παραπάνω το mail καταδίκασε το Ελληνικό Δημόσιο επειδή στην περίπτωση της Παρθένας Φουντουκίδου το 2005 (μετά την προσφυγή της) ελήφθησαν υπ όψιν τα Λευκά ψηφοδέλτια (στην κατανομή των εδρών). 

Ένα πραγματικό παράδειγμα

Ας δούμε τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα που δίνει η Βουλή των Ελλήνων:
Στις εκλογές της 7ης Μαρτίου του 2004 το ΠΑΣΟΚ πήρε ποσοστό 40.55%, ενώ στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009 το ΠΑΣΟΚ πήρε ποσοστό 43.94%.
Όπως φαίνεται στην πρώτη ματιά το ΠΑΣΟΚ θα πήρε περισσότερες ψήφους το 2009 απ ότι το 2004. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΜΩΣ ΕΤΣΙ. Το 2004 το ΠΑΣΟΚ πήρε 3.003.988 ψήφους ενώ το 2009 πήρε 2.995.978 ψήφους. Και για να μην κουράζεστε με την αφαίρεση το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές πήρε 8.010 λιγότερους ψήφους απ ότι το 2004. 
Μα θα πεί κάποιος.. αφού αύξησε τα ποσοστά του, πως γίνεται αυτό; Με απλά μαθηματικά! Αφού τα ποσοστά μετράνε επί των εγκύρων, τα έγκυρα στις εκλογές του 2009 ήταν λιγότερα από τις εκλογές του 2004. Απλά ήταν αυξημένα τα Λευκά, τα Άκυρα και η αποχή.
ΠΡΟΣΟΧΗ update: Διαβάζοντας ένα άρθρο όπου ανακαλύψαμε διαφορές μεταξύ των αποτελεσμάτων που δίνει το Υπουργείο Εσωτερικών για τις εκλογές και της Βουλής. Πέρα από το απαράδεκτο του πράγματος (να διαφωνεί η Βουλή με το Υπουργείο Εσωτερικών για τα αποτελέσματα των εκλογών) αν πάρουμε τα στοιχεία του Υπουργείου για τις εκλογές θα δούμε πως το Πασόκ πήρε το 2004 3.003.275 ψήφους και ποσοστό 40.55%,  ενώ το 2009 πήρε 3.012.542 ψήφους και ποσοστό 43.92%. Τα έγκυρα (δηλαδή όσοι ψήφισαν κόμμα) στις εκλογές του 2004 ήταν 7.406.619, ενώ στις εκλογές του 2009 ήταν 6.858.421. Δηλαδή στις εκλογές του 2009 είχαμε 548.198 λιγότερες έγκυρες ψήφους (λόγω αύξησης της αποχής, των Λευκών και των Άκυρων). Έτσι ακόμα και με τα αποτελέσματα του Υπουργείου Εσωτερικών παρατηρούμε πως το Πασόκ πήρε το 2009 9.267 περισσότερες ψήφους απ’ότι πήρε το 2004. Ποσοστό που ενώ επί των εγγεγραμένων είναι 0.09% περισσότερο, επί των εγκύρων (επαναλαμβάνουμε: δηλαδή όσοι ψήφισαν κάποιο κόμμα) ανάγεται σε 3.37%. Όπως και να έχει βλέπουμε πως βολεύει ιδιαίτερα τα μεγάλα κόμματα η ΜΗ έγκυρη ψήφος – δηλαδή η αποχή, το Λευκό και το Άκυρο.

Ένα φανταστικό παράδειγμα

Έστω πως στις επόμενες εκλογές, το e-mail πείθει τον κόσμο και τα αποτελέσματα έχουν περίπου ως εξής :

Λευκά: 5.000.000
Άκυρα: 1.000.000

Έγκυρα: 2.000.000
ΝΔ: 1.000.000
ΠΑΣΟΚ: 500.000
Υπόλοιπα: 500.000
Τα ποσοστά θα διαμορφωθούν ως εξής:
ΝΔ:  50%
ΠΑΣΟΚ: 25%
Υπόλοιπα κόμματα: 25% 
 Και φυσικά θα έχεις μία αυτοδύναμη κυβέρνηση με σχεδόν 200 βουλευτές που θα κάνει ότι θέλει. 

Τι τρέχει δηλαδή με αυτά που «λέει το e-mail»; (???)

Ο καθένας μπορεί να υποθέσει τα κίνητρα του αποστολέα. Κάποιος μπορεί να πει πως πρόκειται για αφέλεια ή ημιμάθεια. Αλλά επειδή προσωπικά δεν δέχομαι πως κάποιος που ξεκινά μια τέτοια διαδικασία ψευτοέρευνας που παίρνει αποσπάσματα από νόμους, αποφάσεις και αναφέρει ψευδώς άρθρα του Συντάγματος που δεν υπάρχουν είναι απλά επιπόλαιος, μου φαίνεται περισσότερο σαν στημένη κίνηση του δικομματικού κατεστημένου να σπρώξουν τον απογοητευμένο κόσμο προς το Λευκό (ή το άκυρο ή την αποχή), ώστε να καταφέρουν να μετατρέψουν τις συντριπτικά λιγότερες ψήφους τους (που θα πάρουν) σε δυσανάλογα μεγάλα ποσοστά.
Επίσης η Λευκή ψήφος ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΑΠΟΚΗΡΥΞΗ, αλλά μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί ως «απουσία θέσης», ούτε συμφωνία – ούτε διαφωνία, κάλλιστα μπορεί να παρουσιαστεί και πως ο κόσμος δεν διαφωνεί και απλά στέλνει «μήνυμα». Θέση που άλλωστε έχουν ήδη εκφράσει τα κόμματα σε παρελθούσες εκλογές για την αποχή – και θυμάστε όλοι που το έβαλαν το «μήνυμα που πήραν» – και που φυσικά κανείς δεν τους απαγορεύει να ερμηνεύσουν και αντίστοιχη κίνηση με τα Λευκά. 
Υ.Γ.: Πάνω στο ίδιο θέμα υπάρχει και ένα εξαιρετικά κυνικό άρθρο εδώ που βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Υ.Γ.2: Και φυσικά, μπορείτε να δείτε ένα ακόμη άρθρο που ξεκαθαρίζει την «αλχημεία»  στα εκλογικά αποτελέσματα. Πράγμα που φυσικά δεν γίνεται πουθενά θέμα, αλλά επικρατούν εντελώς αστήρικτες απόψεις για τα Λευκά, τα Άκυρα και την Αποχή. Τυχαίο? Δεν νομίζω.