Ιδιώνυμα

Είμαι αναρχικός/κομμουνιστής/τροτσκιστής/μαοϊκός/αντιεξουσιαστής/αριστερός/σοσιαλιστής
Είμαι Πακιστανός/Αλβανός/Τούρκος/Αφρικάνος/Ινδός/Κινέζος/Ιταλός
Είμαι Καθολικός/Προτεστάντης/Ορθόδοξος/Μουσουλμάνος/Ινδουιστής/Βουδιστής/άθεος
Είμαι άσπρος/μαύρος/κίτρινος/κόκκινος

Διαλέχτε ότι από τα παραπάνω θέλετε.

Σίγουρα δεν είμαι αυτό που είστε εσείς. Γιατί τελικά κανείς στην παγκόσμια ιστορία δεν κατάφερε να ξεφτιλίσει τις λέξεις «έλληνας-ελλάδα» – διαχρονικά – όσο εσείς.

Εσείς που τον «Ξένιο Δία» τον μετατρέψατε σε πογκρόμ.

Εσείς που ξεφτυλίσατε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης.

Εσείς οι φανεροί φασίστες που τολμάτε να λέτε «κατηγορείται για αναρχία».

Και εσείς οι κρυφοί φασίστες, οι σιωπηλά συναινούντες «νοικοκυραίοι». Που κοιτάτε την πάρτη σας, που μέσα στη φωτιά προσπαθείτε να αρπάξετε κανα ασημικό από το σπίτι του γείτονα, μιας και νομίζετε πως η φωτιά δεν θα ‘ρθει στο σπίτι σας.

ξεφτιλισμένοι υπάνθρωποι.

Advertisements

ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ “ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ”

Κλείνουν Σχολεία

Κλείνουν Σχολές

Κλείνουν Νοσοκομεία

Κλείνουν Υπηρεσίες

Κλείνουν Επιχειρήσεις

Κλείνουν Μικρομάγαζα

Κλείνουν την ΕΡΤ

Ξεπουλάνε οτιδήποτε κερδοφόρο υπάρχει στο Δημόσιο.

Απολύουν κόσμο προσθέτοντάς τον στον υπερχειλισμένο σωρό των ανέργων.

Κλείνουν σπίτια. Καταστρέφουν ζωές.

Αυτή είναι η “ανάπτυξη” και το “success story” τους

Πάντα με φτηνές δικαιολογίες…

Κακοδιαχείριση την οποία οι ίδιοι θέσπισαν.

Λαμόγια που οι ίδιοι διόρισαν και λειτουργούσαν κάτω από τις εντολές τους.

Κομματόσκυλα – παράσιτα για τα οποία πάντα μεριμνούν για τη διαιώνισή τους.

Και ο υπόλοιπος εργαζόμενος κόσμος;

Ο πραγματικός τους στόχος.

Τα θύματα.

Τροφή για τους μεγαλοκαρχαρίες.

Το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι το νέο τους επίτευγμα. Η Δημόσια Τηλεόραση που παρόλα τα ελαττώματά της (αν και οικονομικά κερδοφόρα – παρόλη την κακοδιαχείριση), περιείχε διαμάντια μέσα στους σωρούς των εγχώριων τηλεοπτικών σκουπιδιών. Το Ραδιόφωνο που περιείχε πλήθος αξιόλογων εκπομπών και στήριξε όσο κανείς άλλος την καλή μουσική του τόπου μας. Η ΕΡΤ που παρόλες τις αδυναμίες της υπήρξε μέχρι χθες ένας από τους βασικούς αναμεταδότες της πολιτισμικής παραγωγής μας.

Φάνηκε πως δεν κατάφεραν να χειραγωγήσουν απόλυτα την ΕΡΤ. Και αφού απέτυχαν στην πλήρη χειραγώγησή της, αποφάσισαν κάτι το οποίο κάνουν μόνο οι δικτατορίες: να ξαναφτιάξουν από την αρχή ένα κυβερνητικό φερέφωνο που θα περιέχει μόνο δικά τους παιδιά.

Στεκόμαστε δίπλα στους εργαζόμενους της ΕΡΤ.

Γιατί, είναι εργαζόμενοι, όπως κι εμείς!

Διεκδικούμε μαζί τους μία πραγματική Δημόσια Ραδιοφωνία – Τηλεόραση.

Ανοιχτή, Πολυφωνική, Ανεξάρτητη.

Ο φασισμός της Συγκυβέρνησης, δεν θα περάσει.

Η χώρα και ο λαός οδηγείται στην καταστροφή.

Ας είναι η ΕΡΤ η αφορμή για την ανατροπή τους!

η αυτοκαταστροφή σε όλο της το μεγαλείο

Αφορμή για το άρθρο στάθηκαν οι αντιδράσεις κάποιων ντόπιων «έξυπνων» στο κλείσιμο της ΔΟΥ. Από τις ατάκες «καλά να πάθουν», «τεμπέληδες» μέχρι το «να φύγουν να γλυτώσει έξοδα το κράτος» και «να φύγουν από δω να μην μας ταλαιπωρούν» μόνο ένα συμπέρασμα μπορεί να βγει: η αυτοκτονική βλακεία που κρύβεται είναι τεράστια.

Δεν σου ζητώ να λυπηθείς τη μάνα με το παιδί που θα πρέπει να ξεσπιτωθεί. Ούτε τον άνθρωπο που εντελώς ξαφνικά τον βάζουν να ζήσει σε διαφορετικό νησί από αυτό που επέλεξε όταν υπέγραφε εκείνη την υπεύθυνη δήλωση για «υποχρεωτική παραμονή για Χ χρόνια στον τόπο της υπηρεσίας». Ούτε καν την οικογένεια που θα ξεσπιτωθεί, ή την άλλη που χωρίζεται στη μέση και αναγκάζεται να στήσει 2 σπίτια σε 2 διαφορετικά νησιά. Εδώ φαίνεται πως προκειμένου να υποστηρίξεις την αυτοκαταστροφική κακία σου, δεν λυπάσαι καν τον εαυτό σου.

Ας το δούμε με δύο στυγνά οικονομικά επιχειρήματα, χωρίς ανθρωπισμούς και συναισθήματα (άλλωστε ο ανθρωπισμός προϋποθέτει το να είσαι άνθρωπος, γεγονός για το οποίο αμφιβάλλω).

Επιχείρημα Α
Από το νησί φεύγουν περίπου 10 υπάλληλοι με μισθούς περίπου 1000€ ο καθένας το μήνα (κατά ΜΟ). Στυγνά λογιστικά δηλαδή, φεύγουν 10.000€ το μήνα ή αλλιώς 120.000€ το χρόνο. Ποσό, δηλαδή, που δεν θα καταναλώνεται πλέον στο νησί, αλλά κάπου αλλού. Το μήνα 10.000€ λιγότερα θα κυκλοφορούν σε οποιαδήποτε μορφή αγοράς του νησιού. Και αν έτυχε και δεν είχες εσύ άμεσα κάποιον εφοριακό πελάτη, κάποιοι πελάτες σου τους είχαν πελάτες και εισέπρατταν από αυτούς για να δώσουν και σε σένα. Μην παραξενευτείς λοιπόν όταν μόλις φύγουν «οι ακατανόμαστοι» δεις τον τζίρο σου πεσμένο.

Επιχείρημα Β
Για αρκετές δουλειές σου θα χρειαστεί κάποιος να τρέξει στη Σύρο. Είτε εσύ (βάζοντας τα έξοδα από την τσέπη σου), είτε κάποιος λογιστής που όπως είναι φυσικό τα επιπλέον έξοδα δεν θα τα βάλει από την τσέπη του, αλλά θα τα πληρώσεις εσύ. Μην παραξενευτείς λοιπόν την επόμενη φορά που θα σε χρεώσει παραπάνω γιατί θα πρέπει να σου κάνει μια δουλειά στη ΔΟΥ που πέρυσι στη χρέωνε λιγότερο ενώ τώρα θα σου φορτώσει το κόστος μετακίνησης. Ούτε να απορείς σαν τον βλάκα για το πως ακρίβυναν οι λογιστές.

Νομίζω είναι απλά πράγματα που ακόμα και ο πιο χαζός μπορεί να τα αντιληφθεί. Και θα ‘σαι υπερβολικά αφελής αν πιστεύεις πως με τα 2.000€/μήνα που θα γλυτώσει το κράτος σε έξοδα (που θα γλύτωνε αν παραχωρούσε στο Δήμο τη στέγαση της ΔΟΥ σε δημόσιο κτήριο του νησιού)  θα σημαίνουν λιγότερους φόρους για σένα, περισσότερη υγεία ή παιδεία για σένα και τα παιδιά σου, ή γενικότερα καλύτερη ζωή. Το επιχείρημα δε πως «έτσι θα σωθεί η χώρα» μπορείς να το εφαρμόσεις στα ζώα σου: να τους μειώνεις το φαΐ και να περιμένεις να σου κατεβάσουν περισσότερο γάλα.

Μπορεί να έχεις χίλια-δυο παράπονα για το πως λειτουργούσε η ΔΟΥ. Πολλά από αυτά μπορεί να είναι δικαιολογημένα. Το μόνο που έκανες τότε ήταν να κάθεσαι στο καφενείο να κουτσομπολεύεις και να γκρινιάζεις για το κράτος, τους τεμπέληδες κτλ. Και αν τύχαινε κανείς να σου πεί «κάντο θέμα ρε», «διεκδίκησε τα δικαιώματά σου», «πίεσέ το», εσύ του απαντούσες «έλα μωρέ, και τι θα γίνει;» ή «που να μπλέκω τώρα»..

Τώρα νιώθεις πως παίρνεις εκδίκηση… Και κάπου ψηλά, σ’ ένα πολυτελές γραφείο κάποιος τύπος – παιδί αυτών που καλλιέργησαν το μπάχαλο στο δημόσιο – χαίρεται να σε βλέπει να ξεκατινιάζεσαι σαν κακίστρω με τους διπλανούς σου, ενώ αυτός σου κλέβει τη ζωή.. Το σχέδιό του πηγαίνει μια χαρά: όσο σε ταΐζει με μίσος και μικρότητες τόσο θα σε έχει του χεριού του..

Μου μένει μόνο μια απορία: Έχεις μυαλό για να ξυπνήσεις ή τζάμπα ελπίζω;

υγ: Για χάρη της απλότητας τα οικονομικά/λογιστικά επιχειρήματα δεν τα ανέλυσα πολύ. Αν τα αναλύσουμε πλήρως τότε τα στοιχεία είναι ακόμα χειρότερα.

υγ2 : Το ότι αύριο θα σου πουν να φύγει αντίστοιχα το x σχολείο, η y υπηρεσία, οι z γιατροί από το Κέντρο Υγείας, δεν νομίζω να σε απασχολεί. Το συμπεραίνω από την απουσία αντίδρασης στο γεγονός πως πρόθυμα πληρώνεις περισσότερα για τα φάρμακά σου ή για το γιατρό, χρήματα που ήδη έχεις πληρώσει για την ασφάλισή σου.

Αλληλεγγύη ή υποκρισία;

Βρίσκεσαι σ’ ένα χώρο με σκοπό να συμμετάσχεις μαζί με άλλους ενδιαφερόμενους για την οργάνωση μιας ανοιχτής ομάδας αλληλεγγύης. Όμως, ενώ περιμένεις μια ιδεοθύελλα για τους τρόπους αλληλοϋποστήριξης στην κοινωνική καταστροφή που αυξάνεται εκθετικά, βλέπεις ανθρώπους να κρύβονται πίσω απ’ το δάχτυλό τους.

  Άραγε μπορείς να το χαρακτηρίσεις διαφορετικά όταν μερικοί βλέπουν τη λέξη “αντιλαϊκός” και αυτόματα σε ταυτίζουν σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο; Ίσως για τις δικές τους πεποιθήσεις δεν υπάρχει πολιτική “εναντίον του λαού” λες και όλα αυτά συμβαίνουν για τη σωτηρία του. Ή όταν άλλοι εξισώνουν την έκφραση της αντίθεσής σου σε αυτές τις αντιλαϊκές πολιτικές, με το να πάρεις τα καλάσνικωφ. Ή όταν άλλοι αντιμετωπίζουν τέτοιες ανοικτές κινήσεις σαν πεδίο διαφήμισης προς όφελος διαφόρων. Ή όταν ακούς κακεντρεχείς κριτικές για τα “μαθήματα αλληλεγγύης” που οργάνωσαν πέρυσι καθηγητές για το αν δεν κατάφεραν οι μαθητές που είχαν ανάγκη να γράψουν εικοσάρια, αλλά απλά να αποκτήσουν αξιοπρεπέστατες επιδόσεις στα μαθήματά τους. Ή τέλος, όταν σαν προτάσεις αλληλεγγύης ακούς για επιδιόρθωση της παιδικής χαράς κατά τα πρότυπα του καθαρισμού παραλιών, για συντροφιά σε ηλικιωμένους κλπ.

  Φαίνεται πως κάποιοι επιθυμούν τη δημιουργία “προσκόπων” που σιωπηλά και δωρεάν θα επιδιορθώνουν/καλύπτουν αρμοδιότητες οργανισμών. Λαϊκιστί να καλύπτουν “τρύπες” διαφημίζοντας το εθελοντικό πνεύμα προσφοράς (και εμμέσως τη δωρεάν εργασία), χωρίς να λέμε κουβέντα για την αδιαφορία του κράτους στις υποχρεώσεις του. Ενώ ταυτόχρονα με τους “σιωπηλούς προσκόπους” η αντίδραση των αρμόδιων οργανισμών να εξαντλείται στη σποραδική έκδοση ανούσιων γραπτών ανακοινώσεων, για τα μάτια του κόσμου. Και ενώ σε τέτοια θέματα μεθοδευμένα αγνοείται το ότι στην ουσία υποκαθιστάς άμεσες ανάγκες για εργαζόμενους (αν ταυτόχρονα δεν διεκδικείς δυναμικά την κάλυψη των θέσεων και την ανάληψη των υποχρεώσεων από τους αρμοδίους), ταυτόχρονα δημιουργείται μέγα θέμα μην τυχόν και θιγούν οικονομικά οι επαγγελματίες. Να πρόκειται απλά για ανεγκέφαλη αναπαραγωγή της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας περί εθελοντισμού; Για έμμεσο αβαντάρισμα συγκεκριμένων πολιτικών; Δεν μπορώ να το απαντήσω με σιγουριά…

  Θίγοντας τη διαφορά της αλληλεγγύης με τον εθελοντισμό, ο οποίος λειτουργεί στη συντριπτικότατη πλειοψηφία του πατροναρισμένος για δωρεάν εργασία/πόρους, πολλοί νομίζουν πως πρόκειται για “παιχνίδι λέξεων”. Αγνοώντας την τρομακτική διαφορά των εννοιών “να έρχεσαι κοντά στον συνάθρωπο” και “να προσφέρεις αφιλοκερδώς υπηρεσίες”. Πόσω δε μάλλον όταν στην δεύτερη περίπτωση λειτουργείς ως σιωπηλός εργάτης μηδενικού κόστους. Νοοτροπίες που μου θύμησαν ένα κείμενο από μια σχολική έκθεση που έπεσε κάποτε στα χέρια μου για το πως ο εθελοντισμός μεταξύ άλλων μειώνει την ανεργία!.

  Η σύγχυση αυτών των εννοιών πρέπει να ξεκαθαριστεί: είμαστε άνθρωποι και με την πραγματική σημασία του όρου πρέπει να σταθούμε δίπλα στον συνάνθρωπο. Όχι ως “φιλάνθρωποι”, ή “ελεήμονες”, ή “φιλόπτωχοι”, ή “δωρητές”. Πρέπει να αλληλοϋποστηριχθούμε και με τις μικρές μας δυνάμεις να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο αύριο. Ανεξάρτητα από κομματικές διαφορές ή ιδεολογικές προκαταλήψεις, να αξιοποιήσουμε τα κοινά μας και ν’ αγωνιστούμε για να καλύψουμε τις άμεσες ανάγκες, διεκδικώντας μια αξιοπρεπή ζωή για όλους.

  Κάθε διαφορετική οπτική θυμίζει προσκοπισμό ή εθελοντισμό: ανθρώπους να κάνουν ανούσιες “καλές πράξεις”, για να ικανοποιούν τη ματαιοδοξία ή τον τυπολατρικό καθωσπρεπισμό, για να νιώσουν ή να διαφημιστούν ως καλοί ή να πάνε στον παράδεισο. Σαν τον πρόσκοπο που αυτοϊκανοποιείται σηκώνοντας μια φορά τη σακούλα της γιαγιάς, μή συλλογιζόμενος την ανυπαρξία οργανωμένης κοινωνικής πρόνοιας που θα έλυνε το πρόβλημα οριστικά. Είτε σαν τον τυποποιημένο θρήσκο που αυτοϊκανοποιείται δίνοντας το πενηντάλεπτο στον άπορο, αδιαφορώντας για το πώς θα αποκτήσει μια αξιοπρεπή ζωή.

  Αν το μόνο που ενδιαφέρει κάποιον είναι το πως θα δώσει χρήμα ή χρόνο για τους “φτωχούς”, καλό θα ήταν να γίνει εθελοντής σε κάποιον από τους πολλούς οργανισμούς και κρατικά επιδοτούμενες ΜΚΟ που ζητάνε εθελοντές και δωρεάν πόρους ή “ευγενικές χορηγίες”. Συνήθως είναι οι ίδιοι που διαφημίζουν το φιλανθρωπικό τους έργο, κάνοντας στα κρυφά πολύμορφες business προς ίδιον όφελος στις πλάτες ανυποψίαστων.*

  Την ιστορία της ιδέας για την “επιτροπή αλληλεγγύης” δεν θα την επαναλάβω. Ακούστηκε 1 ή 2 φορές, για να λυθεί η απορία κάποιων και αυτό αρκεί. Αυτό όμως που δεν πρέπει να επιτρέψει κανείς από τους ενδιαφερόμενους (όπου και αν ανήκουν) είναι να γίνει η επιτροπή το παιχνίδι οποιουδήποτε. Όπως εξαρχής δεν μπήκε “ταμπέλα”, έτσι δεν πρέπει να αφήσουμε να πατροναριστεί, είτε να χρησιμοποιηθεί για ιδιοτελείς σκοπούς. Άλλωστε, η έννοιά της αλληλεγγύης επιβάλλει να βάζουμε στην άκρη το εγώ, προτάσσοντας το εμείς.

  Κλείνοντας, θα διασαφηνίσω για τελευταία φορά ότι: Η ελεημοσύνη της φιλανθρωπίας δεν έχει καμμία σχέση με την αλληλεγγύη. Είτε αγωνίζεσαι πραγματικά για την αξιοπρέπεια του διπλανού σου, είτε είσαι ένας συνηθισμένος υποκριτής.

Λυκούργος Παπαγεωργίου

* Τράπεζες να διαφημίζονται χαρίζοντας τσάντες και τετράδια σε οικογένειες τις οποίες καταδικάζουν στην εξαθλίωση. Εταιρείες τηλεφωνίας να “χορηγούν”, τοποθετώντας παράλληλα κεραίες δίπλα σε Σχολεία, ή έχοντας σκλάβους με μισθό 250€/μήνα. Επιχειρηματικούς ομίλους να “προσφέρουν” προϊόντα σε απόρους, αγορασμένα από τους πελάτες τους. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα, μιας και το marketing της φιλανθρωπίας έχει συγκινήσει τον καθένα που ενδιαφέρεται για εύκολη χαμηλού κόστους διαφήμιση.

ΥΓ: Μετά λύπης μου άκουσα πως κάποιοι σύλλογοι/οργανισμοί ήθελαν ειδική πρόσκληση για να συμμετέχουν στην προσπάθεια. Ελπίζω να μην ισχύει και η απουσία τους να ήταν τυχαία, γιατί αλλιώς θα τους προτρέψω να ξεκαβαλήσουν το καλάμι τους.

Μετεκλογικός κοινωνικός προβληματισμός

Δύο εβδομάδες μετά τη 17η Ιουνίου και τη διεξαγωγή των εκλογών κάτω από τα εξωφρενικά-εκβιαστικά ψευτοδιλλήματα του στυλ ευρώ ή δραχμή, και του σχηματισμού κυβέρνησης από τις «υπεύθυνες δυνάμεις του τόπου», η κατάσταση στη χώρα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο. Ήδη, οι «υπεύθυνες δυνάμεις» έχουν ξεχάσει τη λέξη «επαναδιαπραγμάτευση» και «σταδιακή απαγκίστρωση» με την οποία μας πιπίλιζαν το μυαλό τόσους μήνες προετοιμάζοντας το πάρτυ που θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες. Και μιλάμε για καλό πάρτυ, μόνο που η δική σου συμμετοχή φίλε αναγνώστη περιορίζεται στο να πληρώσεις μαζί με μένα το κόστος – το φαγοπότι με τις γκόμενες προβλέπεται για άλλους (για την ακρίβεια, για τους ίδιους που το κάνουν εις βάρος σου εδώ και πολλά πολλά χρόνια).  Πριν όμως προχωρήσουμε στο ζουμί της υπόθεσης, ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πραγματάκια.

Ο Σύριζας (στα γρήγορα)

Καταρχήν, έχει πολύ πλάκα όταν γνωστοί μου με αντιμετωπίζουν σαν οργανωμένο/φανατικό στέλεχος παίρνοντας στα σοβαρά διάφορα αστεία που λέω. Η αλήθεια είναι πως τον ψήφισα καί στις 2 εκλογές επειδή τον έκρινα σαν την καλύτερη από τις διαθέσιμες λύσεις, σε όλους τους τομείς: από τις πολιτικές του θέσεις (με την ελάχιστη μακροοικονομία που κατέχω), το ανθρωπιστικό του προφίλ, το καθαρό παρελθόν του (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) ακόμα και από πλευράς προσώπων. Και θα σταθώ λίγο στο τελευταίο, γιατί πραγματικά ακόμα και ο μεγαλύτερος κόπανος του Σύριζα (πχ Στρατούλης) είναι προτιμότερος από τον οποιοδήποτε μέσο στέλεχος/λαμόγιο των υπολοίπων δυνάμεων (τουλάχιστον από τη θέση σύριζα και δεξιότερα στο πολιτικό φάσμα). Το τι θα έκανε στην πράξη ο Σύριζας, και κατά πόσο θα ήταν πιστός/ικανός στην υλοποίηση των προεκλογικών του θέσεων, είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να αερολογούμε ηλιθίως αλλά δεν θα το αξιολογήσουμε επί του πρακτέου (σίγουρα όχι σύντομα). Απλά ήταν (και παραμένει προς το παρόν) η ισχυρότερη ελπίδα με σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας θεωρητικά,  να ανατραπεί η φαυλοκρατία που λυμαίνεται τον τόπο εδώ και πάμπολλα χρόνια.

Σημείωση: δεν θα αναφερθώ σε άλλα κόμματα - ορισμένα εκ των οποίων μπορεί και να συμπαθώ -  μιας και το άρθρο δεν είναι τόσο πολιτικό όσο κυρίως προσπαθεί να ερευνήσει/ερμηνεύσει κοινωνικές συμπεριφορές σε περιορισμένη έκταση. Για λόγους λοιπόν απλότητας και συντομίας θα παρακάμψω τα υπόλοιπα κόμματα.  

Περί «επανάστασης» και λοιπών τσιτάτων

Ας αναφέρουμε μερικά ακόμα: «συμμορία της δραχμής», «κουκουλοφόροι», «βαθύ πασόκ», «τα άκρα είναι ίδια», «αριστεροί χρυσαυγίτες», και λοιπές ατάκες που αποτελούν το ρεπερτόριο διαφόρων παπαγάλων. Κλασικές ατάκες που τις εμπνέονται συνήθως δημοσιοκάφροι ή «υπεύθυνοι πολιτικοί» και ξαφνικά αρχίζουν να γίνονται mainstream σε social media και σε live κουβέντες. Σαν την ατάκα «μαζί τα φάγαμε» του τύπου που υπερασπιζόταν στα δικαστήρια τους καταχραστές καθηγητές της Παντείου και διόριζε την κορούλα του στη Βουλή. Ατάκες, οι οποίες δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική, μιας και ο παπαγάλος που τις εκφέρει συνήθως αδυνατεί να σχηματίσει δικές του προτάσεις. Τράβα να εξηγήσεις στον κόπανο της 1ης ατάκας τι λέει ο Κρούγκμαν, της 2ης ατάκας «ποιοί είναι αυτοί οι κουκουλοφόροι και γιατί δεν συλλαμβάνονται», της 3ης ατάκας για «τη βολεμένη πασκ που παραμένει πιστή στο κόμμα και κάνει τουμπέκα – πχ ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Παναγόπουλος», της 4ης ατάκας πως όσο αυταρχικός/στυγνός κι αν ήταν ο Στάλιν δεν έχει καμμία σχέση με τον Χίτλερ, και στους υπόλοιπους το τι σχέση έχει ο στρατόκαβλος που κυνηγάει εξαθλιωμένους μετανάστες (γιατί μόνο εκεί τον παίρνει προς το παρόν) με τον αριστερό/αναρχικό που υπερασπίζεται το δικαίωμα στη ζωή κάθε ανθρώπου ενάντια σε απολυταρχικές δομές.

Όσο για την «επανάσταση» που θα έκανε ο Τσίπρας και θα γινόμασταν Β. Κορέα με δραχμές, πείνα, δελτία, κουπόνια κλπ, φαντάζομαι πως οι ίδιοι θα κατάπιαν τη γλώσσα τους προχθές όταν οι δεξιοί ηγέτες Ιταλίας & Ισπανίας απείλησαν τη Μέρκελ με βέτο αν δεν περνούσε το δικό τους σε σχέση με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Τη λέξη «βέτο» την οποία ο «επαναστάτης» Τσίπρας ούτε καν την ανέφερε προεκλογικά, κάνοντάς τον να φαίνεται σαν μετριοπαθής πολιτικός απέναντι στους τσαμπουκάδες ΙσπανοΙταλούς. (για την ακρίβεια, θυμίζω πως ο Τσίπρας έλεγε πως αν δεν αλλάξει η πολιτική εμείς απλά δεν θα παίρναμε την επόμενη δόση, καλύπτοντας στη χειρότερη περίπτωση το έλλειμά μας εσωτερικά και σταματώντας τις αποπληρωμές τοκοχρεωλυσίων έως ότου αλλάξει ριζικά το σχέδιο). Πράγματα προφανή δηλαδή, αν έχεις στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα. Βέβαια εμείς είχαμε στείλει εκεί τον παππού-λια να κομίζει την επιστολή δουλοπρέπειας του επικεφαλής της εσωτερικής τρόικας και της επιτάχυνσης του προγράμματος, αλλά κοιτάχτε μωρέ λίγο την ανεργία και την ανάπτυξη (στην τελευταία παράγραφο).

Αγαπητά μου παπαγαλάκια, δεν είναι επανάσταση το να πεις «διαφωνώ με το μνημόνιο, θέλω άλλου είδους συμφωνία και θα πιέσω γι αυτό«. Αυτό το πράγμα, για να κάνω μια ακραία παρομοίωση, θα το χαρακτήριζε επανάσταση μόνο η τσατσά-δούλος που θεωρεί αδιανόητο να φέρει αντίρρηση στο νταβατζή. Μόνο που εσείς είστε οι ιερόδουλες που επικροτείτε την τσατσά προτάσσοντας το μάγουλο για τις επικείμενες σφαλιάρες (ασχέτως βέβαια πως η πελατεία θα «σπάσει» και το μαγαζί θα πάει για κλείσιμο,  μιας και φαντάζομαι πως κανείς δεν επιθυμεί κακομοιριασμένες «γυναίκες»). Αν εσείς θεωρείτε επανάσταση την παραμικρή αντίδραση τότε μάλλον έχει πρόβλημα ο εγκέφαλός σας «στα αισθητήρια της λογικής και της αξιοπρέπειας»  – και όχι κάποιο δικό μου «βίτσιο» διαφωνίας.

Εσύ ρε φίλε, τι ζόρι τραβάς, ε;

Φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι, δεν τραβάω κανένα ζόρι με τον ενσυνείδητο μαζοχισμό και τη δουλοπρέπεια. Άμα εσείς τη βρίσκετε έτσι, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Υπάρχει όμως ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα: Τη μαλακία του εγκεφάλου σας την επιβάλεται σε μένα!!! Και δεν μιλάω για προτιμήσεις, γούστα, κολλητιλίκια ή αόρατες ιδεολογίες. Ούτε για οπαδισμούς, πχ να βγει το κόμμα μου να γουστάρω. Μιλάμε για εκατομμύρια ανθρώπους που στέλνονται στο γκρεμό (μαζί με σας), επειδή έτσι ορίζουν «κάποιοι» πως πρέπει να γίνει.  Και ενώ ο καθένας είναι ελεύθερος να πέσει στο γκρεμό με όποιον τρόπο γουστάρει, είναι δολοφονία το να ρίχνεις τον άλλον εκεί. (Αν το ρίχνω στο γκρεμό φαίνεται σε κάποιους υπερβολή, ας διαβάσουν λίγο οικονομική ιστορία για τα κραχ και πως αντιμετωπίζονται καθώς και για το νεοφιλελευθερισμό και τα αποκαΐδια που άφησε απ’ όπου πέρασε).

Εντάξει, δεν χρειάζεται να διαβάσεις μακροοικονομία για να καταλάβεις πως πάμε κατά διαόλου. Το ζεις άλλωστε τα τελευταία δύο χρόνια, εκτός και αν είσαι κανας κολλημένος πασόκος ή νεοδημοκράτης, που για όλα αυτά φταίνε οι άλλοι. Διότι ακόμα και την ελάχιστη επαφή να έχεις με την πραγματικότητα θα έβλεπες πως τα νούμερα των προβλέψεων των μνημονιακών ξεφτιλίζονται κάθε λίγο και λιγάκι από τα επίσημα στοιχεία, κάνοντας τον κάθε άνθρωπο με στοιχειώδεις γνώσεις οικονομίας προφήτη.  Σαν, για παράδειγμα, το νέο Στουρνάρι των οικονομικών που περιμένει εδώ και 3 χρόνια ανάπτυξη και ανεργία κάτω από 10%.

Όπως είναι λογικό, δεν μπορεί παρά να με τρώει η απορία, τι πάει στραβά;  Λες ρε, δηλαδή να την πατήσαμε από τους κολλημένους; Από τους μαζόχες; Τους εθελούσιους δούλους; Από τους φοβισμένους;  What the fuck is going here?

Ματιές στο εκλογικό αποτέλεσμα, από κοινωνικής πλευράς

Για αρχή λοιπόν ο γνωστός χάρτης, που πέραν των κομμάτων που συμβολίζει κάλλιστα θα μπορούσαμε να τον ερμηνεύσουμε ανά περιοχή ως πλειοψηφική επιθυμία διατήρησης της υπάρχουσας πολιτικής, ή όχι. Γιατί καλώς ή κακώς η ΝΔ συσπείρωσε την πλειοψηφία για τη συνέχιση αυτής της πολιτικής (εκτός αν κάποιος έχαψε πραγματικά το παραμύθι περί αναδιαπραγμάτευσης), και ο σύριζα το ακριβώς αντίθετο (αφήνοντας τους άλλους κοντά ή και κάτω από μονοψήφιο ποσοστό απήχησης).

Ψήφος ανά ηλικιακή ομάδα – πηγή: Ελεύθερος Τύπος

Αν τώρα κάποιος είναι επιφυλακτικός με τον χάρτη και την αποτύπωσή του, νομίζω πως η «ψήφος ανά ηλικιακή ομάδα» αρχίζει να δίνει περισσότερα στοιχεία. Παρατηρήστε ιδιαίτερα τις μπλε και πράσινες γραμμές που στις ηλικίες πάνω από 55 διαγράφουν τεράστια άνοδο, δίνοντάς μας σχεδόν το 56% για το δικομματισμό στις συγκεκριμένες ηλικίες. Παίρνοντας δε τα στοιχεία της Public Issue παρατηρουμε πως στις ηλικίες άνω των 65, το 48% ψήφισαν ΝΔ και το 21% Πασόκ (σύνολο 69%!!!!)

Όσο για το συνολικό κοινωνικό προφίλ της ψήφου, τα στοιχεία μπορούν να παρθούν από την ίδια εταιρεία (ή και άλλες εταιρείες μιας τα στοιχεία είναι εφάμιλλα), αλλά θα σας προτείνω να διαβάσετε το καταπληκτικό άρθρο-απάντηση του κολλητού Zaphod σε μία από τις συνηθισμένες στιγμές γεμπελίστικης προπαγάνδας του Παπαχελά. Αξίζει απλά να τονίσω κάποια εξωφρενικά δείγματα, όπως το 42% της ΝΔ στους συνταξιούχους (20% του πασόκ), το 37% στις νοικοκυρές, το 42% στους ανθρώπους κατώτερης εκπαίδευσης (21 στο πασόκ), το 36% των κατοίκων αγροτικών περιοχών (16% στο πασόκ)  και τέλος το 38% αυτών που δηλώνουν πως «ζουν άνετα – τα καταφέρνουν» (17% στο πασόκ  – αν και τα ποσοστά στην τελευταία κατηγορία είναι πλήρως αναμενόμενα).

Τι θες να πεις ρε φίλε; 

Όχι πολλά. Τα πολλά τα λένε οι αυθόρμητες απαντήσεις που πήρε η Public Issue στην ερώτηση για τα κριτήρια ψήφου (στο link θα βρείτε και για τα υπόλοιπα κόμματα) στα πλαίσια του exit poll των εκλογών. Το μόνο που θα πρόσθετα ως συμπέρασμα στα δύο βασικά πλαίσια, είναι στο μπλέ η διατήρηση της κατάστασης ως έχει ενώ στο πορτοκαλί η ανάγκη αλλαγής της κατάστασης. Με μία μόνο επιπλέον παρατήρηση: πως στο μπλέ πλαίσιο παραβρίσκονται και αρκετοί στους οποίους έπιασε η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα περί καταστροφής στην περίπτωση που εκλεγούν οι πορτοκαλί (πράγμα άλλωστε που φαίνεται και στις απαντήσεις).

Η καθεστωτική πολιτική τάξη της συγκυβέρνησης (μαζί με το νέο πουλέν της, τη Δημ.Αρ.) σε πλήρη συμφωνία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ προπαγανδίζουν την καραμέλα πως ο λαός ζητά από τα κόμματα «συνεργασία – εθνική ομοψυχία». Νομίζω πως η παραπάνω εικόνα, πέρα από τη στυγνή πραγματικότητα,  αποδεικνύει το μέγεθος της μπούρδας. Φυσικά δεν μπορείς να μιλάς για ομοψυχία, όταν ένα μεγάλο κομμάτι του λαού θέλει ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και της πορείας της χώρας (που φυσικά δεν συμπυκνώνεται όλο στον σύριζα), ενώ ένα άλλο θέλει τη διατήρησή του ως έχει με πινελιές «επαναδιαπραγμάτευσης» (τι να κάνουμε, εγώ δεν είμαι νδ-πασοκ-δημαρ να το έχω ξεχάσει ήδη – άλλωστε μιλάμε για την αποτύπωση της 17ης Ιουνίου).

Κύριοι, ήδη ζούμε τον διχασμό. Και δεν είναι καινούργιος, αλλά κρατάει εδώ και αρκετό καιρό, απ’ όποια πλευρά και αν το δεις. Από αυτούς που «τα καταφέρνουν» σε σχέση με αυτούς που αυτοκτονούν, από αυτούς που «εργάζονται» σε σχέση με τους «τεμπέληδες» (αν και η στατιστική δείχνει εντελώς το αντίθετο από τις ρητορείες της κυβερνητικής τρόικας), από τους ήσυχους που ζητάνε ακόμα σκληρότερη διάλυση των διαδηλώσεων σε σχέση με αυτούς που διαδηλώνουν, από αυτούς που βγάζουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό σε σχέση με αυτούς που είναι άστεγοι, ή και ακόμα από αυτούς που κερδίζουν από την κρίση σε σχέση με αυτούς που χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους.

Ψήφοι των 2 πρώτων κομμάτων στους Δήμους Ψυχικού και Περιστερίου – πηγή Υπ. Εσωτερικών

Ή τέλος, αυτού που θέλουν οι κάτοικοι της Φιλοθέης-Ψυχικού, σε σχέση με αυτό που θέλουν οι κάτοικοι του Περιστερίου. (εδώ κολλάει να σας κοινοποιήσωαυτό που άκουσα από γιατρό της 1ης περιοχής για τις μειώσεις στους δημ. υπαλλήλους: «σιγά μωρέ, 500 ευρώ* τους έκοψαν, πώς κάνουν έτσι;»)

Καλά ρε, γουστάρεις διχασμούς τώρα; Πας καλά; 

Ξανακοίτα παραπάνω. Δεν λέω τι γουστάρω, λέω τι βλέπω. Θα γούσταρα πάρα πολύ μια αφήγηση όπου όλοι μαζί ενωμένοι θα βρίσκαμε έναν κοινό δρόμο για να ξεφύγουμε από τα «καφετί ημι-στερεά» που είμαστε βουτηγμένοι (ίσως οι περισσότεροι), αλλά έχω μεγαλώσει πολύ για να πιστεύω σε παραμύθια. Μπορείς να με πεις απαισιόδοξο, ή ακόμα και υπερβολικό, αλλά θα πρέπει να βρεις σοβαρά επιχειρήματα για να μου αποδείξεις πως κάνω εντελώς λάθος.

Είτε σου αρέσει, είτε όχι, κάποιοι έχουν θιχτεί από την κρίση πολύ περισσότερο από κάποιους άλλους (για να μην αναφερθώ σε αυτούς που έχουν επωφεληθεί από την κρίση). Κάποιοι επιζητούν ριζικές αλλαγές προς την πλευρά μιας πιο δίκαιης κοινωνίας, κάποιοι τις φοβούνται (όπως όλες τις αλλαγές όντας πειθήνιοι στην κυρίαρχη προπαγάνδα), κάποιοι είναι απλά οπαδοί,  ενώ κάποιοι τις απορρίπτουν γιατί θα χάσουν το κουταλάκι ή την κουτάλα. Ε λοιπόν, το μόνο πράγμα στο οποίο μπορούν να έχουν ομοψυχία είναι στη μπάλα όταν παίζει καμμια εθνική ομάδα (ή κάτι αντίστοιχο).

Και μετά τι; 

Ο «Δράκουλας» για πολλούς, «σοφός γέρος της πολιτικής» για άλλους  είχε ρίξει μια  ιδέα: «Αν είναι να μείνει ανοιχτή η Βουλή, να έχουμε και νεκρούς» (πέρυσι περίπου τέτοια εποχή). Ασχέτως βέβαια που η συγκεκριμένη βουλή είχε εκλεγεί για τα εντελώς αντίθετα από αυτά που έπραξε καταπατώντας βάναυσα τη λαϊκή κυριαρχία (πράγμα που φυσικά θα ξανασυμβεί στο μέλλον – θυμήσου: επαναδιαπραγμάτευση). Και αν αυτά βγαίνουν από το στόμα του «κεντροδεξιού» Μητσοτάκη, λίγες μέρες πριν το «σοσιαλιστικό πασόκ» ρίξει τόνους χημικά και βρωμόξυλο στο Σύνταγμα,  φαντάσου τι έχουν ν’ ακούσουν τ’ αυτιά μας και να δουν τα μάτια μας στο άμεσο μέλλον από τον ακροδεξιό συρφετό του Σαμαρά.

Όλο το θέμα βρίσκεται στο να αποφύγουμε τους νεκρούς. ‘Ηδη έχουμε σχεδόν 2 αυτοκτονίες τη μέρα λόγω της κρίσης, αλλά φαίνεται πως ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας αδιαφορεί γι αυτούς (ορισμένοι δεν διστάζουν ακόμα και να βεβηλώσουν τα μνημεία τους). Ε, αυτό το πράγμα πρέπει να αγωνιστούμε να το σταματήσουμε πριν εξελιχθεί σε γενοκτονία.

Άραγε υπάρχει τρόπος η κοινωνία να προλάβει την αυτοκαταστροφή της; 

Μήν περιμένεις την αόριστη κοινωνία να σου βρεί τη λύση μόνη της. Η Θάτσερ τα κατάφερε: There is no such thing as society. Πρέπει να ξεκινήσεις εσύ τον αγώνα να την ξαναφτιάξεις από τα συντρίμια της που την οδήγησε ο νεοφιλελευθερισμός.

Ξεκίνα το μόνος σου. Απομακρύνσου από αυτά που σε μολύνουν: αυτόν που κερδίζει εις βάρος των υπολοίπων, το λαμόγιο που αναζητά το ρουσφέτι, τον λυσασμένο για κρατικές επιχορηγήσεις στα κέρδη του, το ραντιέρη που σιχαίνεται όποιον του βάλει χέρι στα οκνηρά κέρδη του.

Αντιθέτως,  στήριξε αυτόν που βρίσκεται κοντά στο δικό σου κώδικα ηθικής. Βοήθα απ’ευθείας (και όχι μέσω διαφημιστικών τρικ) αυτόν που έχει πραγματικά ανάγκη.  Αγωνίσου μαζί με αυτόν που επιθυμεί μια δικαιότερη κοινωνία με αξιοπρεπή διαβίωση για όλους.  Μόνο έτσι θα νικήσεις το φόβο που σπέρνουν οι ενωμένες καθεστωτικές δυνάμεις, στην προσπάθειά τους να μην χάσουν καμμία σταγόνα από το αίμα που σου ρουφάν. Όχι μόνο τον δικό σου φόβο. Αυτή είναι δική σου δουλειά να τον ξεπεράσεις. Το σημαντικότερο είναι να νικήσεις τον συνολικό φόβο, που δαμάζει τους πιο αδύναμους.

Άσε στην άκρη τους ιδεολογικούς δογματισμούς και τις λεπτομέρειες, και ενώσου με όλους αυτούς που το πραγματικό πλαίσιο των ανθρωπιστικών αξιών τους ταυτίζεται με το δικό σου. Βρες τον «αδερφό σου», χωρίς ταμπέλες, χρώματα και αγκυλώσεις και τουλάχιστον κάνε τη ζωή αυτού που σε εκμεταλλεύεται δύσκολη. Ίσως είναι ο πιο ανώδυνος τρόπος να τον αναγκάσεις να μαζέψει τον «φαταουλισμό» του.

SOS! Απαραίτητη διευκρίνησις!

Ο διαχωρισμός σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να βασιστεί σε χρώμα, κόμμα, εθνικότητα, επάγγελμα, τόπο διαμονής κτλ. Κάθε άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την πράξη και τα κίνητρά του. Και μόνο από αυτά. Είναι λοιπόν εντελώς ηλίθιο το να πιστεύει κάποιος πχ πως όλοι οι συριζαίοι είναι καλοί ή πως όλοι οι νεοδημοκράτες είναι κακοί και οι λόγοι είναι εντελώς ευνόητοι. Και ιδιαίτερα επειδή μιλάμε για ανθρώπους, δεν μπορείς να το παίξεις ούτε καν στη «στατιστική».

Μια εικόνα που βρήκα στο net και αξίζει ιδιαίτερου σχολιασμού

Έτσι, ενώ σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τον τρόπο αντίδρασης της διπλανής εικόνας, τα κριτήριά της είναι για τα μπάζα (έως και ρατσιστικά). Για τον πολύ απλό λόγο ότι το χρώμα μιας περιοχής δεν σου λέει τίποτα παραπάνω από μια πλειοψηφική τάση σε κάθε περιοχή.  Κατ’ αρχήν, γιατί δεν ξέρεις τι ψήφισαν ο πατατοπαραγωγός της Ηλείας ή της Αχαΐας, από τον οποίο θα προμηθευτείς πατάτες (απλά το παίζεις στις πιθανότητες). Δεύτερον,  γιατί δεν ξέρεις τα κίνητρα του καθενός στα κριτήρια ψήφου (αν επέδρασε ο φόβος για καταστροφή που καλλιεργήθηκε από τα ΜΜΕ) ή το βόλεμα, ανεξαρτήτως περιοχής. Και τρίτον και τελευταίο γιατί ακόμα και ο κάθε παραγωγός να σου έστελνε «πιστοποιητικό ψήφου» (λέεεμε τώρα), το μόνο που θα έκανες θα ήταν να παίξεις με τις πιθανότητες για τα κίνητρά του. Γιατί ναι μεν, υπάρχουν πολλές πιθανότητες ο αγρότης που ψήφισε ΝΔ να έχει βολευτεί από ένα κάρο μούφες επιδοτήσεις (μέσω του τοπικού κομματάρχη) αλλά και να έχει αυξηθεί το εισόδημά του οπότε να βολεύεται (λόγω της κρίσης και της τάσης να αγοράζουμε εγχώρια προϊόντα έναντι εισαγωγών, σαν απάντηση «στους ξένους» – άλλωστε οι μόνοι που δεν έχουν διαμαρτυρηθεί τα τελευταία 2 χρόνια είναι οι αγρότες), αλλά δεν μπορείς να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο βάσει στατιστικής (για να μη φέρω και το παράδειγμα του πιθανού λαμόγιου συριζαίου-κκε κτλ).

Σημείωση: τη συγκεκριμένη εικόνα την ανέβασα στο fb και ξεκίνησε flamewar με φίλους γι αυτή - μιας και εγώ στάθηκα στον τρόπο αντίδρασης παρακάμπτοντας τα φασιστικά κριτήρια, ενώ οι "διαφωνούντες" στάθηκαν κυρίως στο 2ο. Όπως και να 'χει, ας θεωρήσουμε πως το συγκεκριμένο άρθρο είναι η απολογία μου σε όσους έμεινε η λάθος εντύπωση.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις ισοπεδωτικές λογικές, στην άκρη και ας καταλήξουμε στην ουσία. Δεν θέλω την επαναφορά των μπλε-πράσινων καφενείων του 1989, ούτε να χωρίσεις του ανθρώπους σε καλούς και κακούς, ανάλογα με το χρώμα της ψήφου ή άλλους οπαδισμούς. Αυτό που θα θελα να δω είναι πραγματική συνείδηση. Ενός ανθρώπου που ζει σε έναν τόπο που κυριαρχεί η αδικία και η αδιαφορία και τουλάχιστον αντιστέκεται, μή επιβραβεύοντας αυτούς που ταυτίζονται με την εκμετάλλευση των άλλων. Και αν είναι δύσκολο να βρεις άκρη, κοίταξε τουλάχιστον να καλλιεργήσεις και αυτό το κριτήριό σου, τουλάχιστον εκεί που μπορείς. Είναι ίσως ο ηπιότερος τρόπος να πιέσεις την άρχουσα τάξη να βάλει φρένο στην αδηφάγα τακτική της και τη γενίκευση της εξαθλίωσης.

Ευχές αντί επιλόγου

Μακάρι να κάνω λάθος στις προβλέψεις μου. Κυρ αναγνώστα μου, πίστεψέ με, εύχομαι περισσότερο από σένα να κάνω λάθος. Τα πράγματα να αρχίσουν να διορθώνονται, να αποφύγουμε κι άλλους νεκρούς λόγω κρίσης και ο κόσμος να αρχίσει να αποκτά προοπτική αξιοπρεπούς διαβίωσης. Και να κάνει λάθος μαζί μου και ο Θουκιδίδης που έλεγε πως «ή θα είστε ελεύθεροι ή ήσυχοι – και τα δύο μαζί δεν γίνονται». Και όλες αυτές οι θεωρίες αντίστασης να είναι περιττές.

Τι να κάνουμε όμως που η ρουφιάνα η πραγματικότητα άλλα δείχνει, παρά την ομορφιά των  ευχολογίων;

Τι μπουρδέλο είμαστε…

Τι μπουρδέλο είμαστε ρε φίλε μου… Εδώ και μια βδομάδα, θέλει ο Τζέφρυ να παραιτηθεί να πάει στο καλό του και δεν μπορεί να βρεθεί αντικαταστάτης. Παπαδήμοι, Διαμαντούροι, Πετσάλνικοι, Κακλαμάνηδες και ένα κάρο άλλα ονόματα έχουνε πέσει, αλλά πότε ο ένας ασκεί βέτο, πότε τον άλλο δεν τον θέλουν και είμαστε ακόμα στην αναμονή. Και όλο αυτό γιατί; Προκειμένου να φορτωθεί ένας την ευθύνη της υπογραφής της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου (που θα μας δεσμεύσει τουλάχιστον για 10 χρόνια λιτότητας, εξαθλίωσης και ξεπουλήματος). Και φυσικά, οι αθώες περιστερές βουλευτές που θα το ψηφίσουν στη Βουλή, να το παίζουν μετά αθώες περιστερές… Έτσι λοιπόν η όλη φάση της «σωτηρίας» της χώρας φαίνεται δύσκολη, η υπόθεση έχει εξελιχθεί σε κουτσομπολίστικο πάνελ επιπέδου τατιάνας, και οι χαχόλοι από κάτω κάθονται και παρακολουθούν να δουν που θα καταλήξουν Τζέφρυ και Σαμ, όταν αφήσουν τα υποτιθέμενα παιδιαρίσματα, για τη σωτηρία της χώρας.

Who is Papadimos
Βλέπω στο twitter (γιατί αποφεύγω να βλέπω τηλεοπτικές χαβούζες) πως τα κανάλια έχουν λυσσάξει να επιβάλλουν Παπαδήμο, όπως και ο Καρατζαφύρερ. Ο καταλληλότερος, ο ικανότερος, με καλό πρόσωπο στην Ευρώπη και λοιπές αηδίες. Μην αναφέροντας φυσικά πως μία τέτοια λύση είναι σα να βάζεις το λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Αν παρακολουθείτε λίγο την επικαιρότητα, θα θυμάστε τις πρόσφατες δηλώσεις του (παραμονές της 26ης/10) πως το κούρεμα στα ομόλογα δεν πρέπει με τίποτα να ξεπεράσει το 30% κλπ. Όπως επίσης, θυμόμαστε όλοι πως είχε μεγάλη θέση στην Ευρώπη, αλλά ξεχνάμε πως ήταν Τραπεζίτης (αντιπρόεδρος στην ΕΚΤ). Είναι ο ίδιος τύπος που οργάνωσε τη φάση με τα swaps της Goldman Sachs το 2000 (ως επικεφαλής της Τραπέζης της Ελλάδος), ο ίδιος που έβλεπε τα greek statistics να στέλνονται αφειδώς στην Eurostat και όλα τα υπόλοιπα «καλά» που συνέβησαν στη χώρα τα τελευταία 15 χρόνια…

Είναι σα να έχεις φίλε μου πρόβλημα με την τράπεζα που θέλει να σου πάρει το σπίτι και να βάζεις συνταξιούχο αρχιτραπεζίτη να σε εκπροσωπήσει.
Ένας συνάδελφος μου λεγε πως θα το κανε, γιατί ο κλέφτης μπορεί να σε φυλάξει καλύτερα από τους άλλους κλέφτες. Λογικό ακούγεται.. Το κάνει και η CIA με τους hackers, μόνο που τους έχει δεμένους στο λαιμό με ένα κάρο αδικήματα και πρόστιμα υπό αναστολή, για όσο δουλεύουν γι αυτήν. Τι σχέση άραγε μπορεί να έχει αυτό με μας τώρα, δεν μπορώ να το καταλάβω. Βέβαια, στην άλλη ερώτηση αν θα έβαζε έναν παιδεραστή να κάνει μάθημα στην κόρη του (ώστε να μάθει να προστατεύεται), απάντηση δεν πήρα. 
Δηλαδή τι τρέχει;
Έλα μου ντε.. Άπειρα σενάρια να φάνε όλες οι κότες του κόσμου. Σίγουρα πάντως δεν είναι χαζοί – ή τουλάχιστον η Αμερικανική Πρεσβεία δεν είναι χαζή (το έπιασες πονηρούλη ε;). Το πιθανότερο το θεωρώ να στήνεται όλη αυτή η κολοκυθιά προκειμένου να κουράσουν το Λαό ώστε να φορτώσουν στη συνέχεια το όποιο πρόσωπο ως μοναδική λύση. Πιθανότατα αυτό το πρόσωπο να είναι ο Παπαδήμος (ή και κάποιος άλλος που τον κρατάνε για άσσο) με  προοπτικές να μας ρίξει χειρότερο σεξ κι απ το πασοκ. Άσε που οι εκλογές το Φλεβάρη δεν το βλέπω να γίνεται, γιατί κάτι μου λέει πως η Νέα Πασοκρατία συνολικά θα πάρει το πολύ 40%, ενδέχεται να σκάσει κανα ΣυριζοΚΚΕ με κανα 30% και να γίνει δω χάμου της Αργεντινής με τα ελικόπτερα. 
Χρειάζεται λοιπόν μία καθυστέρηση τώρα στο μαγείρεμα, μπας και καταφέρουμε να ξελιγώσουμε το λαό, ώστε να σερβίρουμε το μουχλιασμένο φαΐ με τέτοιο τρόπο που να φανεί σωτήριο. Και δυστυχώς για τα μνημονιακά κόμματα  Νέα Πασοκρατία και τα εξαπτέρυγά τους (λαος, δησυ, δημαρ) αν δεν καταφέρουν να παρασύρουν το Λαό θα τους πάρει ο διάολος (αμήν και πότε). Οπότε, θα φορτωθεί ως σωτήρας κάποιος φυτευτός, θα πάρει τα βάρβαρα μέτρα (για κανα χρόνο) και μετά κάποιος θα τον ρίξει (πιθανότατα ο Σαμ που έχει και προϋπηρεσία) ώστε να έρθει σα λυτρωτής να συνεχίσει την ίδια πολιτική πετώντας κανα ψίχουλο. Κι έτσι να συνεχιστεί όλο το παραμύθι της Μεταπολίτευσης. Ή τουλάχιστον κάπως έτσι είναι το σχέδιο..

Θα τους κάτσει;Αν κρίνω από την Ελληνική Ιστορία, οι πιθανότητες είναι συντριπτικές υπέρ τους. Άλλωστε, εδώ και 40 χρόνια όλοι τα ίδια είναι, όλοι κλέφτες είναι, κανένας δεν κοιτάζει το Λαό, κλπ (πες μου πως δεν έχεις σιχαθεί να τ ακούς) κι όμως το γαϊτανάκι τους συνεχίζεται. (απόδοση: 1,50)
Βέβαια, παίζουν με τη φωτιά. Πιθανότατα και η Αργεντινή έτσι ήταν, μέχρι που ο κόμπος έφτασε στο χτένι και τους πήρε και τους σήκωσε (το ελικόπτερο). (απόδοση: 7,00)
(κρίμα, πιάσανε και τον Μάκαρο τον αγαπούλα – είχαμε μια επιπλέον ελπίδα να το έστηνε)

Bonus περί καναλοχαβούζων
Και κάποιος θα ρωτήσει: Καλά ρε slarti, γιατί τα κωλοκάναλα έχουν λυσσάξει; Τα έργα έχουν παγώσει, οι μίζες το ίδιο, γιατί τέτοια προπαγάνδα; 
Απάντηση: Βρε κουτό!! Ποιός σου είπε πως σταμάτησαν οι μίζες; Και την Δημόσια Περιουσία που θα ξεπουληθεί, νομίζεις πως θα την πάρουν όλη οι ΓερμανοΓαλλοΑμερικάνοι; Δεν θα μείνει κανα καλό φιλετάκι για τα δικά τους παιδιά, που τόσο καλά κοιμίζουν το Λαό; Ή νομίζεις πως οι συννενοήσεις καναλιών με τις πρεσβείες ήταν έτσι στο βρόντο; Παιδί μου καλό, οι προδότες ανέκαθεν έβγαζαν καλά τη μίζα τους, δεν ήταν προδότες από ιδεολογία. 
Και πέραν αυτού – για φαντάσου να ήξερες μισή ώρα πριν για το δημοψήφισμα, ή για το χαμό με τον νέο πρωθυπουργό, πόσα cds/μετοχές/δολλάρια κτλ θα μπορούσες να είχες αγοράσει/πουλήσει και τι γερή μπάζα θα μπορούσες να χες κάνει.. Όπως λέει και ο οπαπ «το ξερες, το παιξες»




Δείτε στη συνέχεια το Δελτίο του κακού σας του καιρού και μετά τη δραματική σειρά Ρεζέλ.
Σας ευχαριστούμε πολύ που επιλέξατε εμάς για την αποχαύνωσή σας, 
ευχές για έναν αιώνιο πνευματικό ύπνο. 
Καληνύχτα σας. 

Πανάκειες, εργαλεία και λοιπές μαγικές λύσεις..

Είναι κάτι που με απασχολεί εδώ και καιρό, μιας και συνεχώς βλέπω γύρω μου διάφορες λύσεις που υποτίθεται πως αποτελούν πανάκειες. Σε πολλές περιπτώσεις, στο παρελθόν, έχω πέσει και εγώ ο ίδιος στην παγίδα αυτών των λύσεων που συνήθως στηρίζονται πάνω σε ένα κεντρικό σύνθημα το οποίο και «λύνει» όλα τα προβλήματα κατά  ένα μαγικό τρόπο.


Σύντομη πολιτική ανασκόπηση
  Οι θιασώτες της λύσης «μνημόνιο» (πχ η πλειοψηφία των ΜΜΕ και η κυβέρνηση με τους αφανείς συμμάχους τους) έχουν γελοιοποιηθεί εκ του αποτελέσματος (μιας και το χρέος από 120% επί του ΑΕΠ το 2009 έφθασε 2 χρόνια μετά στο 170%), συνεχίζουν να υπαγορεύουν την «αυστηρότερη εφαρμογή» της λύσης με περισσότερες μειώσεις μισθών, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, περισσότερη φορολογία κ.ο.κ. . Με αυτούς δεν σκοπεύω να ασχοληθώ, άλλωστε μόνο τα πρόβατα και τα μαντρόσκυλα τους πιστεύουν – και σε αυτούς δεν μπορείς ν’ αλλάξεις μυαλά – παρά μόνο «με εγχείριση» 😉
  Στο αντίπαλο στρατόπεδο (υποτίθεται) της ΝΔ ,  ακούμε για τη μαγική λύση της «ανάπτυξης» που θα φέρει ο Σαμαράς (πως θα γίνει αυτό χωρίς λεφτά; – προφανώς ο τύπος είναι ο Γκάνταλφ), για την «αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου» (έτσι γενικά και αόριστα – λες και θ αλλάξει η πολιτική κατεύθυνσή του) και τις ιδιωτικοποιήσεις (δηλ. επιχειρίσεις που μου δίνουν Χ κέρδη το χρόνο να τις πουλήσω 4Χ για να μειώσω το χρέος μου κατά 1-2%). Κι όμως, αυτές τις «μαγικές λύσεις» τις ακούμε καθημερινά στα ΜΜΕ (που βλέποντας την κατρακύλα του πασοκ απομακρύνονται από αυτό) χωρίς να υπάρχει σοβαρός αντίλογος. Πάμε δηλαδή σε εκλογές έχοντας έτοιμο το νέο σλόγκαν «ανάπτυξη» στη θέση του «λεφτά υπάρχουν» (και δυστυχώς στις δημοσκοπήσεις η νδ φέρεται να συγκεντρώνει πάνω από 30%).
  Στην αριστερά τώρα, εκεί έχουμε γενικότερα το μπάχαλο του αιώνα. Για να μην τα πιάσουμε αναλυτικά  (μιας και έχουμε 15 παραλλαγές) ας μείνουμε στο βασικό σύνθημα «την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν». Μπράβο ρε παιδιά – και γω μαζί σας αλλά πως; Θέλω συγκεκριμένα πράγματα, θα κάνουμε «τό και τό». Γιατί μπορεί να σας συμπαθώ μεν (ως αντίδραση ή ως τους πιο ανεύθυνους για την σημερινή κατάσταση) αλλά μην το πάρετε και σεις πάνω σας πως έχω πειστεί για το σχέδιό σας. Αντιθέτως, απλά με εκφράζει η κριτική και η γκρίνια σας.
  Εδώ σταματώ το «πασάλειμα» του κομματικού σκηνικού (αν κάποιος ψάχνει κριτική περί «λαος» και «δησυ» ας ξαναδιαβάσει την αρχή της ενότητας.)


Συγκεκριμένες λύσεις
   Πάμε στις δύο πιο συγκεκριμένες προτάσεις που έχουν πέσει στην αντίληψή μου: Η λύση Βαρουφάκη και η λυση Καζάκη (αναφέρω τη λύση Καζάκη σαν την πιο δημοφιλή αλλά αξίζει ν αναφέρουμε τον Λαπαβίτσα που μιλάει για παρόμοια λύση καθώς και αρκετοί άλλοι). Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σχεδόν εκ διαμέτρου αντίθετες πλην της βασικής τους αρχής πως η κρίση είναι συστημική (σε απλά Ελληνικά, φταίει ολόκληρη η διάθρωση της οικονομίας – ιδιαίτερα στην ευρωζώνη που μας αφορά εμάς). Οι αντίστοιχες πορείες προς τη λύση είναι διαφορετικές μιας και ο Βαρουφάκης προτείνει πλήρη αναδιοργάνωση της οικονομίας της Ευρωζώνης, ενώ ο Καζάκης έξοδο από την Ευρωζώνη και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα (δραχμή ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε – πχ εμένα μου αρέσει ο Φοίνικας του Καποδίστρια). Και οι δύο λύσεις φαίνονται με το φτωχό μου το μυαλό* ρεαλιστικές ως προς αυτό που θέλουν να πετύχουν, αλλά κάθε μία έχει τις δυσκολίες της.

Πού είναι το πρόβλημα
  Όμως όπως και σε κάθε πράξη, η μεγαλύτερη δυσκολία στη λύση ενός προβλήματος, είναι πως χρειάζεσαι τους κατάλληλους ανθρώπους από τη χάραξη μέχρι την εφαρμογή. Εν προκειμένω, χρειάζεσαι Πολιτικούς, Στελέχη και Ελεγκτές (με κεφαλαία Π, Σ, Ε αντίστοιχα) που θα καταφέρουν να εφαρμόσουν τη «λύση» με τέτοιο τρόπο που θα ωφελήσει τη πλειοψηφία του κόσμου ώστε να φτάσουμε στο αποτέλεσμα που επαγγέλονται. Με απλά λόγια, όλο το θέμα είναι ο τρόπος εφαρμογής. Δυστυχώς οι προθέσεις δεν λένε τίποτα, άλλωστε στο όνομα των «καλών προθέσεων» έχουν γίνει τα μεγαλύτερα λάθη στην ανθρώπινη ιστορία. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα της πολιτικής πράξης  – ή όπως θα το έλεγα στους μαθητές μου: «άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη».

Ο διάβολος που κρύβεται στις λεπτομέρειες
  Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω τις λύσεις και να εκφράσω αναλυτικά άποψη. Γιατί η αφορμή γι αυτό το άρθρο ήταν μία προχθεσινή διαφωνία μου με τον Νίκο Χατζηνικολάου στο twitter, περί της λύσης Καζάκη** και πιο συγκεκριμένα στο τί θα συμβεί με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.    Πριν δούμε αναλυτικά το θέμα πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι: δεν ταυτίζομαι με τον Καζάκη γιατί έχει κάποια «θολά σημεία» (ίσως να φταίει ότι τον ακούω κυρίως σε συνεντεύξεις μιας και ψιλοβαριέμαι να διαβάζω κατεβατά) αλλά και επειδή οι λύσεις που προτείνει είναι οι δυσκολότερες στην εφαρμογή τους και απαιτούν λεπτότατους χειρισμούς, όχι μόνο στην οικονομία αλλά συνολικά (και ιδιαίτερα στην εξωτερική πολιτική). Πέραν όμως αυτών, αισθάνομαι αρκετά μεγάλος (σε ηλικία) ώστε να μην ταυτίζομαι με είδωλα και να μην πιστεύω στα μαγικά ραβδιά, όπως άλλωστε δεν ταυτίζομαι με κανέναν παρά μόνο με τον εαυτό μου – και αυτό όχι πάντα 😉. Πιο απλά, μου αρέσουν αυτά που λέει, έχουν βάση, αλλά θέλει πολύ ψάξιμο και μελέτη.
  Ας γυρίσουμε όμως πίσω στην επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και τις (πιθανές) συνέπειες. Ο Νίκος*** υποστηρίζει (απόλυτα) πως το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί με αποτέλεσμα όσοι έχουν βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό να τα φέρουν πίσω μετά την αλλαγή νομίσματος αποκομίζοντας τεράστια οφέλη εις βάρος του λαού. Η σκέψη του είναι απλή και λογική. Είναι όμως σωστή; Αν έχουμε μόνο τις  αρχικές παραδοχές, ΝΑΙ θα γίνει έτσι σίγουρα! Πιο απλά, αν ακολουθήσουμε αυτή τη λύση  η ενδεχόμενη υποτίμηση κατά 50% του νομίσματος στην ουσία θα μειώσει στο μισό την περιουσία του Έλληνα που δεν την μετέφερε στο εξωτερικό – ή αν το δούμε ανάποδα θα διπλασιάσει την αξία των χρημάτων του Έλληνα που μετέφερε τα χρήματά του στο εξωτερικό (μιας και το όλο σενάριο στηρίζεται μεταξύ Έλληνα με χρήματα σε Ελληνική τράπεζα εναντίον Έλληνα με χρήματα σε ξένη τράπεζα).
  Δηλαδή καίμε αυτή τη λύση; Σαφώς και ΟΧΙ! Απλά στην ενδεχόμενη χάραξη μίας τέτοιας πολιτικής θα πρέπει να στηθούν δικλείδες ασφαλείας ώστε να μην επιτραπούν τέτοιες καταστάσεις. Τι είδους δικλείδες; Είτε προστατευτισμός (πχ βαριά φορολόγηση κεφαλαίων που έρχονται από το εξωτερικό, τουλάχιστον μέχρι να στρώσει η ισοτιμία – πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με τις βασικές αρχές τις ΕΕ), είτε αυστηρός έλεγχος πόθεν έσχες για κάθε ελληνικό € που έρχεται ξανά να αγοράσει φτηνά (με εξοντωτικά πρόστιμα που θα κάνουν κάθε τέτοια κίνηση ασύμφορη), και παράλληλα άμεσο στήσιμο ενός αποτελεσματικού μηχανισμού κοινωνικής προστασίας ώστε ο Έλληνας πολίτης να μην χρειαστεί να ρευστοποιήσει την περιουσία του από ανάγκη.  Αυτές είναι κάποιες πρόχειρες λύσεις που μου έρχονται με τα μπακαλοοικονομικά που καταλαβαίνω, και σαφώς και αυτές χρειάζονται την ανάλογη ανάλυση και συγκεκριμενοποίηση ώστε να κλείσουν τις δικές τους τρύπες. Εννοείται πως κάποιος ειδικός θα μπορούσε να βρει καλύτερες (με λιγότερες συνέπειες) και  πιο αποδοτικές λύσεις με τις οποίες να φτάσουμε στο ίδιο αποτέλεσμα: Να καταστήσουμε τα ελληνικά (και όχι μόνο) κεφάλαια του εξωτερικού ανίκανα να αγοράσουν κοψοχρονιά τη χώρα μας (όπως εν τω μεταξύ πάει να γίνει τώρα με το μνημόνιο). 
  Κάποιος θα αναρωτηθεί: Μα καλά, μπορεί αυτό να γίνει; Θα απαντήσω ευθαρσώς ΝΑΙ. Μπορεί να μη γίνει με τους τρόπους που ανέφερα προηγουμένως, αλλά υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα στον κόσμο όπου αυτό έγινε. Σαν πιο πρόσφατο παράδειγμα θα αναφέρω την Ισλανδία που αποφάσισαν να αποσυνδέσουν την κορώνα από το ευρώ και αυτή υποτιμήθηκε αρχικά κατά 50%. Εκεί δεν υπήρχαν Ισλανδοί που είχαν καταθέσεις στο εξωτερικό; Σαφώς και θα υπήρχαν. Αγόρασαν τη χώρα; Όχι. Το «γιατί δεν έγινε αυτό που υποστηρίζει ο Νίκος πως θα γίνει σίγουρα εδώ» προφανέστατα στηρίζεται σε συγκεκριμένα μέτρα που πάρθηκαν παράλληλα με την υποτίμηση του νομίσματός τους (ίσως άσχετα με τις δικές μου απλοϊκές προτάσεις). Εδώ χρειάζεται μία συγκεκριμένη έρευνα να δούμε ακριβώς τι συνέβη και οι Ισλανδοί δεν έχασαν τα σπίτια τους και τις περιουσίες τους (αν και πχ για τα σπίτια τους ξέρω πως «κουρεύτηκαν» τα δάνειά τους προς τις τράπεζες στην αγοραία αξία τους – με παράλληλους ευνοϊκούς διακανονισμούς) και τα συγκεκριμένα μέτρα που πάρθηκαν για να προστατέψουν τους Ισλανδούς πολίτες από τα ξένα κεφάλαια. (χωρίς να υπόσχομαι τίποτα θα κοιτάξω να το ψάξω όταν βρω χρόνο – αν και αποτελεί κυρίως δουλειά του Καζάκη, του Λαπαβίτσα και των άλλων να κάνουν αυτή τη δουλειά και να μας την παρουσιάσουν).

Τι έγινε το μαγικό ραβδί;
  Στα λόγια και τις ταινίες το έχουν οι Χάρρυ Πότερ. Στην πραγματική ζωή όμως, είναι ένα κομμάτι ξύλο. Το μόνο που υπάρχει είναι ιδέες. Οι οποίες ιδέες όμως δεν λύνουν το πρόβλημα. Το πρόβλημα λύνεται με σαφή και αναλυτικά σχέδια/προτάσεις, που μέσα τους θα εμπεριέχουν και τις απαραίτητες δυνατότητες ελιγμών για την αποφυγή αδιεξόδων (μιας και στην πραγματική ζωή δεν μπορείς να προβλέψεις με βεβαιότητα τις συνθήκες). Όπου φυσικά πέραν του σχεδιασμού χρειάζεσαι τα κατάλληλα άτομα στην υλοποίηση αλλά και πέραν αυτού στον έλεγχο της εφαρμογής και τις τυχόν αναπροσαρμογές.
  Επί του προκειμένου, φίλε Νίκο, τα πράγματα είναι ασαφή. Υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να δικαιωθείς στην τοποθέτησή σου, υπάρχουν όμως και οι πιθανότητες να μην δικαιωθείς. Το φάουλ σου στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η απόλυτη βεβαιότητά σου πως τα πράγματα θα εξελιχθούν όπως τα λες (προχθές στο twitter και χθες στον real). Επαναλαμβάνω, δεν είσαι απολύτως λάθος, όμως ούτε και απολύτως σωστός. Αυτό που μας χρειάζεται είναι να δούμε τα πλεονεκτήματα της πρότασης και αν μας γοητεύουν να βελτιώσουμε την πρόταση ώστε να μειωθούν τα μειονεκτήματά της (ή στην ιδανική περίπτωση να εξαφανιστούν). Δεν είναι λάθος αυτό που είπες, λάθος ήταν η νομοτελειακή βεβαιότητά σου πως θα συμβεί. Και επειδή δεν σε τσουβαλιάζω με τα παπαγαλάκια-συναδέλφους σου, θα σε ήθελα πιο προσεκτικό.
  Όποιος πιστεύει είτε σε αγαθά είτε σε δαιμονικά εργαλεία, καλό είναι να πάει στο σινεμά να δει καμμια σαβουροταινία του Χόλυγουντ με καλούς και κακούς και ας αφήσει την ενασχόληση με τα πολιτικά δρώμενα. Ευτυχώς ή δυστυχώς, υπάρχει η γνώση να μελετήσουμε αναλυτικά τις διάφορες προτάσεις (ακόμα και με τα δυσμενέστερα σενάρια εφαρμογής), να βρούμε τα κενά τους και αν γίνεται να τις συμπληρώσουμε, αλλιώς να τις ακυρώσουμε. Και φυσικά παράλληλα να κοιτάμε και γύρω μας..

  Κλείνω με μία ερώτηση: Το μαχαίρι είναι καλό ή κακό εργαλείο; ****


Υ.Γ. Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ τον http://www.techiechan.com, τον οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα (σε όσους δεν τον διαβάζουν ήδη), καθώς η κριτική του στις οικονομικές εξελίξεις και τα κάθε λογής σχέδια που ανακοινώνονται κάθε λίγο και λιγάκι είναι τουλάχιστον «προφητική». Μην ψαρώνετε, δεν έχει την επιφοίτηση, απλά ο τύπος προφανώς έχει και γαμώ τις αναλυτικές σκέψεις (ως συνάδελφος – να παινέψουμε λίγο το σπίτι μας 😉 ). Πλην όμως των αναλύσεών του όμως, αξίζει να χαζεύει κανείς την κουβέντα που «ανοίγει» στα σχόλια όπου τα ίδια τα εργαλεία τη μία στιγμή φαίνονται ως θαυματουργά και την άλλη στιγμή ως κατασκευάσματα του διαβόλου. Ανάλογα με το πώς χρησιμοποιούνται.


* Λέω «με το φτωχό μου το μυαλό» επειδή δεν έχω σπουδάσει Οικονομικά. Όχι βέβαια πως αν είχα Οικονομικό πτυχίο θα ήμουν σίγουρα καλύτερος (κοιτάξτε τους Οικονομολόγους και θα καταλάβετε τι εννοώ), απλά θα είχα τα τυπικά προσόντα . 
** Για παράδειγμα μία σημαντικότερη θολούρα του Καζάκη στη συνέντευξη ήταν σε μία αποστροφή του λόγου του πως το νέο εθνικό νόμισμα ΔΕΝ θα υποτιμηθεί καθόλου. Πιθανότατα κάπου το στηρίζει, θεωρώ όμως σχεδόν αδύνατο (με τις μέχρι τώρα γνώσεις μου) να παραμείνει σταθερή η ισοτιμία. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα φέρει την καταστροφή, ή πως η υποτίμηση δεν θα είναι παροδική όπως στην Ισλανδία.
*** Αναφέρομαι στον Νίκο Χατζηνικολάου στον ενικό και με το μικρό του όνομα όχι επειδή γνωριζόμαστε ή είμαστε φίλοι (αντιθέτως κατά 99% δεν θα βρεθούμε ποτέ από κοντά). Η τσιγκουνιά του twitter στους χαρακτήρες (chars) όμως σε αναγκάζει να γίνεσαι άμεσος, χωρίς ανούσιες τυπικότητες στο διάλογο και ως εκ τούτου θα ήταν γελοίο να αναφέρομαι σ’ αυτόν στον πληθυντικό εδώ (όπως ομοίως και αυτός προς εμένα). Δεν έχει καμμία σχέση με τον αλληλοσεβασμό. Και  θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό μιας και κάποιος κάφρος που θα διαβάσει το άρθρο μπορεί να το θεωρήσει μαγκιά.  
**** Στο 3χρονο παιδάκι προφανώς θα του πεις «ΜΗ!! Κακό!!». Αντίστοιχα όμως αν θες να κόψεις ψωμί είναι μία καταπληκτική εφεύρεση. Αν όμως το δεις στα χέρια κανενός πασόκου ή μπάτσου ή Καρατζαφερικού, καλύτερα ν’ αρχίσεις να τρέχεις μη σε προλάβει.. Αν το κρατά νεοδημοκράτης, απομακρύνσου λίγο – πιθανότατα να σε λερώσει με τα αίματά του.. Αν το κρατά σκληροπυρηνικός ΚΚΕς, χαλάρωσε  – θα το κρατά ακίνητος μέχρι να έρθουν οι εντολές απ’ το κόμμα..