Περί δολοφονιών..

Στη δημοκρατία, κανείς δεν έχει δικαίωμα να σκοτώνει. Κανείς! Όύτε μαύρος, ούτε άσπρος, ούτε κόκκινος, ούτε πράσινος, ούτε οποιουδήποτε χρώματος. 

Επίσης, στη δημοκρατία δεν υπάρχει η έννοια της εκδίκησης. Οι κοινωνίες θεσμίζουν τη δικαιοσύνη η οποία αμερόληπτα αναλαμβάνει να σωφρονίσει τους ενόχους, όχι να εκδικηθεί. 

Επιπλέον, στη δημοκρατία η εύρεση των ενόχων και η διαλεύκανση κάθε εγκλήματος γίνεται από τους φορείς που έχει θεσμίσει η ίδια η κοινωνία. Όχι από τον κάθε δημοσιογράφο/καναλάρχη/πολιτικό/κάφρο.

Τέλος, η δημοκρατία δεν έχει Δικαστές Ντρεντ. Αν αποκτήσει, δεν θα είναι δημοκρατία, αλλά μια ομάδα τραμπούκων όπου ο καθένας  «δικάζει» όπως γουστάρει.

Αυτά τα ολίγα, είναι βασικοί κανόνες της Δημοκρατίας, που πολλοί δείχνουν να τα ξεχνάνε.. Από την κατασκευή ενόχων που πραγματοποιούν τα ΜΜΕ και συγκεκριμένοι πολιτικοί, μέχρι τη συγκίνηση που εξαρτάται από το χρώμα ή την ιδεολογία για τον κάθε νεκρό.

υγ: το αν ο νεκρός έχει συγκεκριμένο χρώμα ή ιδεολογία, δεν αλλάζει την τραγικότητα του άδικου χαμού μιας ανθρώπινης ζωής. Το αν ήταν καλός ή κακός άνθρωπος, δεν δικαιολογεί  τη δολοφονία. Γι αυτό έχουμε τη δικαιοσύνη. Αν αυτή δεν λειτουργεί σωστά, είναι καθήκον όλων μας να αγωνιστούμε για να την βελτιώσουμε και να μην επιτρέπουμε στον καθένα να την παίρνει στα χέρια του.

υγ2: Δεν μπορώ να ξέρω τους ενόχους (και ας σταματήσει επιτέλους το έγκλημα του συμψηφισμού). Το να καταλήγουμε σε αβίαστα συμπεράσματα είναι τουλάχιστον ηλίθιο. Πάντως, η άρτια οργανωμένη δολοφονική επίθεση μου θυμίζει Μαρφίν,  Γκιόλια και μαφία της νύχτας. Και βλέποντας τη σπουδή των ΜΜΕ να χρεώσουν τη δολοφονία σε ιδεολογικό χώρο, το ενδεχόμενο της προβοκάτσιας δεν μπορώ να το αποκλείσω (είναι αυτό που λέμε: βρωμάει Μαρφίν), χωρίς εννοείται να το αποδέχομαι αναγκαστικά ως γεγονός.

Advertisements

To προσωπείο του «Απολιτίκ»..

– Μην πολιτικοποιείς το θέμα
– Τα κόμματα πέθαναν
– Δεν υπάρχουν ιδεολογίες

Καθημερινές ατάκες. Ακούγονται είτε από εντελώς αδιάφορους για το τι συμβαίνει δίπλα τους, είτε κομματικά στελέχη που «ντρέπονται» για την ιδιότητά τους (τωρινή ή προηγούμενη).

Για τους αδιάφορους ισχύει η αρχαία αθηναϊκή έννοια «ιδιώτης» – που γέννησε το Αγγλικό idiot. Και αυτό από μόνο του αρκεί, καθώς κάθε επιπλέον σχόλιο είναι περιττό.

Όταν όμως τα ακούς από κομματικά στελέχη (νυν ή πρώην δεν έχει σημασία) που συνεχίζουν να αρθρώνουν δημόσιο λόγο και να διεκδικούν ή να ασκούν πολιτικές θέσεις εξουσίας, τότε το πράγμα αρχίζει και γίνεται «περίεργο».  Όχι απλά συμμετέχεις αλλά ασκείς πολιτική ενώ δεν θες να «πολιτικοποιούνται τα θέματα». Ανδρώνεσαι πολιτικά αποκλειστικά μέσα στις αγκάλες ενός κόμματος, αλλά ξαφνικά «τα κόμματα πεθαίνουν» για αδιευκρίνηστους λόγους. Εδώ υπάρχει κάποια εμπλοκή που πρέπει να τη δούμε…

Ας ξεκινήσουμε ανάποδα, από το «τα κόμματα πέθαναν». Προφανώς έχουμε κάποια ανατροπή πολιτεύματος – είτε κάποια δικτατορία είτε περάσαμε στην «άμεση δημοκρατία» – και δεν το καταλάβαμε 😉 Πέρα όμως από τ’ αστεία, αδυνατώ να κατανοήσω τι άλλο μπορεί να σημαίνει αυτό πέρα από το ότι το κόμμα τους (αποκλειστικά δεμένο με τις πολιτικές πράξεις τους) έχασε εντελώς το λόγο ύπαρξής του, οπότε αναγκάζονται να τους «θάψουν» όλους μπας και επιβιώσουν μέσα στη «θολούρα»..

Όσο δε για το «μην πολιτικοποιείς το θέμα«, δεν έχω την απαίτηση από κάποιον να ξεκοκκαλίσει τα Πολιτικά του Αριστοτέλη. Η μόνη μου απαίτηση είναι κανα λεξικό της Ελληνικής γλώσσας, άντε και κανα βιβλίο Γυμνασίου «αγωγής του Πολίτη». Λίγες ματιές εκεί και ακόμα και ο πιο άσχετος θα καταλάβει τη σχέση της Πολιτικής με τη λειτουργία οποιασδήποτε κοινωνίας. Και ελπίζω να βρει μόνος του την απάντηση, για να μην αναγκάζομαι να τη δίνω εγώ κάθε φορά.

Για να μην μακρυγορούμε:

  • Δεν σας φταίει η Πολιτική που εσείς την ταυτίσατε με τις παρλαπίπες, τις αντιφάσεις και την αναντιστοιχία λόγων και έργων κάθε κόμματος.
  • Αντιθέτως με εσάς, υπάρχουν και άνθρωποι που μιλάνε Πολιτικά χωρίς ν’ ακολουθούν κομματικές-παραταξιακές γραμμές, τακτικές ή υποδείξεις.
  • Σταματήστε επιτέλους να κακοποιείτε την Πολιτική

Κλείνοντας, θα πρέπει να σημειώσω πως το «τροπάριο» έρχεται συνήθως όταν ασκείται κριτική σε κάποια εξουσία. Θα το περιγράψω μεταφορικά:

Μία εξουσία να καμαρώνει για το δέντρο που κλάδεψε, ενώ ταυτόχρονα πυρπολεί το υπόλοιπο δάσος.. Και φυσικά, «το να ασχολείσαι με το δάσος είναι κακή πολιτική», ενώ το «καμάρωμα του καλοκλαδεμένου δέντρου που γλύφεται από τις φλόγες» υπευθυνότητα.

Αλληλεγγύη ή υποκρισία;

Βρίσκεσαι σ’ ένα χώρο με σκοπό να συμμετάσχεις μαζί με άλλους ενδιαφερόμενους για την οργάνωση μιας ανοιχτής ομάδας αλληλεγγύης. Όμως, ενώ περιμένεις μια ιδεοθύελλα για τους τρόπους αλληλοϋποστήριξης στην κοινωνική καταστροφή που αυξάνεται εκθετικά, βλέπεις ανθρώπους να κρύβονται πίσω απ’ το δάχτυλό τους.

  Άραγε μπορείς να το χαρακτηρίσεις διαφορετικά όταν μερικοί βλέπουν τη λέξη “αντιλαϊκός” και αυτόματα σε ταυτίζουν σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο; Ίσως για τις δικές τους πεποιθήσεις δεν υπάρχει πολιτική “εναντίον του λαού” λες και όλα αυτά συμβαίνουν για τη σωτηρία του. Ή όταν άλλοι εξισώνουν την έκφραση της αντίθεσής σου σε αυτές τις αντιλαϊκές πολιτικές, με το να πάρεις τα καλάσνικωφ. Ή όταν άλλοι αντιμετωπίζουν τέτοιες ανοικτές κινήσεις σαν πεδίο διαφήμισης προς όφελος διαφόρων. Ή όταν ακούς κακεντρεχείς κριτικές για τα “μαθήματα αλληλεγγύης” που οργάνωσαν πέρυσι καθηγητές για το αν δεν κατάφεραν οι μαθητές που είχαν ανάγκη να γράψουν εικοσάρια, αλλά απλά να αποκτήσουν αξιοπρεπέστατες επιδόσεις στα μαθήματά τους. Ή τέλος, όταν σαν προτάσεις αλληλεγγύης ακούς για επιδιόρθωση της παιδικής χαράς κατά τα πρότυπα του καθαρισμού παραλιών, για συντροφιά σε ηλικιωμένους κλπ.

  Φαίνεται πως κάποιοι επιθυμούν τη δημιουργία “προσκόπων” που σιωπηλά και δωρεάν θα επιδιορθώνουν/καλύπτουν αρμοδιότητες οργανισμών. Λαϊκιστί να καλύπτουν “τρύπες” διαφημίζοντας το εθελοντικό πνεύμα προσφοράς (και εμμέσως τη δωρεάν εργασία), χωρίς να λέμε κουβέντα για την αδιαφορία του κράτους στις υποχρεώσεις του. Ενώ ταυτόχρονα με τους “σιωπηλούς προσκόπους” η αντίδραση των αρμόδιων οργανισμών να εξαντλείται στη σποραδική έκδοση ανούσιων γραπτών ανακοινώσεων, για τα μάτια του κόσμου. Και ενώ σε τέτοια θέματα μεθοδευμένα αγνοείται το ότι στην ουσία υποκαθιστάς άμεσες ανάγκες για εργαζόμενους (αν ταυτόχρονα δεν διεκδικείς δυναμικά την κάλυψη των θέσεων και την ανάληψη των υποχρεώσεων από τους αρμοδίους), ταυτόχρονα δημιουργείται μέγα θέμα μην τυχόν και θιγούν οικονομικά οι επαγγελματίες. Να πρόκειται απλά για ανεγκέφαλη αναπαραγωγή της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας περί εθελοντισμού; Για έμμεσο αβαντάρισμα συγκεκριμένων πολιτικών; Δεν μπορώ να το απαντήσω με σιγουριά…

  Θίγοντας τη διαφορά της αλληλεγγύης με τον εθελοντισμό, ο οποίος λειτουργεί στη συντριπτικότατη πλειοψηφία του πατροναρισμένος για δωρεάν εργασία/πόρους, πολλοί νομίζουν πως πρόκειται για “παιχνίδι λέξεων”. Αγνοώντας την τρομακτική διαφορά των εννοιών “να έρχεσαι κοντά στον συνάθρωπο” και “να προσφέρεις αφιλοκερδώς υπηρεσίες”. Πόσω δε μάλλον όταν στην δεύτερη περίπτωση λειτουργείς ως σιωπηλός εργάτης μηδενικού κόστους. Νοοτροπίες που μου θύμησαν ένα κείμενο από μια σχολική έκθεση που έπεσε κάποτε στα χέρια μου για το πως ο εθελοντισμός μεταξύ άλλων μειώνει την ανεργία!.

  Η σύγχυση αυτών των εννοιών πρέπει να ξεκαθαριστεί: είμαστε άνθρωποι και με την πραγματική σημασία του όρου πρέπει να σταθούμε δίπλα στον συνάνθρωπο. Όχι ως “φιλάνθρωποι”, ή “ελεήμονες”, ή “φιλόπτωχοι”, ή “δωρητές”. Πρέπει να αλληλοϋποστηριχθούμε και με τις μικρές μας δυνάμεις να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο αύριο. Ανεξάρτητα από κομματικές διαφορές ή ιδεολογικές προκαταλήψεις, να αξιοποιήσουμε τα κοινά μας και ν’ αγωνιστούμε για να καλύψουμε τις άμεσες ανάγκες, διεκδικώντας μια αξιοπρεπή ζωή για όλους.

  Κάθε διαφορετική οπτική θυμίζει προσκοπισμό ή εθελοντισμό: ανθρώπους να κάνουν ανούσιες “καλές πράξεις”, για να ικανοποιούν τη ματαιοδοξία ή τον τυπολατρικό καθωσπρεπισμό, για να νιώσουν ή να διαφημιστούν ως καλοί ή να πάνε στον παράδεισο. Σαν τον πρόσκοπο που αυτοϊκανοποιείται σηκώνοντας μια φορά τη σακούλα της γιαγιάς, μή συλλογιζόμενος την ανυπαρξία οργανωμένης κοινωνικής πρόνοιας που θα έλυνε το πρόβλημα οριστικά. Είτε σαν τον τυποποιημένο θρήσκο που αυτοϊκανοποιείται δίνοντας το πενηντάλεπτο στον άπορο, αδιαφορώντας για το πώς θα αποκτήσει μια αξιοπρεπή ζωή.

  Αν το μόνο που ενδιαφέρει κάποιον είναι το πως θα δώσει χρήμα ή χρόνο για τους “φτωχούς”, καλό θα ήταν να γίνει εθελοντής σε κάποιον από τους πολλούς οργανισμούς και κρατικά επιδοτούμενες ΜΚΟ που ζητάνε εθελοντές και δωρεάν πόρους ή “ευγενικές χορηγίες”. Συνήθως είναι οι ίδιοι που διαφημίζουν το φιλανθρωπικό τους έργο, κάνοντας στα κρυφά πολύμορφες business προς ίδιον όφελος στις πλάτες ανυποψίαστων.*

  Την ιστορία της ιδέας για την “επιτροπή αλληλεγγύης” δεν θα την επαναλάβω. Ακούστηκε 1 ή 2 φορές, για να λυθεί η απορία κάποιων και αυτό αρκεί. Αυτό όμως που δεν πρέπει να επιτρέψει κανείς από τους ενδιαφερόμενους (όπου και αν ανήκουν) είναι να γίνει η επιτροπή το παιχνίδι οποιουδήποτε. Όπως εξαρχής δεν μπήκε “ταμπέλα”, έτσι δεν πρέπει να αφήσουμε να πατροναριστεί, είτε να χρησιμοποιηθεί για ιδιοτελείς σκοπούς. Άλλωστε, η έννοιά της αλληλεγγύης επιβάλλει να βάζουμε στην άκρη το εγώ, προτάσσοντας το εμείς.

  Κλείνοντας, θα διασαφηνίσω για τελευταία φορά ότι: Η ελεημοσύνη της φιλανθρωπίας δεν έχει καμμία σχέση με την αλληλεγγύη. Είτε αγωνίζεσαι πραγματικά για την αξιοπρέπεια του διπλανού σου, είτε είσαι ένας συνηθισμένος υποκριτής.

Λυκούργος Παπαγεωργίου

* Τράπεζες να διαφημίζονται χαρίζοντας τσάντες και τετράδια σε οικογένειες τις οποίες καταδικάζουν στην εξαθλίωση. Εταιρείες τηλεφωνίας να “χορηγούν”, τοποθετώντας παράλληλα κεραίες δίπλα σε Σχολεία, ή έχοντας σκλάβους με μισθό 250€/μήνα. Επιχειρηματικούς ομίλους να “προσφέρουν” προϊόντα σε απόρους, αγορασμένα από τους πελάτες τους. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα, μιας και το marketing της φιλανθρωπίας έχει συγκινήσει τον καθένα που ενδιαφέρεται για εύκολη χαμηλού κόστους διαφήμιση.

ΥΓ: Μετά λύπης μου άκουσα πως κάποιοι σύλλογοι/οργανισμοί ήθελαν ειδική πρόσκληση για να συμμετέχουν στην προσπάθεια. Ελπίζω να μην ισχύει και η απουσία τους να ήταν τυχαία, γιατί αλλιώς θα τους προτρέψω να ξεκαβαλήσουν το καλάμι τους.

Μετεκλογικός κοινωνικός προβληματισμός

Δύο εβδομάδες μετά τη 17η Ιουνίου και τη διεξαγωγή των εκλογών κάτω από τα εξωφρενικά-εκβιαστικά ψευτοδιλλήματα του στυλ ευρώ ή δραχμή, και του σχηματισμού κυβέρνησης από τις «υπεύθυνες δυνάμεις του τόπου», η κατάσταση στη χώρα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο. Ήδη, οι «υπεύθυνες δυνάμεις» έχουν ξεχάσει τη λέξη «επαναδιαπραγμάτευση» και «σταδιακή απαγκίστρωση» με την οποία μας πιπίλιζαν το μυαλό τόσους μήνες προετοιμάζοντας το πάρτυ που θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες. Και μιλάμε για καλό πάρτυ, μόνο που η δική σου συμμετοχή φίλε αναγνώστη περιορίζεται στο να πληρώσεις μαζί με μένα το κόστος – το φαγοπότι με τις γκόμενες προβλέπεται για άλλους (για την ακρίβεια, για τους ίδιους που το κάνουν εις βάρος σου εδώ και πολλά πολλά χρόνια).  Πριν όμως προχωρήσουμε στο ζουμί της υπόθεσης, ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πραγματάκια.

Ο Σύριζας (στα γρήγορα)

Καταρχήν, έχει πολύ πλάκα όταν γνωστοί μου με αντιμετωπίζουν σαν οργανωμένο/φανατικό στέλεχος παίρνοντας στα σοβαρά διάφορα αστεία που λέω. Η αλήθεια είναι πως τον ψήφισα καί στις 2 εκλογές επειδή τον έκρινα σαν την καλύτερη από τις διαθέσιμες λύσεις, σε όλους τους τομείς: από τις πολιτικές του θέσεις (με την ελάχιστη μακροοικονομία που κατέχω), το ανθρωπιστικό του προφίλ, το καθαρό παρελθόν του (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) ακόμα και από πλευράς προσώπων. Και θα σταθώ λίγο στο τελευταίο, γιατί πραγματικά ακόμα και ο μεγαλύτερος κόπανος του Σύριζα (πχ Στρατούλης) είναι προτιμότερος από τον οποιοδήποτε μέσο στέλεχος/λαμόγιο των υπολοίπων δυνάμεων (τουλάχιστον από τη θέση σύριζα και δεξιότερα στο πολιτικό φάσμα). Το τι θα έκανε στην πράξη ο Σύριζας, και κατά πόσο θα ήταν πιστός/ικανός στην υλοποίηση των προεκλογικών του θέσεων, είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να αερολογούμε ηλιθίως αλλά δεν θα το αξιολογήσουμε επί του πρακτέου (σίγουρα όχι σύντομα). Απλά ήταν (και παραμένει προς το παρόν) η ισχυρότερη ελπίδα με σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας θεωρητικά,  να ανατραπεί η φαυλοκρατία που λυμαίνεται τον τόπο εδώ και πάμπολλα χρόνια.

Σημείωση: δεν θα αναφερθώ σε άλλα κόμματα - ορισμένα εκ των οποίων μπορεί και να συμπαθώ -  μιας και το άρθρο δεν είναι τόσο πολιτικό όσο κυρίως προσπαθεί να ερευνήσει/ερμηνεύσει κοινωνικές συμπεριφορές σε περιορισμένη έκταση. Για λόγους λοιπόν απλότητας και συντομίας θα παρακάμψω τα υπόλοιπα κόμματα.  

Περί «επανάστασης» και λοιπών τσιτάτων

Ας αναφέρουμε μερικά ακόμα: «συμμορία της δραχμής», «κουκουλοφόροι», «βαθύ πασόκ», «τα άκρα είναι ίδια», «αριστεροί χρυσαυγίτες», και λοιπές ατάκες που αποτελούν το ρεπερτόριο διαφόρων παπαγάλων. Κλασικές ατάκες που τις εμπνέονται συνήθως δημοσιοκάφροι ή «υπεύθυνοι πολιτικοί» και ξαφνικά αρχίζουν να γίνονται mainstream σε social media και σε live κουβέντες. Σαν την ατάκα «μαζί τα φάγαμε» του τύπου που υπερασπιζόταν στα δικαστήρια τους καταχραστές καθηγητές της Παντείου και διόριζε την κορούλα του στη Βουλή. Ατάκες, οι οποίες δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική, μιας και ο παπαγάλος που τις εκφέρει συνήθως αδυνατεί να σχηματίσει δικές του προτάσεις. Τράβα να εξηγήσεις στον κόπανο της 1ης ατάκας τι λέει ο Κρούγκμαν, της 2ης ατάκας «ποιοί είναι αυτοί οι κουκουλοφόροι και γιατί δεν συλλαμβάνονται», της 3ης ατάκας για «τη βολεμένη πασκ που παραμένει πιστή στο κόμμα και κάνει τουμπέκα – πχ ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Παναγόπουλος», της 4ης ατάκας πως όσο αυταρχικός/στυγνός κι αν ήταν ο Στάλιν δεν έχει καμμία σχέση με τον Χίτλερ, και στους υπόλοιπους το τι σχέση έχει ο στρατόκαβλος που κυνηγάει εξαθλιωμένους μετανάστες (γιατί μόνο εκεί τον παίρνει προς το παρόν) με τον αριστερό/αναρχικό που υπερασπίζεται το δικαίωμα στη ζωή κάθε ανθρώπου ενάντια σε απολυταρχικές δομές.

Όσο για την «επανάσταση» που θα έκανε ο Τσίπρας και θα γινόμασταν Β. Κορέα με δραχμές, πείνα, δελτία, κουπόνια κλπ, φαντάζομαι πως οι ίδιοι θα κατάπιαν τη γλώσσα τους προχθές όταν οι δεξιοί ηγέτες Ιταλίας & Ισπανίας απείλησαν τη Μέρκελ με βέτο αν δεν περνούσε το δικό τους σε σχέση με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Τη λέξη «βέτο» την οποία ο «επαναστάτης» Τσίπρας ούτε καν την ανέφερε προεκλογικά, κάνοντάς τον να φαίνεται σαν μετριοπαθής πολιτικός απέναντι στους τσαμπουκάδες ΙσπανοΙταλούς. (για την ακρίβεια, θυμίζω πως ο Τσίπρας έλεγε πως αν δεν αλλάξει η πολιτική εμείς απλά δεν θα παίρναμε την επόμενη δόση, καλύπτοντας στη χειρότερη περίπτωση το έλλειμά μας εσωτερικά και σταματώντας τις αποπληρωμές τοκοχρεωλυσίων έως ότου αλλάξει ριζικά το σχέδιο). Πράγματα προφανή δηλαδή, αν έχεις στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα. Βέβαια εμείς είχαμε στείλει εκεί τον παππού-λια να κομίζει την επιστολή δουλοπρέπειας του επικεφαλής της εσωτερικής τρόικας και της επιτάχυνσης του προγράμματος, αλλά κοιτάχτε μωρέ λίγο την ανεργία και την ανάπτυξη (στην τελευταία παράγραφο).

Αγαπητά μου παπαγαλάκια, δεν είναι επανάσταση το να πεις «διαφωνώ με το μνημόνιο, θέλω άλλου είδους συμφωνία και θα πιέσω γι αυτό«. Αυτό το πράγμα, για να κάνω μια ακραία παρομοίωση, θα το χαρακτήριζε επανάσταση μόνο η τσατσά-δούλος που θεωρεί αδιανόητο να φέρει αντίρρηση στο νταβατζή. Μόνο που εσείς είστε οι ιερόδουλες που επικροτείτε την τσατσά προτάσσοντας το μάγουλο για τις επικείμενες σφαλιάρες (ασχέτως βέβαια πως η πελατεία θα «σπάσει» και το μαγαζί θα πάει για κλείσιμο,  μιας και φαντάζομαι πως κανείς δεν επιθυμεί κακομοιριασμένες «γυναίκες»). Αν εσείς θεωρείτε επανάσταση την παραμικρή αντίδραση τότε μάλλον έχει πρόβλημα ο εγκέφαλός σας «στα αισθητήρια της λογικής και της αξιοπρέπειας»  – και όχι κάποιο δικό μου «βίτσιο» διαφωνίας.

Εσύ ρε φίλε, τι ζόρι τραβάς, ε;

Φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι, δεν τραβάω κανένα ζόρι με τον ενσυνείδητο μαζοχισμό και τη δουλοπρέπεια. Άμα εσείς τη βρίσκετε έτσι, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Υπάρχει όμως ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα: Τη μαλακία του εγκεφάλου σας την επιβάλεται σε μένα!!! Και δεν μιλάω για προτιμήσεις, γούστα, κολλητιλίκια ή αόρατες ιδεολογίες. Ούτε για οπαδισμούς, πχ να βγει το κόμμα μου να γουστάρω. Μιλάμε για εκατομμύρια ανθρώπους που στέλνονται στο γκρεμό (μαζί με σας), επειδή έτσι ορίζουν «κάποιοι» πως πρέπει να γίνει.  Και ενώ ο καθένας είναι ελεύθερος να πέσει στο γκρεμό με όποιον τρόπο γουστάρει, είναι δολοφονία το να ρίχνεις τον άλλον εκεί. (Αν το ρίχνω στο γκρεμό φαίνεται σε κάποιους υπερβολή, ας διαβάσουν λίγο οικονομική ιστορία για τα κραχ και πως αντιμετωπίζονται καθώς και για το νεοφιλελευθερισμό και τα αποκαΐδια που άφησε απ’ όπου πέρασε).

Εντάξει, δεν χρειάζεται να διαβάσεις μακροοικονομία για να καταλάβεις πως πάμε κατά διαόλου. Το ζεις άλλωστε τα τελευταία δύο χρόνια, εκτός και αν είσαι κανας κολλημένος πασόκος ή νεοδημοκράτης, που για όλα αυτά φταίνε οι άλλοι. Διότι ακόμα και την ελάχιστη επαφή να έχεις με την πραγματικότητα θα έβλεπες πως τα νούμερα των προβλέψεων των μνημονιακών ξεφτιλίζονται κάθε λίγο και λιγάκι από τα επίσημα στοιχεία, κάνοντας τον κάθε άνθρωπο με στοιχειώδεις γνώσεις οικονομίας προφήτη.  Σαν, για παράδειγμα, το νέο Στουρνάρι των οικονομικών που περιμένει εδώ και 3 χρόνια ανάπτυξη και ανεργία κάτω από 10%.

Όπως είναι λογικό, δεν μπορεί παρά να με τρώει η απορία, τι πάει στραβά;  Λες ρε, δηλαδή να την πατήσαμε από τους κολλημένους; Από τους μαζόχες; Τους εθελούσιους δούλους; Από τους φοβισμένους;  What the fuck is going here?

Ματιές στο εκλογικό αποτέλεσμα, από κοινωνικής πλευράς

Για αρχή λοιπόν ο γνωστός χάρτης, που πέραν των κομμάτων που συμβολίζει κάλλιστα θα μπορούσαμε να τον ερμηνεύσουμε ανά περιοχή ως πλειοψηφική επιθυμία διατήρησης της υπάρχουσας πολιτικής, ή όχι. Γιατί καλώς ή κακώς η ΝΔ συσπείρωσε την πλειοψηφία για τη συνέχιση αυτής της πολιτικής (εκτός αν κάποιος έχαψε πραγματικά το παραμύθι περί αναδιαπραγμάτευσης), και ο σύριζα το ακριβώς αντίθετο (αφήνοντας τους άλλους κοντά ή και κάτω από μονοψήφιο ποσοστό απήχησης).

Ψήφος ανά ηλικιακή ομάδα – πηγή: Ελεύθερος Τύπος

Αν τώρα κάποιος είναι επιφυλακτικός με τον χάρτη και την αποτύπωσή του, νομίζω πως η «ψήφος ανά ηλικιακή ομάδα» αρχίζει να δίνει περισσότερα στοιχεία. Παρατηρήστε ιδιαίτερα τις μπλε και πράσινες γραμμές που στις ηλικίες πάνω από 55 διαγράφουν τεράστια άνοδο, δίνοντάς μας σχεδόν το 56% για το δικομματισμό στις συγκεκριμένες ηλικίες. Παίρνοντας δε τα στοιχεία της Public Issue παρατηρουμε πως στις ηλικίες άνω των 65, το 48% ψήφισαν ΝΔ και το 21% Πασόκ (σύνολο 69%!!!!)

Όσο για το συνολικό κοινωνικό προφίλ της ψήφου, τα στοιχεία μπορούν να παρθούν από την ίδια εταιρεία (ή και άλλες εταιρείες μιας τα στοιχεία είναι εφάμιλλα), αλλά θα σας προτείνω να διαβάσετε το καταπληκτικό άρθρο-απάντηση του κολλητού Zaphod σε μία από τις συνηθισμένες στιγμές γεμπελίστικης προπαγάνδας του Παπαχελά. Αξίζει απλά να τονίσω κάποια εξωφρενικά δείγματα, όπως το 42% της ΝΔ στους συνταξιούχους (20% του πασόκ), το 37% στις νοικοκυρές, το 42% στους ανθρώπους κατώτερης εκπαίδευσης (21 στο πασόκ), το 36% των κατοίκων αγροτικών περιοχών (16% στο πασόκ)  και τέλος το 38% αυτών που δηλώνουν πως «ζουν άνετα – τα καταφέρνουν» (17% στο πασόκ  – αν και τα ποσοστά στην τελευταία κατηγορία είναι πλήρως αναμενόμενα).

Τι θες να πεις ρε φίλε; 

Όχι πολλά. Τα πολλά τα λένε οι αυθόρμητες απαντήσεις που πήρε η Public Issue στην ερώτηση για τα κριτήρια ψήφου (στο link θα βρείτε και για τα υπόλοιπα κόμματα) στα πλαίσια του exit poll των εκλογών. Το μόνο που θα πρόσθετα ως συμπέρασμα στα δύο βασικά πλαίσια, είναι στο μπλέ η διατήρηση της κατάστασης ως έχει ενώ στο πορτοκαλί η ανάγκη αλλαγής της κατάστασης. Με μία μόνο επιπλέον παρατήρηση: πως στο μπλέ πλαίσιο παραβρίσκονται και αρκετοί στους οποίους έπιασε η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα περί καταστροφής στην περίπτωση που εκλεγούν οι πορτοκαλί (πράγμα άλλωστε που φαίνεται και στις απαντήσεις).

Η καθεστωτική πολιτική τάξη της συγκυβέρνησης (μαζί με το νέο πουλέν της, τη Δημ.Αρ.) σε πλήρη συμφωνία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ προπαγανδίζουν την καραμέλα πως ο λαός ζητά από τα κόμματα «συνεργασία – εθνική ομοψυχία». Νομίζω πως η παραπάνω εικόνα, πέρα από τη στυγνή πραγματικότητα,  αποδεικνύει το μέγεθος της μπούρδας. Φυσικά δεν μπορείς να μιλάς για ομοψυχία, όταν ένα μεγάλο κομμάτι του λαού θέλει ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και της πορείας της χώρας (που φυσικά δεν συμπυκνώνεται όλο στον σύριζα), ενώ ένα άλλο θέλει τη διατήρησή του ως έχει με πινελιές «επαναδιαπραγμάτευσης» (τι να κάνουμε, εγώ δεν είμαι νδ-πασοκ-δημαρ να το έχω ξεχάσει ήδη – άλλωστε μιλάμε για την αποτύπωση της 17ης Ιουνίου).

Κύριοι, ήδη ζούμε τον διχασμό. Και δεν είναι καινούργιος, αλλά κρατάει εδώ και αρκετό καιρό, απ’ όποια πλευρά και αν το δεις. Από αυτούς που «τα καταφέρνουν» σε σχέση με αυτούς που αυτοκτονούν, από αυτούς που «εργάζονται» σε σχέση με τους «τεμπέληδες» (αν και η στατιστική δείχνει εντελώς το αντίθετο από τις ρητορείες της κυβερνητικής τρόικας), από τους ήσυχους που ζητάνε ακόμα σκληρότερη διάλυση των διαδηλώσεων σε σχέση με αυτούς που διαδηλώνουν, από αυτούς που βγάζουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό σε σχέση με αυτούς που είναι άστεγοι, ή και ακόμα από αυτούς που κερδίζουν από την κρίση σε σχέση με αυτούς που χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους.

Ψήφοι των 2 πρώτων κομμάτων στους Δήμους Ψυχικού και Περιστερίου – πηγή Υπ. Εσωτερικών

Ή τέλος, αυτού που θέλουν οι κάτοικοι της Φιλοθέης-Ψυχικού, σε σχέση με αυτό που θέλουν οι κάτοικοι του Περιστερίου. (εδώ κολλάει να σας κοινοποιήσωαυτό που άκουσα από γιατρό της 1ης περιοχής για τις μειώσεις στους δημ. υπαλλήλους: «σιγά μωρέ, 500 ευρώ* τους έκοψαν, πώς κάνουν έτσι;»)

Καλά ρε, γουστάρεις διχασμούς τώρα; Πας καλά; 

Ξανακοίτα παραπάνω. Δεν λέω τι γουστάρω, λέω τι βλέπω. Θα γούσταρα πάρα πολύ μια αφήγηση όπου όλοι μαζί ενωμένοι θα βρίσκαμε έναν κοινό δρόμο για να ξεφύγουμε από τα «καφετί ημι-στερεά» που είμαστε βουτηγμένοι (ίσως οι περισσότεροι), αλλά έχω μεγαλώσει πολύ για να πιστεύω σε παραμύθια. Μπορείς να με πεις απαισιόδοξο, ή ακόμα και υπερβολικό, αλλά θα πρέπει να βρεις σοβαρά επιχειρήματα για να μου αποδείξεις πως κάνω εντελώς λάθος.

Είτε σου αρέσει, είτε όχι, κάποιοι έχουν θιχτεί από την κρίση πολύ περισσότερο από κάποιους άλλους (για να μην αναφερθώ σε αυτούς που έχουν επωφεληθεί από την κρίση). Κάποιοι επιζητούν ριζικές αλλαγές προς την πλευρά μιας πιο δίκαιης κοινωνίας, κάποιοι τις φοβούνται (όπως όλες τις αλλαγές όντας πειθήνιοι στην κυρίαρχη προπαγάνδα), κάποιοι είναι απλά οπαδοί,  ενώ κάποιοι τις απορρίπτουν γιατί θα χάσουν το κουταλάκι ή την κουτάλα. Ε λοιπόν, το μόνο πράγμα στο οποίο μπορούν να έχουν ομοψυχία είναι στη μπάλα όταν παίζει καμμια εθνική ομάδα (ή κάτι αντίστοιχο).

Και μετά τι; 

Ο «Δράκουλας» για πολλούς, «σοφός γέρος της πολιτικής» για άλλους  είχε ρίξει μια  ιδέα: «Αν είναι να μείνει ανοιχτή η Βουλή, να έχουμε και νεκρούς» (πέρυσι περίπου τέτοια εποχή). Ασχέτως βέβαια που η συγκεκριμένη βουλή είχε εκλεγεί για τα εντελώς αντίθετα από αυτά που έπραξε καταπατώντας βάναυσα τη λαϊκή κυριαρχία (πράγμα που φυσικά θα ξανασυμβεί στο μέλλον – θυμήσου: επαναδιαπραγμάτευση). Και αν αυτά βγαίνουν από το στόμα του «κεντροδεξιού» Μητσοτάκη, λίγες μέρες πριν το «σοσιαλιστικό πασόκ» ρίξει τόνους χημικά και βρωμόξυλο στο Σύνταγμα,  φαντάσου τι έχουν ν’ ακούσουν τ’ αυτιά μας και να δουν τα μάτια μας στο άμεσο μέλλον από τον ακροδεξιό συρφετό του Σαμαρά.

Όλο το θέμα βρίσκεται στο να αποφύγουμε τους νεκρούς. ‘Ηδη έχουμε σχεδόν 2 αυτοκτονίες τη μέρα λόγω της κρίσης, αλλά φαίνεται πως ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας αδιαφορεί γι αυτούς (ορισμένοι δεν διστάζουν ακόμα και να βεβηλώσουν τα μνημεία τους). Ε, αυτό το πράγμα πρέπει να αγωνιστούμε να το σταματήσουμε πριν εξελιχθεί σε γενοκτονία.

Άραγε υπάρχει τρόπος η κοινωνία να προλάβει την αυτοκαταστροφή της; 

Μήν περιμένεις την αόριστη κοινωνία να σου βρεί τη λύση μόνη της. Η Θάτσερ τα κατάφερε: There is no such thing as society. Πρέπει να ξεκινήσεις εσύ τον αγώνα να την ξαναφτιάξεις από τα συντρίμια της που την οδήγησε ο νεοφιλελευθερισμός.

Ξεκίνα το μόνος σου. Απομακρύνσου από αυτά που σε μολύνουν: αυτόν που κερδίζει εις βάρος των υπολοίπων, το λαμόγιο που αναζητά το ρουσφέτι, τον λυσασμένο για κρατικές επιχορηγήσεις στα κέρδη του, το ραντιέρη που σιχαίνεται όποιον του βάλει χέρι στα οκνηρά κέρδη του.

Αντιθέτως,  στήριξε αυτόν που βρίσκεται κοντά στο δικό σου κώδικα ηθικής. Βοήθα απ’ευθείας (και όχι μέσω διαφημιστικών τρικ) αυτόν που έχει πραγματικά ανάγκη.  Αγωνίσου μαζί με αυτόν που επιθυμεί μια δικαιότερη κοινωνία με αξιοπρεπή διαβίωση για όλους.  Μόνο έτσι θα νικήσεις το φόβο που σπέρνουν οι ενωμένες καθεστωτικές δυνάμεις, στην προσπάθειά τους να μην χάσουν καμμία σταγόνα από το αίμα που σου ρουφάν. Όχι μόνο τον δικό σου φόβο. Αυτή είναι δική σου δουλειά να τον ξεπεράσεις. Το σημαντικότερο είναι να νικήσεις τον συνολικό φόβο, που δαμάζει τους πιο αδύναμους.

Άσε στην άκρη τους ιδεολογικούς δογματισμούς και τις λεπτομέρειες, και ενώσου με όλους αυτούς που το πραγματικό πλαίσιο των ανθρωπιστικών αξιών τους ταυτίζεται με το δικό σου. Βρες τον «αδερφό σου», χωρίς ταμπέλες, χρώματα και αγκυλώσεις και τουλάχιστον κάνε τη ζωή αυτού που σε εκμεταλλεύεται δύσκολη. Ίσως είναι ο πιο ανώδυνος τρόπος να τον αναγκάσεις να μαζέψει τον «φαταουλισμό» του.

SOS! Απαραίτητη διευκρίνησις!

Ο διαχωρισμός σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να βασιστεί σε χρώμα, κόμμα, εθνικότητα, επάγγελμα, τόπο διαμονής κτλ. Κάθε άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την πράξη και τα κίνητρά του. Και μόνο από αυτά. Είναι λοιπόν εντελώς ηλίθιο το να πιστεύει κάποιος πχ πως όλοι οι συριζαίοι είναι καλοί ή πως όλοι οι νεοδημοκράτες είναι κακοί και οι λόγοι είναι εντελώς ευνόητοι. Και ιδιαίτερα επειδή μιλάμε για ανθρώπους, δεν μπορείς να το παίξεις ούτε καν στη «στατιστική».

Μια εικόνα που βρήκα στο net και αξίζει ιδιαίτερου σχολιασμού

Έτσι, ενώ σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τον τρόπο αντίδρασης της διπλανής εικόνας, τα κριτήριά της είναι για τα μπάζα (έως και ρατσιστικά). Για τον πολύ απλό λόγο ότι το χρώμα μιας περιοχής δεν σου λέει τίποτα παραπάνω από μια πλειοψηφική τάση σε κάθε περιοχή.  Κατ’ αρχήν, γιατί δεν ξέρεις τι ψήφισαν ο πατατοπαραγωγός της Ηλείας ή της Αχαΐας, από τον οποίο θα προμηθευτείς πατάτες (απλά το παίζεις στις πιθανότητες). Δεύτερον,  γιατί δεν ξέρεις τα κίνητρα του καθενός στα κριτήρια ψήφου (αν επέδρασε ο φόβος για καταστροφή που καλλιεργήθηκε από τα ΜΜΕ) ή το βόλεμα, ανεξαρτήτως περιοχής. Και τρίτον και τελευταίο γιατί ακόμα και ο κάθε παραγωγός να σου έστελνε «πιστοποιητικό ψήφου» (λέεεμε τώρα), το μόνο που θα έκανες θα ήταν να παίξεις με τις πιθανότητες για τα κίνητρά του. Γιατί ναι μεν, υπάρχουν πολλές πιθανότητες ο αγρότης που ψήφισε ΝΔ να έχει βολευτεί από ένα κάρο μούφες επιδοτήσεις (μέσω του τοπικού κομματάρχη) αλλά και να έχει αυξηθεί το εισόδημά του οπότε να βολεύεται (λόγω της κρίσης και της τάσης να αγοράζουμε εγχώρια προϊόντα έναντι εισαγωγών, σαν απάντηση «στους ξένους» – άλλωστε οι μόνοι που δεν έχουν διαμαρτυρηθεί τα τελευταία 2 χρόνια είναι οι αγρότες), αλλά δεν μπορείς να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο βάσει στατιστικής (για να μη φέρω και το παράδειγμα του πιθανού λαμόγιου συριζαίου-κκε κτλ).

Σημείωση: τη συγκεκριμένη εικόνα την ανέβασα στο fb και ξεκίνησε flamewar με φίλους γι αυτή - μιας και εγώ στάθηκα στον τρόπο αντίδρασης παρακάμπτοντας τα φασιστικά κριτήρια, ενώ οι "διαφωνούντες" στάθηκαν κυρίως στο 2ο. Όπως και να 'χει, ας θεωρήσουμε πως το συγκεκριμένο άρθρο είναι η απολογία μου σε όσους έμεινε η λάθος εντύπωση.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις ισοπεδωτικές λογικές, στην άκρη και ας καταλήξουμε στην ουσία. Δεν θέλω την επαναφορά των μπλε-πράσινων καφενείων του 1989, ούτε να χωρίσεις του ανθρώπους σε καλούς και κακούς, ανάλογα με το χρώμα της ψήφου ή άλλους οπαδισμούς. Αυτό που θα θελα να δω είναι πραγματική συνείδηση. Ενός ανθρώπου που ζει σε έναν τόπο που κυριαρχεί η αδικία και η αδιαφορία και τουλάχιστον αντιστέκεται, μή επιβραβεύοντας αυτούς που ταυτίζονται με την εκμετάλλευση των άλλων. Και αν είναι δύσκολο να βρεις άκρη, κοίταξε τουλάχιστον να καλλιεργήσεις και αυτό το κριτήριό σου, τουλάχιστον εκεί που μπορείς. Είναι ίσως ο ηπιότερος τρόπος να πιέσεις την άρχουσα τάξη να βάλει φρένο στην αδηφάγα τακτική της και τη γενίκευση της εξαθλίωσης.

Ευχές αντί επιλόγου

Μακάρι να κάνω λάθος στις προβλέψεις μου. Κυρ αναγνώστα μου, πίστεψέ με, εύχομαι περισσότερο από σένα να κάνω λάθος. Τα πράγματα να αρχίσουν να διορθώνονται, να αποφύγουμε κι άλλους νεκρούς λόγω κρίσης και ο κόσμος να αρχίσει να αποκτά προοπτική αξιοπρεπούς διαβίωσης. Και να κάνει λάθος μαζί μου και ο Θουκιδίδης που έλεγε πως «ή θα είστε ελεύθεροι ή ήσυχοι – και τα δύο μαζί δεν γίνονται». Και όλες αυτές οι θεωρίες αντίστασης να είναι περιττές.

Τι να κάνουμε όμως που η ρουφιάνα η πραγματικότητα άλλα δείχνει, παρά την ομορφιά των  ευχολογίων;

Αν υπήρχε MEGA το 1821


Μέρες που είναι, ας φανταστούμε τι θα γινόταν αν υπήρχε … MEGA τον καιρό του ΄21 (ας πόυμε πχ βραδινό δελτίο μετά την εισβολή του Ιμπραήμ στον Μωριά) :

Τρέμη: «Και ενώ η παγκόσμια κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, υπάρχουν ακόμα κάποιοι αμετανόητοι που εξακολουθούν να στεναχωρούν τον πολυχρονεμένο μας σουλτάνο, που ο γιαραμπής να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες».

Πρετεντέρης: «Όχι μόνο αυτό Όλγα. Ενώ όλες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου, κοτζαμπάσηδες-δεσποτάδες-καραβοκύρηδες έχουν πλέον αντιληφθεί πως η χώρα χρειάζεται ηρεμία και ανάπτυξη γιατί αλλιώς οι Οθωμανοί θα σηκωθούν να φύγουν και θα μας αφήσουν μόνους μας, αυτοί οι αλιτήριοι κατσαπλιάδες, αυτές οι μειοψηφίες έχουν το θράσος να απειλούν τους νοικοκυραίους».

Τσίμας: «Έχεις δίκιο Γιάννη. Μάλιστα έμαθα πως αυτές οι περιθωριακές ομάδες κουκουλοφόρων – φουστανελοφόρων έχουν επικεφαλής έναν τύπο Κολοκοτρώνη, κάπως έτσι, που έχει το θράσος να απειλεί με βία, φωτιά και τσεκούρι, την φιλήσυχη πλειοψηφία που την αποκαλεί προσκυνημένη».

Καψής: «Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι λέτε τόση ώρα, όμως το αδελφάκι μου που είναι μέγας δραγουμάνος του Μεγάλου Βεζίρη στην Ιστανμπούλ μου είπε πως αυτός ο …κοτρώνης και τα άλλα μπουμπούκια εξτρεμιστές Παπαφλέσσας και λοιποί είναι η αιτία που η Υψηλή Πύλη μας έχει στην μπούκα»
.
Τρέμη: «Σωστά Μανώλη. Όμως έχουμε τον ίδιο τον τρομοκράτη στο τηλέφωνο να τον ανακρίνουμε. Κύριε Κολοκοτρώνη με ακούτε ;»(Στα παράθυρα γύρω από την Τρέμη οι άλλοι τρεις κάνουν μορφασμούς απέχθειας).

Κολοκοτρώνης: «Συμπαθάτε με, δεν σας γρικώ καλά γιατί εδώ είμαστε έξω στον αέρα και το αγιάζι, και πέφτουν και κουμπουριές πότε – πότε».

Τρέμη: «Πείτε μας κ. Κολοκοτρώνη, που βρήκατε το θράσος να αναστατώνετε τον τόπο και να παραβιάζετε την νομιμότητα ; Αφού οι προύχοντες που μας κυβερνούν έχουν κάνει μνημόνιο με τον Ιμπραήμ, εσείς τώρα τι θέλετε ;»

Κολοκοτρώνης: (Μόλις πάει να πει μια συλλαβή, τον διακόπτει ο Πρετεντέρης).

Πρετεντέρης: «Όλγα, για ρώτα τον κύριο σε παρακαλώ … γιατί εμείς όλοι είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε σήμερα τους συνδικαλισμούς και τις μαγκιές που έκανε στα Δερβενάκια και την Τριπολιτσά».  
  
Κολοκοτρώνης: (Πάει πάλι να μιλήσει, αλλά τον ξαναδιακόπτουν).

Τρέμη: «Μην μιλάτε κύριε, ο Γιάννης είπε να σας ρωτήσω, δεν σας ρώτησα ακόμα. Για απαντήστε λοιπόν, πως τολμάτε να σηκώνετε κεφάλι όχι μόνο στους οθωμανούς αλλά και στους ευρωπαίους. Η ιερά συμμαχία Αγγλία – Γαλλία – Αυστροουγγαρία – Ρωσία μας είπε να κάτσουμε στα αυγά μας και να λέμε σφάξε μας αγά μου ν’ αγιάσουμε. Εσείς τι παριστάνετε, ξέρετε καλύτερα από όλους αυτούς;»

Κολοκοτρώνης: (Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη, τον διακόπτει ο Καψής αυτή τη φορά).

Καψής: «Εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιο είναι το θέμα, όμως τώρα θυμήθηκα πως το αδελφάκι μού έγραψε τις προάλλες πως στο σεράϊ συζητιέται πολύ ότι πίσω από τις ταραχές είναι μια ύποπτη περιθωριακή οργάνωση που λέγεται φιλική εταιρεία. Αυτοί δεν σέβονται τίποτα, έχουν διώξει όλους τους επενδυτές … φανταστείτε πως είχε έρθει ένας σοβαρός λόρδος ονόματι Έλγιν που έδωσε μια ολόκληρη φούχτα λίρες για να πάρει κάτι παλιομάρμαρα ο κουτόφραγκος, και αυτοί οι αμετανόητοι προσπάθησαν να τον εμποδίσουν μαζί με κάτι ψευτοκουλτιουράδηδες κοραήδες και λοιπούς. Πάλι καλά που δεν τα κατάφεραν, γιατί η επένδυση αυτή δημιούργησε και θέσεις εργασίας, αυτούς που βοήθησαν να ξηλωθούν τα παλιομάρμαρα και αυτούς που τα φόρτωσαν στα καράβια του λόρδου».

Τσίμας: «Να προσθέσω, Μανώλη, πως αυτοί οι περιθωριακοί κουρελήδες έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τη χώρα στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια. Κύριε Κολοκοτρώνη, το ξέρετε πως εξαιτίας σας ολόκληρος κόμης Μέτερνιχ έχει βάλει την Ελλάδα στο στόχαστρο ;»

Κολοκοτρώνης: (Μόλις ανοίγει το στόμα του, τον διακόπτουν άλλη μια φορά).

Πρετεντέρης: «Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά Παύλο, έχουμε τώρα και καινούριο φρούτο – τον επαναστατικό τουρισμό. Έχουν πλακώσει και αναρχικοί από το εξωτερικό, σαν να μην έφταναν οι δικοί μας. Κάτι Σανταρόζα, κάτι Μπάϊρον και άλλα αποβράσματα. Μπάτε σκύλοι αλέστε γίναμε, κάνουμε και εισαγωγή ταραχοποιών.»

Τρέμη: «Μάλιστα, Γιάννη, όλοι αυτοί μαζί με τους δικούς μας κάνουν και καταλήψεις σε δημόσια κτίρια. Δες τι έγινε στα κάστρα απ’ όπου πέταξαν έξω τις νόμιμες αρχές, δες τι έγινε στο Μεσολόγγι και αλλού. Πως θα προκόψει μετά από αυτά ο τόπος ; Αν μας πετάξουν έξω από το γρόσι, ποιος θα φταίει μετά ;»

Κολοκοτρώνης: (Έχει βαρεθεί που δεν τον αφήνουν να μιλήσει και έχει φύγει από την γραμμή, ακούγεται του-του).

Τρέμη: «Ορίστε θράσος. Μας έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα μας. Εδώ του κάναμε την τιμή να τον ακούσουμε στο φιλόξενο δελτίο μας, να εκθέσει τις απόψεις του ελεύθερα και δημοκρατικά. Αλλά τι ξέρουν από δημοκρατία αυτοί οι τρομοκράτες. Ας αλλάξουμε τώρα θέμα, να πούμε για τις φιλανθρωπίες της πρέσβειρας καλής θέλησης Μπαρντιν Χανουμ Μπουρέκ που εγκαινίασε σήμερα νέα πτέρυγα στο Λεπροκομείο Σπιναλόγκα μαζί με τον βεζίρη αρρώστιας Λομπέρ Μπέη. Θυμίζουμε πως στις 11 στην Ανατροπή ο Γιάννης φιλοξενεί τους αρχιραγιάδες Μπενιζέλ, Τσαμάρ και Καρα Τζαφέρ για να ακούσουμε επιτέλους και μια υπεύθυνη φωνή.»  


Αλληλεγγύη ή όχι ?

  Η ιστορία ξεκινάει με αυτό το ψήφισμα στην τελευταία Γενική Συνέλευση των Καθηγητών του νησιού. Και αφού αυτό πέρασε με σχετικά  μικρή πλειοψηφία, βρεθήκαμε μπροστά σε διάφορα διλλήματα και προβληματισμούς για το αν και πως θα το υλοποιήσουμε. Και επειδή αυτή η διαδικασία από τη ΓΣ μέχρι χθες που ξεκινήσαμε να υλοποιούμε την ιδέα με έφθειρε αρκετά, μου φαίνεται πρέπον να ξεκαθαρίσω τις θέσεις μου.

Το πρόβλημα
  Θεωρώ πως αυτό που κάνω δεν είναι εργασία. Όσο ψωνίστικο και αν ακουστεί σε κάποιους, αυτό που κάνω το θεωρώ λειτούργημα. Και τα παιδιά/μαθητές δεν μου φταίνε σε τίποτα για τη σημερινή κατάσταση. Αντιθέτως αισθάνομαι σαν υποχρέωσή μου οποιαδήποτε απέναντι στο εξωφρενικά κακό εκπαιδευτικό σύστημα. Ενα σύστημα που σκόπιμα έχει: υπερβολική ύλη, μέτρια βιβλία και θέματα εξετάσεων που δεν μπορούν να καλυφθούν σε σχολικές διδακτικές ώρες. Το γιατί έγινε έτσι το ψιλιαζόμαστε όλοι: Έπρεπε, για τους ιθύνοντες του κράτους, να ανοίξει η αγορά φροντιστηρίων για να απορροφηθούν οι πλεονάζοντες απόφοιτοι πανεπιστημίων (που λόγω της ανισόρροπης οικονομίας  της χώρας δεν θα απορροφούνταν αλλού – χωρίς φυσικά να ευθύνονται οι φροντιστές γι αυτό).
  Ως καθηγητής (όχι ατομικά) αισθάνομαι πως ο κλάδος μου φέρει τεράστια ευθύνη που επέτρεψε να καθιερωθεί ένα τόσο απάνθρωπο εκπαιδευτικό σύστημα. Γιατί ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας: Πρόκειται για ένα σύστημα που δεν επιβραβεύει πάντα τον καλύτερο μαθητή, αλλά πολλές φορές επιβραβεύει αυτόν που είναι περισσότερο παπαγάλος να αποστηθίσει 50 τύπους ασκήσεων που  θα του μάθουν στο φροντιστήριο – γιατί στο σχολείο τρέχεις να προλάβεις ίσα-ίσα να βγάλεις την ύλη. 
  Τα μαθήματα αλληλεγγύης δεν θα λύσουν το πρόβλημα. Άλλωστε παλιότερα υπήρχαν με τη μορφή της ΠΔΣ ή της Ενισχυτικής διδασκαλίας που φυσικά δεν άλλαξε κάτι – απλά επιβεβαίωσε και στους πνευματικά τυφλούς το πρόβλημα του συστήματος.
  Και επειδή υπάρχουν πολλοί ανεγκέφαλοι ή και κακόπιστοι παπαγάλοι που θα ρίξουν το φταίξιμο στους καθηγητές του Δημοσίου, ας κοιτάξουν πόσοι μαθητές ιδιωτικών σχολείων (που θα δώσουν πανελλήνιες – γιατί πολλοί θα φύγουν κατευθείαν σε ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του εξωτερικού) κάνουν και επιπλέον φροντιστήρια (πέρα από τις φήμες πως σε πολλά ιδιωτικά σχολεία στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου τα μαθήματα Κατεύθυνσης ανεπισήμως αντικαθιστούν και τις ώρες από τα μαθήματα γενικής παιδείας). Τουλάχιστον εγώ όσους γνωστούς έχω από ιδιωτικά σχολεία έκαναν και αυτοί φροντιστήρια.

Και τώρα; 
  Τα προηγούμενα χρόνια αντιμετωπίζαμε την κατάσταση ως δεδομένη. Λόγω της οικονομικής κατάστασης θεωρούσαμε πως ακόμα και μια φτωχή (σχετικά) οικογένεια θα εξοικονομούσε χρήματα με κάθε μέσο προκειμένου να πάει το παιδί στο φροντιστήριο για να διεκδικήσει την είσοδό του σε μία καλή σχολή. Δυστυχώς, το θεωρούσαμε ως φυσιολογικό. Πράγμα που εννοείται πως ήταν τουλάχιστον εθελοτυφλία (αν όχι κάτι χειρότερο).
  Σήμερα, η κρίση έχει αγγίξει ακόμα και τη μέχρι χθες μεσαία τάξη. Η ανεργία (ακόμα και στο νησί) καλπάζει, ενώ ακόμα και οι εργαζόμενοι τα φέρνουν βόλτα μετά δυσκολίας. Η συγκεκριμένη πολιτική (το παραμύθι το οποίο αφελώς πιστέψαμε)  ξεμπροστιάστηκε, ανοίγοντάς μας με βία τα μάτια. Και εδώ ακριβώς πρέπει να πάρουμε θέση: Είτε αφήνουμε τον καπιταλισμό να επιλέξει ποιοί μαθητές δικαιούνται να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους, βάσει του νόμου του ισχυρότερου, είτε θα παρέμβουμε σε αυτή τη διαδικασία έχοντας ως οδηγό τις αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. 
  Διαθέτουμε  το χρόνο και τον κόπο μας, προσφέροντας στα παιδιά μας, αυτά για τα οποία έπρεπε να είχαμε αγωνιστεί καιρό πριν. Όχι μόνο ως εκπαιδευτικοί αλλά και ως πολίτες. Τις ίσες ευκαιρίες. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη να κάνουμε αυτό που θα έπρεπε να κάνει το κράτος και οι δήθεν «σωτήρες» που το διαχειρίζονται, ξεμπροστιάζοντάς τους. Δίνοντας το παράδειγμα στους μαθητές μας και όχι μόνο,  πως μια άλλη κοινωνία είναι εφικτή: μια κοινωνία όπου το κέντρο θα είναι ο άνθρωπος. 


Μα θα δουλέψουμε τζάμπα; 
  Είπα και παραπάνω πως αυτό που κάνουμε δεν είναι δουλειά. Είναι ένα λειτούργημα που προσπαθείς να προσφέρεις την απαραίτητη καλλιέργεια στους μαθητές ώστε να αντιμετωπίσουν τη ζωή και να γίνουν υπεύθυνοι και ελεύθεροι πολίτες.Και όσο αναποτελεσματικό κι αν είναι πολλές φορές το έργο μας – μιας και πάμπολλοι εξωτερικοί παράγοντες προβάλλουν διαφορετικά πρότυπα – αυτό δεν αλλάζει σε κανένα σημείο το βασικό μας στόχο. Οι μαθητές μας δεν είναι ούτε πελάτες, ούτε προϊόντα, ούτε χρήματα. Είναι άνθρωποι. Τελεία και παύλα.
  Αυτό είναι και το νόημα. Αν φτάσαμε εδώ, είναι επειδή πολλοί πίστεψαν στο χρήμα σαν το υπέρτατο αγαθό. Όχι φίλοι μου. Δεν «εργάζομαι» στην τάξη αδιαλείπτως τα 45 λεπτά της διδακτικής ώρας για τα 800€/μήνα. Ούτε επειδή με υποχρεώνει ο νόμος (κάλλιστα θα μπορούσα λουφάρω διακριτικά και να το παίζω καλός σε όλους). Αντιθέτως, προσπαθώ στο μέτρο του δυνατού να επιτύχω τους στόχους αυτής της «εργασίας» που ανέλαβα να κάνω. Όχι απέναντι στο κράτος ή στον εκάστοτε εργοδότη, αλλά απέναντι στον εαυτό μου και την κοινωνία.
  update: Φυσικά και δεν πρόκειται να σταματήσουν οι αγώνες μας διεκδικώντας αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.Αντιθέτως, οι περισσότεροι από εμάς προσβλέπουν στην κλιμάκωση των αγώνων, όχι μόνο για να πάρουμε λίγα πράγματα παραπάνω αλλά και για ανατροπή της παρούσας πολιτικής κατάστασης που πριμοδοτεί τους ισχυρότερους σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, εξαθλιώνοντας τους ασθενέστερους. Και δυστυχώς η ομοσπονδία μας δεν έχει βρει κάποιον τρόπο (προς το παρόν – είτε ακούσια, είτε εκούσια) κάποιον διαφορετικό τρόπο αντίδρασης πλην της απεργίας, ώστε να πιέσουμε απευθείας το κράτος και όχι μέσω της αποχής μας από το σχολείο.

Δηλαδή είμαστε εθελοντές;
  Εξαρτάται πως το βλέπει κανείς. Δεν είμαστε σαν τους εθελοντές των Ολυμπιακών Αγώνων που την ώρα που γινόταν το φαγοπότι των δισεκατομμυρίων το κράτος ζητούσε δωρεάν εργασία για το «καλό της πατρίδας» (και την τσέπη των αρπακτικών). Ούτε το όλοι μαζί μπορούμε του Σκάι που για λόγους διαφήμισης ζητά εθελοντές για τα δάση, τα νερά, την κρίση κλπ και από την άλλη με τις πολιτικές που αποδεδειγμένα προωθεί καταστρέφει την κοινωνία (προστατεύοντας τα κέρδη και τις φοροαπαλλαγές των πλουσίων). Ούτε φυσικά πάμε να καλύψουμε τις ευθύνες του κράτους και των κυβερνώντων. Προφανέστατα, είμαστε το αντίθετο των εθελοντών-θυμάτων, ή για να το πω πιο απλά είμαστε συνειδητοποιημένοι εθελοντές.

Θα ακούσουμε γκρίνιες; 
  Πιθανότατα. Ενδεχομένως να θίξουμε κάποιους που θεωρούν ότι θίγονται για διάφορους λόγους (πιθανότατα και για μή προφανείς). Η ένταση της γκρίνιας, που πιθανόν να ακουστεί, ποικίλει και φυσικά δεν εξαρτάται από εμάς. Αλλά αυτό φυσικότατα δεν σημαίνει πως θα φοβηθούμε τυχόν παράλογες αντιδράσεις που θα προσπαθήσουν για ιδιοτελείς σκοπούς να μας φορτώσουν με λάσπη.
  Ακούστηκε η άποψη πως πιθανόν να θιγούν οι φροντιστές. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύσει μιας και μέχρι πριν από 3 χρόνια η ΠΔΣ και η Ενισχυτική διδασκαλία λειτουργούσε υπό την αιγίδα του Υπουργείου. Και σχεδόν όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στην ΠΣΔ και την Ενισχυτική, στη συνέχεια πήγαιναν στο φροντιστήριο. Αυτή η κίνηση δεν έχει σκοπό να λειτουργήσει ανταγωνιστικά των φροντιστών. Άλλωστε και αυτοί εργαζόμενοι είναι, καλύπτοντας το κενό του εκπαιδευτικού συστήματος. Και φυσικά δεν είναι ούτε ανταγωνιστές μας, ούτε σκοπεύουμε να τους θίξουμε.(Χώρια που σχεδόν όλοι μας ως μαθητές πήγαμε σε φροντιστήριο και πολλοί από εμάς εργάστηκαν παλιότερα σε φροντιστήρια, οπότε γνωρίζουμε αρκετά καλά τη σημασία του φροντιστηρίου με τα εκπαιδευτικά συστήματα των τελευταίων δεκαετιών). Και τυχόν γκρίνια από φροντιστές θα είναι αντίστοιχη με την γκρίνια ενός περιπτερά που έδωσες σε κάποιον άνθρωπο-πιθανό πελάτη του ένα ποτήρι νερό – γεγονός που τον απέτρεψε από το να αγοράσει μπουκαλάκι από το περίπτερο.

Φιλανθρωπία ή Αλληλεγγύη
  Υποτίθεται πως φιλανθρωπία σημαίνει το να αγαπάς τον άνθρωπο. Αν και αυτό που ζούμε από τους «φιλανθρώπους» γύρω μας συνήθως μας φέρνουν στο νου άλλες καταστάσεις: Το charity που λέγαμε και στα μαθήματα Αγγλικών όπου κάθε σωστός «ευγενής» θα έπρεπε να δίνει κάποια χρήματα για τους φτωχούς. Και ενώ κάθε  Άγγλος ευγενής συμμετείχε ενεργά στην καταδυνάστευση του κόσμου και τον εξανδραποδισμό ολόκληρων λαών, θεωρούταν must για την καλή κοινωνία να εμφανίζει και το «φιλάνθρωπό» του πρόσωπο δίνοντας κάτι ψιλά από τον αιματοβαμμένο πλούτο του στους φτωχούς. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σήμερα. Όταν βλέπεις πάμπλουτους να πετάνε κόσμο στο δρόμο και από την άλλη να εμφανίζονται σε φιλανθρωπικά πάρτυ ή ως χορηγοί, ή όταν βλέπεις κομματάρχες να καταληστεύουν το δημόσιο πλούτο με τους υμετέρους και μετά να σου παρουσιάζουν δήθεν κοινωνικές πολιτικές. Ή όπως τα φιλόπτωχα ταμεία που χρησιμοποιούνται ως ελεημοσύνη.
  Όχι κύριοι! Δεν είμαστε ελεήμονες. Δεν κάνουμε τίποτα από λύπηση. Ούτε καν φιλάνθρωποι, με την έννοια που αυτή έχει επικρατήσει. Δεν αγαπάμε στα λόγια τον άνθρωπο – αλλά περνάμε στην πράξη: στεκόμαστε κοντά του. Ούτε για διαφήμιση, ούτε για να εισπράξουμε συγχαρητήρια, ούτε για τυχόν άλλες ιδιοτελείς σκοπιμότητες. Παρά μόνο για έναν λόγο: γιατί πρώτα ως άνθρωποι και έπειτα ως εκπαιδευτικοί νιώθουμε την υποχρέωση να πράξουμε αυτά που διδάσκουμε. Την πτώση κάθε διαχωριστικού φράχτη μέσα στην κοινωνία. Την εγγύτητα μεταξύ των ανθρώπων. Εν αντιθέσει με κάθε άλλον που βιάζει την ουσία της έννοιας αλλελεγγύη.

Τι μπουρδέλο είμαστε…

Τι μπουρδέλο είμαστε ρε φίλε μου… Εδώ και μια βδομάδα, θέλει ο Τζέφρυ να παραιτηθεί να πάει στο καλό του και δεν μπορεί να βρεθεί αντικαταστάτης. Παπαδήμοι, Διαμαντούροι, Πετσάλνικοι, Κακλαμάνηδες και ένα κάρο άλλα ονόματα έχουνε πέσει, αλλά πότε ο ένας ασκεί βέτο, πότε τον άλλο δεν τον θέλουν και είμαστε ακόμα στην αναμονή. Και όλο αυτό γιατί; Προκειμένου να φορτωθεί ένας την ευθύνη της υπογραφής της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου (που θα μας δεσμεύσει τουλάχιστον για 10 χρόνια λιτότητας, εξαθλίωσης και ξεπουλήματος). Και φυσικά, οι αθώες περιστερές βουλευτές που θα το ψηφίσουν στη Βουλή, να το παίζουν μετά αθώες περιστερές… Έτσι λοιπόν η όλη φάση της «σωτηρίας» της χώρας φαίνεται δύσκολη, η υπόθεση έχει εξελιχθεί σε κουτσομπολίστικο πάνελ επιπέδου τατιάνας, και οι χαχόλοι από κάτω κάθονται και παρακολουθούν να δουν που θα καταλήξουν Τζέφρυ και Σαμ, όταν αφήσουν τα υποτιθέμενα παιδιαρίσματα, για τη σωτηρία της χώρας.

Who is Papadimos
Βλέπω στο twitter (γιατί αποφεύγω να βλέπω τηλεοπτικές χαβούζες) πως τα κανάλια έχουν λυσσάξει να επιβάλλουν Παπαδήμο, όπως και ο Καρατζαφύρερ. Ο καταλληλότερος, ο ικανότερος, με καλό πρόσωπο στην Ευρώπη και λοιπές αηδίες. Μην αναφέροντας φυσικά πως μία τέτοια λύση είναι σα να βάζεις το λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Αν παρακολουθείτε λίγο την επικαιρότητα, θα θυμάστε τις πρόσφατες δηλώσεις του (παραμονές της 26ης/10) πως το κούρεμα στα ομόλογα δεν πρέπει με τίποτα να ξεπεράσει το 30% κλπ. Όπως επίσης, θυμόμαστε όλοι πως είχε μεγάλη θέση στην Ευρώπη, αλλά ξεχνάμε πως ήταν Τραπεζίτης (αντιπρόεδρος στην ΕΚΤ). Είναι ο ίδιος τύπος που οργάνωσε τη φάση με τα swaps της Goldman Sachs το 2000 (ως επικεφαλής της Τραπέζης της Ελλάδος), ο ίδιος που έβλεπε τα greek statistics να στέλνονται αφειδώς στην Eurostat και όλα τα υπόλοιπα «καλά» που συνέβησαν στη χώρα τα τελευταία 15 χρόνια…

Είναι σα να έχεις φίλε μου πρόβλημα με την τράπεζα που θέλει να σου πάρει το σπίτι και να βάζεις συνταξιούχο αρχιτραπεζίτη να σε εκπροσωπήσει.
Ένας συνάδελφος μου λεγε πως θα το κανε, γιατί ο κλέφτης μπορεί να σε φυλάξει καλύτερα από τους άλλους κλέφτες. Λογικό ακούγεται.. Το κάνει και η CIA με τους hackers, μόνο που τους έχει δεμένους στο λαιμό με ένα κάρο αδικήματα και πρόστιμα υπό αναστολή, για όσο δουλεύουν γι αυτήν. Τι σχέση άραγε μπορεί να έχει αυτό με μας τώρα, δεν μπορώ να το καταλάβω. Βέβαια, στην άλλη ερώτηση αν θα έβαζε έναν παιδεραστή να κάνει μάθημα στην κόρη του (ώστε να μάθει να προστατεύεται), απάντηση δεν πήρα. 
Δηλαδή τι τρέχει;
Έλα μου ντε.. Άπειρα σενάρια να φάνε όλες οι κότες του κόσμου. Σίγουρα πάντως δεν είναι χαζοί – ή τουλάχιστον η Αμερικανική Πρεσβεία δεν είναι χαζή (το έπιασες πονηρούλη ε;). Το πιθανότερο το θεωρώ να στήνεται όλη αυτή η κολοκυθιά προκειμένου να κουράσουν το Λαό ώστε να φορτώσουν στη συνέχεια το όποιο πρόσωπο ως μοναδική λύση. Πιθανότατα αυτό το πρόσωπο να είναι ο Παπαδήμος (ή και κάποιος άλλος που τον κρατάνε για άσσο) με  προοπτικές να μας ρίξει χειρότερο σεξ κι απ το πασοκ. Άσε που οι εκλογές το Φλεβάρη δεν το βλέπω να γίνεται, γιατί κάτι μου λέει πως η Νέα Πασοκρατία συνολικά θα πάρει το πολύ 40%, ενδέχεται να σκάσει κανα ΣυριζοΚΚΕ με κανα 30% και να γίνει δω χάμου της Αργεντινής με τα ελικόπτερα. 
Χρειάζεται λοιπόν μία καθυστέρηση τώρα στο μαγείρεμα, μπας και καταφέρουμε να ξελιγώσουμε το λαό, ώστε να σερβίρουμε το μουχλιασμένο φαΐ με τέτοιο τρόπο που να φανεί σωτήριο. Και δυστυχώς για τα μνημονιακά κόμματα  Νέα Πασοκρατία και τα εξαπτέρυγά τους (λαος, δησυ, δημαρ) αν δεν καταφέρουν να παρασύρουν το Λαό θα τους πάρει ο διάολος (αμήν και πότε). Οπότε, θα φορτωθεί ως σωτήρας κάποιος φυτευτός, θα πάρει τα βάρβαρα μέτρα (για κανα χρόνο) και μετά κάποιος θα τον ρίξει (πιθανότατα ο Σαμ που έχει και προϋπηρεσία) ώστε να έρθει σα λυτρωτής να συνεχίσει την ίδια πολιτική πετώντας κανα ψίχουλο. Κι έτσι να συνεχιστεί όλο το παραμύθι της Μεταπολίτευσης. Ή τουλάχιστον κάπως έτσι είναι το σχέδιο..

Θα τους κάτσει;Αν κρίνω από την Ελληνική Ιστορία, οι πιθανότητες είναι συντριπτικές υπέρ τους. Άλλωστε, εδώ και 40 χρόνια όλοι τα ίδια είναι, όλοι κλέφτες είναι, κανένας δεν κοιτάζει το Λαό, κλπ (πες μου πως δεν έχεις σιχαθεί να τ ακούς) κι όμως το γαϊτανάκι τους συνεχίζεται. (απόδοση: 1,50)
Βέβαια, παίζουν με τη φωτιά. Πιθανότατα και η Αργεντινή έτσι ήταν, μέχρι που ο κόμπος έφτασε στο χτένι και τους πήρε και τους σήκωσε (το ελικόπτερο). (απόδοση: 7,00)
(κρίμα, πιάσανε και τον Μάκαρο τον αγαπούλα – είχαμε μια επιπλέον ελπίδα να το έστηνε)

Bonus περί καναλοχαβούζων
Και κάποιος θα ρωτήσει: Καλά ρε slarti, γιατί τα κωλοκάναλα έχουν λυσσάξει; Τα έργα έχουν παγώσει, οι μίζες το ίδιο, γιατί τέτοια προπαγάνδα; 
Απάντηση: Βρε κουτό!! Ποιός σου είπε πως σταμάτησαν οι μίζες; Και την Δημόσια Περιουσία που θα ξεπουληθεί, νομίζεις πως θα την πάρουν όλη οι ΓερμανοΓαλλοΑμερικάνοι; Δεν θα μείνει κανα καλό φιλετάκι για τα δικά τους παιδιά, που τόσο καλά κοιμίζουν το Λαό; Ή νομίζεις πως οι συννενοήσεις καναλιών με τις πρεσβείες ήταν έτσι στο βρόντο; Παιδί μου καλό, οι προδότες ανέκαθεν έβγαζαν καλά τη μίζα τους, δεν ήταν προδότες από ιδεολογία. 
Και πέραν αυτού – για φαντάσου να ήξερες μισή ώρα πριν για το δημοψήφισμα, ή για το χαμό με τον νέο πρωθυπουργό, πόσα cds/μετοχές/δολλάρια κτλ θα μπορούσες να είχες αγοράσει/πουλήσει και τι γερή μπάζα θα μπορούσες να χες κάνει.. Όπως λέει και ο οπαπ «το ξερες, το παιξες»




Δείτε στη συνέχεια το Δελτίο του κακού σας του καιρού και μετά τη δραματική σειρά Ρεζέλ.
Σας ευχαριστούμε πολύ που επιλέξατε εμάς για την αποχαύνωσή σας, 
ευχές για έναν αιώνιο πνευματικό ύπνο. 
Καληνύχτα σας.