η αυτοκαταστροφή σε όλο της το μεγαλείο

Αφορμή για το άρθρο στάθηκαν οι αντιδράσεις κάποιων ντόπιων «έξυπνων» στο κλείσιμο της ΔΟΥ. Από τις ατάκες «καλά να πάθουν», «τεμπέληδες» μέχρι το «να φύγουν να γλυτώσει έξοδα το κράτος» και «να φύγουν από δω να μην μας ταλαιπωρούν» μόνο ένα συμπέρασμα μπορεί να βγει: η αυτοκτονική βλακεία που κρύβεται είναι τεράστια.

Δεν σου ζητώ να λυπηθείς τη μάνα με το παιδί που θα πρέπει να ξεσπιτωθεί. Ούτε τον άνθρωπο που εντελώς ξαφνικά τον βάζουν να ζήσει σε διαφορετικό νησί από αυτό που επέλεξε όταν υπέγραφε εκείνη την υπεύθυνη δήλωση για «υποχρεωτική παραμονή για Χ χρόνια στον τόπο της υπηρεσίας». Ούτε καν την οικογένεια που θα ξεσπιτωθεί, ή την άλλη που χωρίζεται στη μέση και αναγκάζεται να στήσει 2 σπίτια σε 2 διαφορετικά νησιά. Εδώ φαίνεται πως προκειμένου να υποστηρίξεις την αυτοκαταστροφική κακία σου, δεν λυπάσαι καν τον εαυτό σου.

Ας το δούμε με δύο στυγνά οικονομικά επιχειρήματα, χωρίς ανθρωπισμούς και συναισθήματα (άλλωστε ο ανθρωπισμός προϋποθέτει το να είσαι άνθρωπος, γεγονός για το οποίο αμφιβάλλω).

Επιχείρημα Α
Από το νησί φεύγουν περίπου 10 υπάλληλοι με μισθούς περίπου 1000€ ο καθένας το μήνα (κατά ΜΟ). Στυγνά λογιστικά δηλαδή, φεύγουν 10.000€ το μήνα ή αλλιώς 120.000€ το χρόνο. Ποσό, δηλαδή, που δεν θα καταναλώνεται πλέον στο νησί, αλλά κάπου αλλού. Το μήνα 10.000€ λιγότερα θα κυκλοφορούν σε οποιαδήποτε μορφή αγοράς του νησιού. Και αν έτυχε και δεν είχες εσύ άμεσα κάποιον εφοριακό πελάτη, κάποιοι πελάτες σου τους είχαν πελάτες και εισέπρατταν από αυτούς για να δώσουν και σε σένα. Μην παραξενευτείς λοιπόν όταν μόλις φύγουν «οι ακατανόμαστοι» δεις τον τζίρο σου πεσμένο.

Επιχείρημα Β
Για αρκετές δουλειές σου θα χρειαστεί κάποιος να τρέξει στη Σύρο. Είτε εσύ (βάζοντας τα έξοδα από την τσέπη σου), είτε κάποιος λογιστής που όπως είναι φυσικό τα επιπλέον έξοδα δεν θα τα βάλει από την τσέπη του, αλλά θα τα πληρώσεις εσύ. Μην παραξενευτείς λοιπόν την επόμενη φορά που θα σε χρεώσει παραπάνω γιατί θα πρέπει να σου κάνει μια δουλειά στη ΔΟΥ που πέρυσι στη χρέωνε λιγότερο ενώ τώρα θα σου φορτώσει το κόστος μετακίνησης. Ούτε να απορείς σαν τον βλάκα για το πως ακρίβυναν οι λογιστές.

Νομίζω είναι απλά πράγματα που ακόμα και ο πιο χαζός μπορεί να τα αντιληφθεί. Και θα ‘σαι υπερβολικά αφελής αν πιστεύεις πως με τα 2.000€/μήνα που θα γλυτώσει το κράτος σε έξοδα (που θα γλύτωνε αν παραχωρούσε στο Δήμο τη στέγαση της ΔΟΥ σε δημόσιο κτήριο του νησιού)  θα σημαίνουν λιγότερους φόρους για σένα, περισσότερη υγεία ή παιδεία για σένα και τα παιδιά σου, ή γενικότερα καλύτερη ζωή. Το επιχείρημα δε πως «έτσι θα σωθεί η χώρα» μπορείς να το εφαρμόσεις στα ζώα σου: να τους μειώνεις το φαΐ και να περιμένεις να σου κατεβάσουν περισσότερο γάλα.

Μπορεί να έχεις χίλια-δυο παράπονα για το πως λειτουργούσε η ΔΟΥ. Πολλά από αυτά μπορεί να είναι δικαιολογημένα. Το μόνο που έκανες τότε ήταν να κάθεσαι στο καφενείο να κουτσομπολεύεις και να γκρινιάζεις για το κράτος, τους τεμπέληδες κτλ. Και αν τύχαινε κανείς να σου πεί «κάντο θέμα ρε», «διεκδίκησε τα δικαιώματά σου», «πίεσέ το», εσύ του απαντούσες «έλα μωρέ, και τι θα γίνει;» ή «που να μπλέκω τώρα»..

Τώρα νιώθεις πως παίρνεις εκδίκηση… Και κάπου ψηλά, σ’ ένα πολυτελές γραφείο κάποιος τύπος – παιδί αυτών που καλλιέργησαν το μπάχαλο στο δημόσιο – χαίρεται να σε βλέπει να ξεκατινιάζεσαι σαν κακίστρω με τους διπλανούς σου, ενώ αυτός σου κλέβει τη ζωή.. Το σχέδιό του πηγαίνει μια χαρά: όσο σε ταΐζει με μίσος και μικρότητες τόσο θα σε έχει του χεριού του..

Μου μένει μόνο μια απορία: Έχεις μυαλό για να ξυπνήσεις ή τζάμπα ελπίζω;

υγ: Για χάρη της απλότητας τα οικονομικά/λογιστικά επιχειρήματα δεν τα ανέλυσα πολύ. Αν τα αναλύσουμε πλήρως τότε τα στοιχεία είναι ακόμα χειρότερα.

υγ2 : Το ότι αύριο θα σου πουν να φύγει αντίστοιχα το x σχολείο, η y υπηρεσία, οι z γιατροί από το Κέντρο Υγείας, δεν νομίζω να σε απασχολεί. Το συμπεραίνω από την απουσία αντίδρασης στο γεγονός πως πρόθυμα πληρώνεις περισσότερα για τα φάρμακά σου ή για το γιατρό, χρήματα που ήδη έχεις πληρώσει για την ασφάλισή σου.

Advertisements

Αλληλεγγύη ή υποκρισία;

Βρίσκεσαι σ’ ένα χώρο με σκοπό να συμμετάσχεις μαζί με άλλους ενδιαφερόμενους για την οργάνωση μιας ανοιχτής ομάδας αλληλεγγύης. Όμως, ενώ περιμένεις μια ιδεοθύελλα για τους τρόπους αλληλοϋποστήριξης στην κοινωνική καταστροφή που αυξάνεται εκθετικά, βλέπεις ανθρώπους να κρύβονται πίσω απ’ το δάχτυλό τους.

  Άραγε μπορείς να το χαρακτηρίσεις διαφορετικά όταν μερικοί βλέπουν τη λέξη “αντιλαϊκός” και αυτόματα σε ταυτίζουν σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο; Ίσως για τις δικές τους πεποιθήσεις δεν υπάρχει πολιτική “εναντίον του λαού” λες και όλα αυτά συμβαίνουν για τη σωτηρία του. Ή όταν άλλοι εξισώνουν την έκφραση της αντίθεσής σου σε αυτές τις αντιλαϊκές πολιτικές, με το να πάρεις τα καλάσνικωφ. Ή όταν άλλοι αντιμετωπίζουν τέτοιες ανοικτές κινήσεις σαν πεδίο διαφήμισης προς όφελος διαφόρων. Ή όταν ακούς κακεντρεχείς κριτικές για τα “μαθήματα αλληλεγγύης” που οργάνωσαν πέρυσι καθηγητές για το αν δεν κατάφεραν οι μαθητές που είχαν ανάγκη να γράψουν εικοσάρια, αλλά απλά να αποκτήσουν αξιοπρεπέστατες επιδόσεις στα μαθήματά τους. Ή τέλος, όταν σαν προτάσεις αλληλεγγύης ακούς για επιδιόρθωση της παιδικής χαράς κατά τα πρότυπα του καθαρισμού παραλιών, για συντροφιά σε ηλικιωμένους κλπ.

  Φαίνεται πως κάποιοι επιθυμούν τη δημιουργία “προσκόπων” που σιωπηλά και δωρεάν θα επιδιορθώνουν/καλύπτουν αρμοδιότητες οργανισμών. Λαϊκιστί να καλύπτουν “τρύπες” διαφημίζοντας το εθελοντικό πνεύμα προσφοράς (και εμμέσως τη δωρεάν εργασία), χωρίς να λέμε κουβέντα για την αδιαφορία του κράτους στις υποχρεώσεις του. Ενώ ταυτόχρονα με τους “σιωπηλούς προσκόπους” η αντίδραση των αρμόδιων οργανισμών να εξαντλείται στη σποραδική έκδοση ανούσιων γραπτών ανακοινώσεων, για τα μάτια του κόσμου. Και ενώ σε τέτοια θέματα μεθοδευμένα αγνοείται το ότι στην ουσία υποκαθιστάς άμεσες ανάγκες για εργαζόμενους (αν ταυτόχρονα δεν διεκδικείς δυναμικά την κάλυψη των θέσεων και την ανάληψη των υποχρεώσεων από τους αρμοδίους), ταυτόχρονα δημιουργείται μέγα θέμα μην τυχόν και θιγούν οικονομικά οι επαγγελματίες. Να πρόκειται απλά για ανεγκέφαλη αναπαραγωγή της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας περί εθελοντισμού; Για έμμεσο αβαντάρισμα συγκεκριμένων πολιτικών; Δεν μπορώ να το απαντήσω με σιγουριά…

  Θίγοντας τη διαφορά της αλληλεγγύης με τον εθελοντισμό, ο οποίος λειτουργεί στη συντριπτικότατη πλειοψηφία του πατροναρισμένος για δωρεάν εργασία/πόρους, πολλοί νομίζουν πως πρόκειται για “παιχνίδι λέξεων”. Αγνοώντας την τρομακτική διαφορά των εννοιών “να έρχεσαι κοντά στον συνάθρωπο” και “να προσφέρεις αφιλοκερδώς υπηρεσίες”. Πόσω δε μάλλον όταν στην δεύτερη περίπτωση λειτουργείς ως σιωπηλός εργάτης μηδενικού κόστους. Νοοτροπίες που μου θύμησαν ένα κείμενο από μια σχολική έκθεση που έπεσε κάποτε στα χέρια μου για το πως ο εθελοντισμός μεταξύ άλλων μειώνει την ανεργία!.

  Η σύγχυση αυτών των εννοιών πρέπει να ξεκαθαριστεί: είμαστε άνθρωποι και με την πραγματική σημασία του όρου πρέπει να σταθούμε δίπλα στον συνάνθρωπο. Όχι ως “φιλάνθρωποι”, ή “ελεήμονες”, ή “φιλόπτωχοι”, ή “δωρητές”. Πρέπει να αλληλοϋποστηριχθούμε και με τις μικρές μας δυνάμεις να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο αύριο. Ανεξάρτητα από κομματικές διαφορές ή ιδεολογικές προκαταλήψεις, να αξιοποιήσουμε τα κοινά μας και ν’ αγωνιστούμε για να καλύψουμε τις άμεσες ανάγκες, διεκδικώντας μια αξιοπρεπή ζωή για όλους.

  Κάθε διαφορετική οπτική θυμίζει προσκοπισμό ή εθελοντισμό: ανθρώπους να κάνουν ανούσιες “καλές πράξεις”, για να ικανοποιούν τη ματαιοδοξία ή τον τυπολατρικό καθωσπρεπισμό, για να νιώσουν ή να διαφημιστούν ως καλοί ή να πάνε στον παράδεισο. Σαν τον πρόσκοπο που αυτοϊκανοποιείται σηκώνοντας μια φορά τη σακούλα της γιαγιάς, μή συλλογιζόμενος την ανυπαρξία οργανωμένης κοινωνικής πρόνοιας που θα έλυνε το πρόβλημα οριστικά. Είτε σαν τον τυποποιημένο θρήσκο που αυτοϊκανοποιείται δίνοντας το πενηντάλεπτο στον άπορο, αδιαφορώντας για το πώς θα αποκτήσει μια αξιοπρεπή ζωή.

  Αν το μόνο που ενδιαφέρει κάποιον είναι το πως θα δώσει χρήμα ή χρόνο για τους “φτωχούς”, καλό θα ήταν να γίνει εθελοντής σε κάποιον από τους πολλούς οργανισμούς και κρατικά επιδοτούμενες ΜΚΟ που ζητάνε εθελοντές και δωρεάν πόρους ή “ευγενικές χορηγίες”. Συνήθως είναι οι ίδιοι που διαφημίζουν το φιλανθρωπικό τους έργο, κάνοντας στα κρυφά πολύμορφες business προς ίδιον όφελος στις πλάτες ανυποψίαστων.*

  Την ιστορία της ιδέας για την “επιτροπή αλληλεγγύης” δεν θα την επαναλάβω. Ακούστηκε 1 ή 2 φορές, για να λυθεί η απορία κάποιων και αυτό αρκεί. Αυτό όμως που δεν πρέπει να επιτρέψει κανείς από τους ενδιαφερόμενους (όπου και αν ανήκουν) είναι να γίνει η επιτροπή το παιχνίδι οποιουδήποτε. Όπως εξαρχής δεν μπήκε “ταμπέλα”, έτσι δεν πρέπει να αφήσουμε να πατροναριστεί, είτε να χρησιμοποιηθεί για ιδιοτελείς σκοπούς. Άλλωστε, η έννοιά της αλληλεγγύης επιβάλλει να βάζουμε στην άκρη το εγώ, προτάσσοντας το εμείς.

  Κλείνοντας, θα διασαφηνίσω για τελευταία φορά ότι: Η ελεημοσύνη της φιλανθρωπίας δεν έχει καμμία σχέση με την αλληλεγγύη. Είτε αγωνίζεσαι πραγματικά για την αξιοπρέπεια του διπλανού σου, είτε είσαι ένας συνηθισμένος υποκριτής.

Λυκούργος Παπαγεωργίου

* Τράπεζες να διαφημίζονται χαρίζοντας τσάντες και τετράδια σε οικογένειες τις οποίες καταδικάζουν στην εξαθλίωση. Εταιρείες τηλεφωνίας να “χορηγούν”, τοποθετώντας παράλληλα κεραίες δίπλα σε Σχολεία, ή έχοντας σκλάβους με μισθό 250€/μήνα. Επιχειρηματικούς ομίλους να “προσφέρουν” προϊόντα σε απόρους, αγορασμένα από τους πελάτες τους. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα, μιας και το marketing της φιλανθρωπίας έχει συγκινήσει τον καθένα που ενδιαφέρεται για εύκολη χαμηλού κόστους διαφήμιση.

ΥΓ: Μετά λύπης μου άκουσα πως κάποιοι σύλλογοι/οργανισμοί ήθελαν ειδική πρόσκληση για να συμμετέχουν στην προσπάθεια. Ελπίζω να μην ισχύει και η απουσία τους να ήταν τυχαία, γιατί αλλιώς θα τους προτρέψω να ξεκαβαλήσουν το καλάμι τους.

Nightlife in Tinos 2008

Μιας και τον τελευταίο καιρό έχουμε πήξει από το ο κλέψας του κλέψαντος τω κλέψαντι τον κλέψαντα και παλιοκλεφταραίοι που έλεγε ο Ηλιόπουλος, ήρθε η ώρα να χαλαρώσουμε ολίγον..

Αφού απειλήθηκα, τρόμαξα κτλ από τα περσινά… NightLife in Tinos v2 ..

Σημείωση προς τον αναγνώστη: Έχουν περάσει τα χρονάκια μας.. Δεν είμαστε πλέον σε θέση (και διάθεση) να παριστάνουμε τους μπαροπεριηγητές, οπότε το review θα είναι για λίγα μαγαζιά… Άρξασθε:

Κουρσάρος: Εν αντιθέση με πέρυσι, τα πράγματα ήταν και είναι πολύ καλύτερα. Βασικός λόγος (και μοναδικός): ΠΑΒΑΡΟΤΙ (ο φετινός dj – για τους απλούς θνητούς Αντώνης). Κέφι, όρεξη, άριστες εναλλαγές διάθεσης και μουσικής. Κανα δυο φορές που ήταν στις μαύρες του και μας ξενέρωσε, του το συγχωρούμε για το πολύ καλό υπόλοιπο. Με καλύτερη φάση ίσως τις καθημερινές χωρίς πολύ κόσμο όπου μπορεί να έπαιζε επί 2 ώρες απίστευτη ροκ χωρίς να έχω ξανακούσει ούτε ένα κομμάτι – προφανώς από τις πιο ενδιαφέρουσες χαλαρές μπύρες μετά μουσικής. Αρνητικά: (α) Τα 7€ για ποτό (β) Οι τάσεις επαγγελματικής αυτοκτονίας του Νάτσιου κατά καιρούς να βάζει άλλους να παίζουν μουσική (Μαντόνα – μπλιάχ) (γ) η απώλεια της Λουκίας (αν και δούλευε πρωινά με έχει χαλάσει αρκετά)..

Κάκτος: Στο περσινό review αν θυμάμαι καλά απουσίαζε (τυχαία μιας και ήταν πιο χειμερινό). Λοιπόν, πέρυσι ήταν χάλια – πριόνια, κομπρεσέρ, γεωτρήσεις, μπουλντόζες, ασθενοφόρα και ότι άλλο θα έπαιζε ο μέσος κόπανος που έγινε dj επειδή ήταν άχρηστος να κάνει οτιδήποτε άλλο. Φέτος: Κλάσεις ανώτερη μουσική αν και λίγο υποτονική έως ξενέρωτη σε ορισμένες φάσεις. Είναι αδιανόητο να μην γίνεται σε αυτό το μαγαζί κόλαση ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ! Χρειάζεται: (α) Καλύτερο mojito (β και σημαντικότερο) Έναν σοβαρό dj να παίζει καλοκαιρινή pop που να ξεσηκώνει τον κόσμο να γίνεται κόλαση (βλέπε τέλος του άρθρου)…

Si-Sa: Το τρελό μαγαζί… Καθημερινές (ή πολύ αργά) με λίγο κόσμο παίζει πολύ καλύτερη μουσική και έχει περισσότερο κέφι από τα γεμάτα Σαββατοκύριακα.. Ίσως ο dj να είναι αγοραφοβικός. Προσέξτε λίγο.. Τέλος, τα καλοκαιρινά 6€ για τη μικρή μπύρα είναι χωρίς σχόλια..

Σιβυλλα: Αν είστε Ελληνολάτρης μπαρόβιος και γουστάρετε το «όλα στο μίξερ» τότε είναι το ιδανικό μέρος για σας (και βεβαίως εγώ είμαι λάθος)..

Pallazzo: Πήγα μια φορά, ήταν πολύ καλα – με εξέπληξε ευχάριστα με ξένη 70’s και 80’s pop- αλλά όσες φορές ξαναπέρασα απ έξω άκουγα πριόνια και σαντζαλα – μάντζαλα… βέβαια από κόσμο ήταν γεμάτο αλλά.. Who knows?

Γενικότερο σχόλιο: Καλύτερα από πέρυσι αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο.. Συνηθισμένα πράγματα που μπορείς να τα βρεις οπουδήποτε, χωρίς κόπο.. Λείπει το εξαιρετικό… Δηλαδή αυτό:Kαμμια 35-40 αριά ξένοι ιστιοπλόοι (με αρκετές κοπέλες φυσικά) να χοροπηδάνε μετά μουσικής στην πισίνα του ξενοδοχείου Αίολος μετά την τελετή βράβευσης των ιστιοπλόων που συμμετείχαν στο φετινό ράλι Αιγαίου. Βέβαια οι μόνοι ντόπιοι μάρτυρες ήταν οι υπάλληλοι και ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου μιας και οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι είχαν αποχωρήσει για δύο λόγους: (α) βαρυστομάχιασαν από τον μπουφέ (β) αναχώρησαν μαζί με τις παριστάμενες αρχές μιας δεν υπήρχε άλλος λόγος να συνεχίσουν να ξοδεύουν σάλιο..
Από τις φάτσες των ξένων κατά την αποχώρηση (αφού το πρόγραμμα έκλεισε νωρίς μιας και θα ενοχλούνταν οι ένοικοι) παρατήρησα πως το διασκέδασαν πολύ..

Ελπίζω του χρόνου να μαστε πολύ καλύτερα..