Ιδιώνυμα

Είμαι αναρχικός/κομμουνιστής/τροτσκιστής/μαοϊκός/αντιεξουσιαστής/αριστερός/σοσιαλιστής
Είμαι Πακιστανός/Αλβανός/Τούρκος/Αφρικάνος/Ινδός/Κινέζος/Ιταλός
Είμαι Καθολικός/Προτεστάντης/Ορθόδοξος/Μουσουλμάνος/Ινδουιστής/Βουδιστής/άθεος
Είμαι άσπρος/μαύρος/κίτρινος/κόκκινος

Διαλέχτε ότι από τα παραπάνω θέλετε.

Σίγουρα δεν είμαι αυτό που είστε εσείς. Γιατί τελικά κανείς στην παγκόσμια ιστορία δεν κατάφερε να ξεφτιλίσει τις λέξεις «έλληνας-ελλάδα» – διαχρονικά – όσο εσείς.

Εσείς που τον «Ξένιο Δία» τον μετατρέψατε σε πογκρόμ.

Εσείς που ξεφτυλίσατε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης.

Εσείς οι φανεροί φασίστες που τολμάτε να λέτε «κατηγορείται για αναρχία».

Και εσείς οι κρυφοί φασίστες, οι σιωπηλά συναινούντες «νοικοκυραίοι». Που κοιτάτε την πάρτη σας, που μέσα στη φωτιά προσπαθείτε να αρπάξετε κανα ασημικό από το σπίτι του γείτονα, μιας και νομίζετε πως η φωτιά δεν θα ‘ρθει στο σπίτι σας.

ξεφτιλισμένοι υπάνθρωποι.

Advertisements

Πόσο πιο κάτω… μέρος Α’

Τήνος 15/12. Εκλογοαπολογιστική συνέλευση εκπαιδευτικών Β/βάθμιας.

Καταρχήν, σκεφτόμουν να γράψω αναλυτικά τις σκέψεις μου, ως υποψήφιος, πριν τις εκλογές. Ευτυχώς που επικράτησε η σκέψη μου να μην το κάνω. Άλλωστε, σκοπός μου ήταν να αποφύγω οποιοδήποτε είδος marketing για την υποψηφιότητά μου. Κάλλιστα θα μπορούσα να γράψω άπειρες γενικολογίες και κοινοτυπίες που συγκινούν το μέσο «ψηφοφόρο-εκπαιδευτικό», αλλά προτίμησα να κάνω ξανά αυτό που συνηθίζω να κάνω στη ζωή μου: Να ‘μαι ξεκάθαρος . Με τις θέσεις μου, τις αδυναμίες και τα ελαττώματά μου. Γι αυτό και προτίμησα να μιλήσω χωρίς γραπτό κείμενο, χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς «τυχαίες ενημερώσεις» και στημένα λογύδρια. Με μόνο όπλο μια πρόχειρη σελίδα σημειώσεων, για να μην ξεχάσω τίποτα από το δικό μου στίγμα πάνω στη διακήρυξη της παράταξης στην οποία συμμετέχω. Και επειδή δεν έχει κανένα νόημα να επαναλάβω γραπτώς ό’τι είπα, πάμε να δούμε ορισμένα αξιόλογα σημεία (σε συνέχειες γιατί έχει πολύ «ζουμί»), με τα κατάλληλα σχόλια. Σημεία, που χρειάζεται να μείνουν, για να μην τα ξεχνάμε..

Απαραίτητη διευκρίνηση: Αν τυχόν υπάρξει κανείς που να θεωρεί πως τέτοια σημεία δεν πρέπει να βγαίνουν προς τα έξω αλλά να παραμένουν ενδο-συνελευσιακά, του υπενθυμίζω πως η συνέλευση είναι ένα ανοιχτό δημοκρατικό όργανο και όχι η γιάφκα κάποιας συμμορίας.

Σημείο Α’: Αποσπάσεις σε θέσεις άσχετες με την εκπαίδευση (aka βύσμα καλό μου βύσμα …)

Κατεβαίνει αυτή η πρόταση*. Ολοφάνερα προχειρογραμμένη μεν, ξεκάθαρη δε. Αντιγράφω το ζουμί:«Η Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ Α΄ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ζητά την κατάργηση όλων των αποσπάσεων που με προκλητικό τρόπο γίνονται πολλά χρόνια στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου, σε κόμματα, βουλευτές, Γ.Α.Κ, μητροπόλεις κ.α. και την επιστροφή αυτών των εκπαιδευτικών στην οργανική τους θέση. Πρόκειται για αποσπάσεις που γίνονται με υπουργικές αποφάσεις, καθώς δε συνεδριάζει κάποιο υπηρεσιακό συμβούλιο, για να αποφασίσει, ενώ η υλοποίησή τους καλλιεργεί το αίσθημα της αδικίας ιδιαίτερα στους συναδέλφους των νησιών, αφού τους διαχωρίζει σε προνομιούχους και μη». Το τι ακούστηκε δεν το περίμενα: «Καθηγητές που πρέπει επιτέλους να πάνε κοντά στα σπίτια τους«, «θέσεις εργασίας που θα χαθούν για τους εκπαιδευτικούς«, «αυτό θέλουν να κάνουν οι πολιτικοί χρόνια τώρα», «ανθρώπους που αν χρειαστούν κάτι δεν θα μπορούν να πάνε αλλού«, «και τι σε νοιάζει εσένα αν το σχολείο δεν έχει καθηγητές» κλπ. Όταν δε προσπάθησα να αρθρώσω λόγο υπέρ της πρότασης με το δικό μου σκεπτικό, κάποιοι κόντεψαν να με φάνε (που λέει ο λόγος). Και φυσικά, η “προφορική”ένσταση όλων ήταν να μην κοπούν αυτές οι αποσπάσεις, αλλά να γίνονται «αξιοκρατικά». Και επειδή υπήρξε μεγάλη σύγχυση, η πρόταση διαβάστηκε και 2η φορά (αργά και καθαρά), όπου βέβαια το συμπέρασμα σε γενικές γραμμές ήταν το ίδιο. Όταν αποφασίστηκε η ψηφοφορία και στη συνέχεια να γίνει αντιπρόταση, η ψηφοφορία έγινε κανονικά και δεν υπήρξε καμμία αντιπρόταση. Άλλωστε, έχω βάσιμες υποψίες πως για μια μερίδα διαφωνούντων, το «αξιοκρατικό» της υπόθεσης ήταν για τα μάτια του κόσμου, γεγονός που φάνηκε από το ότι κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να κάνει κάποια τέτοια αντιπρόταση. Και το χειρότερο, επειδή ευτυχώς οι ψηφοφορίες στις προτάσεις είναι φανερές, να βλέπεις “δήθεν φίλους-συναδέλφους” που ωρύονται κατά καιρούς για αποσπάσεις άλλων σε καρεκλοκενταυρικές θέσεις αφήνοντας κενά στα σχολεία, να ψηφίζουν υπέρ της διατήρησης της κατάστασης (με πιθανές ενστάσεις περί αξιοκρατίας, μόνο προφορικά βέβαια). Ας το δούμε όμως αναλυτικά
Σημείωση: Μίλησα με φίλους/συναδέλφους στη Σύρο, όπου η συγκεκριμένη πρόταση υπερψηφίστηκε σε συντριπτικό ποσοστό, όπου πλην ορισμένων λευκών οι φίλοι μου είπαν “δεν πρέπει ούτε καν να υπήρξε όχι”. Οπότε, πιθανόν στα συγκεντρωτικά να περάσει. Ευτυχώς λέω εγώ…

«Καθηγητές που πρέπει επιτέλους να πάνε κοντά στα σπίτια τους» – «θέσεις εργασίας που θα χαθούν για τους εκπαιδευτικούς«

Είναι θεμιτό να θες να πας εκεί που θεωρείς σπίτι σου. Αλλά, αν γουστάρεις να γίνεις διοικητικός σε οποιαδήποτε υπηρεσία/κόμμα/μητρόπολη/ιεκ κ.α. για οποιουσδήποτε λόγους, κάθε τόσο βγαίνουν προκηρύξεις για μετατάξεις, οπότε ιδού πεδίον δράσης. Ή, αν οι υπάρχουσες μετατάξεις δεν σου φτάνουν, έλα να απαιτήσουμε να προκηρυχθούν αυτές οι θέσεις και να καλυφθούν με μετατάξεις από τον κλάδο των εκπαιδευτικών ή και άλλων υπαλλήλων. Να προκηρυχθούν ξεκάθαρα και όχι στα μουλωχτά όπως τώρα. Και πάρε απόφαση ότι πλέον θα γίνεις διοικητικός και όχι κάποιο “μούλικο” της γραφειοκρατείας* που τον ένα χρόνο θα ‘σαι στο Σχολείο και τον άλλο χρόνο στην γραφείο, αναλόγως με το “πως θα σου καπνίσει”. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά για να ξέρουμε τι μας γίνεται και να δούμε τί σκατά γίνεται στα σχολεία – πόσοι γουστάρουν να ‘ναι εκεί και πόσοι έχουν άλλες προτεραιότητες. Επιπλέον ας μην ξεχνάμε πως μας πρήζουν συνεχώς για το μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών (αγνοώντας τις γεωγραφικές ιδιαιτερότητες της χώρας) και τις απολύσεις που πρέπει (υποτίθεται) να γίνουν λόγω αυτής της αναλογίας και έχεις συναδέλφους να κοιτάνε το πως θα βολευτούν σε καμμια διοικητική θέση διατηρώντας την ιδιότητα του εκπαιδευτικού. Αποφάσισε τι θες λοιπόν να τελειώνουμε: Διοικητικός ή εκπαιδετικός;
*Σημείωση: Έχω πολλούς γνωστούς αλλά και λίγους φίλους σε θέσεις σε γραφεία, που για δικούς τους λόγους θέλουν να παραμείνουν εκεί. Προς τιμήν τους, στο συγκεκριμένο δίλλημα έχουν ξεκάθαρη θέση. Άλλωστε όπως μου λένε, είναι εντελώς ανόητο να στέλνεις έναν άνθρωπο και μόλις αρχίζει να μαθαίνει τα μυστικά της δουλειάς να τον παίρνεις από εκεί για να τον στείλεις στην προηγούμενη θέση του.

Απ’ όσο ξέρω κανέναν δεν τον ανάγκασαν με το ζόρι να γίνει εκπαιδευτικός. Όλοι αγωνίστηκαν (είτε μέσω ΑΣΕΠ, είτε μέσω πινάκων προϋπηρεσίας) για να διοριστούν σε έναν επάγγελμα, όπου το πως γίνονται οι μεταθέσεις είναι γνωστό εκ των προτέρων και αδιάβλητο (ή σχεδόν αδιάβλητο για τους σκεπτικιστές). Αν σκέφτηκες “κάτσε να μπω, και μετά θα τα βολέψουμε”, λυπάμαι, μην τολμάς να ζητάς ούτε καν την κατανόησή μου – αντιθέτως μου θυμίζεις αυτά που σιχαίνομαι.

Διευκρίνησις: Οι αποσπάσεις από ΠΥΣΔΕ σε ΠΥΣΔΕ φυσικά δεν έχουν καμμία σχέση με την προηγούμενη πρόταση. Ούτε καν αυτές εντός ΠΥΣΔΕ και οι θέσεις στη Δευτεροβάθμια (όπου βέβαια κάποιες είναι θέσεις για εκπαιδευτικούς και κάποιες διοικητικές όπου φυσικά και εκεί πρέπει να αλλάξει λίγο το καθεστώς γίνει σαφώς κάποιος διαχωρισμός – αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα και εν καιρώ).Στη συντριπτική τους πλειοψηφία (και αν θες τη γνώμη μου κακώς που δεν είναι απόλυτα) μιλάμε για εκπαιδευτικούς που φεύγουν από ένα σχολείο μίας περιοχής για να πάνε σε άλλο σχολείο. Υποτίθεται σε αυτές τις αποσπάσεις έχουν καθοριστεί “αντικειμενικά κριτήρια”, τα οποία σηκώνουν πολύ κουβέντα

«αυτό θέλουν να κάνουν οι πολιτικοί χρόνια τώρα»

Το αστείο της ημέρας. Αντιθέτως, οι πολιτικοί επιδιώκουν να συντηρηθεί αυτή ακριβώς η κατάσταση: που αλλού θα βρουν κομματική πελατεία πρόθυμη να φιλήσει κατουρημένες ποδιές για μια αποσπασούλα; Αν υπάρχει άνθρωπος που στηρίζεται στις εξαγγελίες για να καταλάβει το “τι θέλουν οι πολιτικοί”, τότε αυτός: ή είναι αφελής πλησιάζοντας στα όρια της χαζομάρας, ή απλά μας κοροϊδεύει. Γιαννάκου, Σπηλιωτόπουλος, Στυλιανίδης, Διαμαντοπούλου κλπ στη θεωρία καταπολέμησαν αυτό το φαινόμενο (στα λόγια), γιγαντώνοντάς το στην πράξη. Αυτό φτάνει, ή θέλουμε και άλλα παραδείγματα;

«ανθρώπους που αν χρειαστούν κάτι δεν θα μπορούν να πάνε αλλού«

Αυτό και αν δεν έχει καμμία δουλειά με την επαγγελματική του κατάσταση και τη θέση. Ή μάλλον, είναι ο ορισμός του προφάσεις εν αμαρτίαις. Γιατί να πρέπει να πάει σε διοικητική θέση και όχι σε Σχολείο ή αν υπάρχει ανάγκη να πάρει κάποιου είδους άδεια (από τις ήδη προβλεπόμενες, ή να πιέσουμε για περισσότερες και μεγαλύτερη ευελιξία σε θέματα οικογενειακά/υγείας, εννοείται με αυστηρά-ορθολογικά κριτήρια κλπ). Δηλαδή πιστεύει κανείς πως θα υπάρχει κενή διοικητική θέση πχ το Γενάρη και ο εκπαιδευτικός που θα χρειαστεί τότε να μεταβεί για λόγους πχ υγείας πχ στην Αθήνα ο καλός υπουργός (ή τα καλά αξιοκρατικά κριτήρια) θα τον στείλουν στη “χηρεύουσα” εν μέσω σχολικής χρονιάς θέση; Έτσι λύνουμε το τυχόν πρόβλημα που θα παρουσιαστεί στον οποιονδήποτε από μας; Και όχι με την κατάλληλη ασφάλεια/ευελιξία στις εργασιακές συνθήκες (για υποστήριξη των ανθρωπίνων αναγκών σε τέτοιες εξαιρετικές περιπτώσεις) ; Και αν δηλαδή δεν υπάρχει “χηρεύουσα” θέση, τι θα γίνει; Μάλλον τα αξιοκρατικά κριτήρια θα πουν πως «λυπάμαι έχασες». Ή αν βρεθούν 2 άνθρωποι με ανάγκη λυπούμεθα αλλά η “αξιοκρατία” στον ένα εκ των δύο να κόψει το λαιμό του.

και τι σε νοιάζει εσένα αν το σχολείο δεν έχει καθηγητές”

(στη θέση της λέξης “καθηγητές” υπήρχε συγκεκριμένη ειδικότητα που είχα αναφέρει προηγουμένως ως παράδειγμα με το μπάχαλο που δημιουργείται τα τελευταία χρόνια στο σχολείο μου. Δεν έχει νόημα να αναφερθεί συγκεκριμένα – άλλωστε σημασία δεν έχει ποιός το είπε, αλλά το ότι ειπώθηκε και δεν υπήρξε η παραμικρή αντίδραση).
Στη συγκεκριμένη περίπτωση η αηδία μου είναι τόσο μεγάλη που δεν με αφήνει καν να επιχειρηματολογήσω.

Ως επίλογο, θ’ αναφέρω κάτι περίεργο.. Όχι γιατί είναι τόσο άξιο λόγου, όσο απλά γιατί μου κάνει εντύπωση μια συμπεριφορά. Μου τέθηκε προσωπικά το ερώτημα για το “ποιά είναι η γνώμη μου αν έρθει να διδάξει κάποιος πτυχιούχος από άλλη υπηρεσία” (το πτυχίο και η υπηρεσία ήταν συγκεκριμένο παράδειγμα). Η απάντησή μου είναι σαφής: αν έχει τα κατάλληλα προσόντα (με την κατάλληλη επιμόρφωση) δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα. Να προσθέσω δε, ολοκληρώνοντας στο γραπτό τη σκέψη μου, πως επιπλέον αν γουστάρει να κάνει αυτή τη δουλειά είναι σαφώς χρησιμότερος (στο σχολείο, τους μαθητές, τους συναδέλφους και γενικότερα την κοινωνία) από οποιονδήποτε ψάχνει οποιονδήποτε τρόπο να φύγει. Και πραγματικά δεν με ενδιαφέρει αν έρχεται από τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, την Ολυμπιακή ή το τμήμα αποχετεύσεων της ΕΥΔΑΠ. Τώρα το τι νόημα είχε η ερώτηση, ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω, λες και υπάρχει άλλη απάντηση (δεν τέθηκαν ούτε οι προϋποθέσεις του “πως θα έρθει”, ούτε το “γιατί”, οπότε το παραβλέπουμε ). Κρίνοντας δε από την πλήρη απουσία αντίδρασης (ίδιον όσων αποφεύγουν να εκφράσουν δημόσια την άποψή τους και να πάρουν θέση) εικάζω πως πιθανόν να ήταν αφορμή για παρεΐστικο κουτσομπολιό. Αν ισχύει αυτό (πράγμα που απεύχομαι) συστήνω: “ξεψαρώστε! Συνάδελφοι είμαστε, Εκπαιδευτικοί (τουλάχιστον τυπικά), σπουδαγμένοι (υποτίθεται) άνθρωποι, όχι κατίνες. ”

to be continued…

Μετεκλογικός κοινωνικός προβληματισμός

Δύο εβδομάδες μετά τη 17η Ιουνίου και τη διεξαγωγή των εκλογών κάτω από τα εξωφρενικά-εκβιαστικά ψευτοδιλλήματα του στυλ ευρώ ή δραχμή, και του σχηματισμού κυβέρνησης από τις «υπεύθυνες δυνάμεις του τόπου», η κατάσταση στη χώρα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο. Ήδη, οι «υπεύθυνες δυνάμεις» έχουν ξεχάσει τη λέξη «επαναδιαπραγμάτευση» και «σταδιακή απαγκίστρωση» με την οποία μας πιπίλιζαν το μυαλό τόσους μήνες προετοιμάζοντας το πάρτυ που θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες. Και μιλάμε για καλό πάρτυ, μόνο που η δική σου συμμετοχή φίλε αναγνώστη περιορίζεται στο να πληρώσεις μαζί με μένα το κόστος – το φαγοπότι με τις γκόμενες προβλέπεται για άλλους (για την ακρίβεια, για τους ίδιους που το κάνουν εις βάρος σου εδώ και πολλά πολλά χρόνια).  Πριν όμως προχωρήσουμε στο ζουμί της υπόθεσης, ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πραγματάκια.

Ο Σύριζας (στα γρήγορα)

Καταρχήν, έχει πολύ πλάκα όταν γνωστοί μου με αντιμετωπίζουν σαν οργανωμένο/φανατικό στέλεχος παίρνοντας στα σοβαρά διάφορα αστεία που λέω. Η αλήθεια είναι πως τον ψήφισα καί στις 2 εκλογές επειδή τον έκρινα σαν την καλύτερη από τις διαθέσιμες λύσεις, σε όλους τους τομείς: από τις πολιτικές του θέσεις (με την ελάχιστη μακροοικονομία που κατέχω), το ανθρωπιστικό του προφίλ, το καθαρό παρελθόν του (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) ακόμα και από πλευράς προσώπων. Και θα σταθώ λίγο στο τελευταίο, γιατί πραγματικά ακόμα και ο μεγαλύτερος κόπανος του Σύριζα (πχ Στρατούλης) είναι προτιμότερος από τον οποιοδήποτε μέσο στέλεχος/λαμόγιο των υπολοίπων δυνάμεων (τουλάχιστον από τη θέση σύριζα και δεξιότερα στο πολιτικό φάσμα). Το τι θα έκανε στην πράξη ο Σύριζας, και κατά πόσο θα ήταν πιστός/ικανός στην υλοποίηση των προεκλογικών του θέσεων, είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να αερολογούμε ηλιθίως αλλά δεν θα το αξιολογήσουμε επί του πρακτέου (σίγουρα όχι σύντομα). Απλά ήταν (και παραμένει προς το παρόν) η ισχυρότερη ελπίδα με σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας θεωρητικά,  να ανατραπεί η φαυλοκρατία που λυμαίνεται τον τόπο εδώ και πάμπολλα χρόνια.

Σημείωση: δεν θα αναφερθώ σε άλλα κόμματα - ορισμένα εκ των οποίων μπορεί και να συμπαθώ -  μιας και το άρθρο δεν είναι τόσο πολιτικό όσο κυρίως προσπαθεί να ερευνήσει/ερμηνεύσει κοινωνικές συμπεριφορές σε περιορισμένη έκταση. Για λόγους λοιπόν απλότητας και συντομίας θα παρακάμψω τα υπόλοιπα κόμματα.  

Περί «επανάστασης» και λοιπών τσιτάτων

Ας αναφέρουμε μερικά ακόμα: «συμμορία της δραχμής», «κουκουλοφόροι», «βαθύ πασόκ», «τα άκρα είναι ίδια», «αριστεροί χρυσαυγίτες», και λοιπές ατάκες που αποτελούν το ρεπερτόριο διαφόρων παπαγάλων. Κλασικές ατάκες που τις εμπνέονται συνήθως δημοσιοκάφροι ή «υπεύθυνοι πολιτικοί» και ξαφνικά αρχίζουν να γίνονται mainstream σε social media και σε live κουβέντες. Σαν την ατάκα «μαζί τα φάγαμε» του τύπου που υπερασπιζόταν στα δικαστήρια τους καταχραστές καθηγητές της Παντείου και διόριζε την κορούλα του στη Βουλή. Ατάκες, οι οποίες δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική, μιας και ο παπαγάλος που τις εκφέρει συνήθως αδυνατεί να σχηματίσει δικές του προτάσεις. Τράβα να εξηγήσεις στον κόπανο της 1ης ατάκας τι λέει ο Κρούγκμαν, της 2ης ατάκας «ποιοί είναι αυτοί οι κουκουλοφόροι και γιατί δεν συλλαμβάνονται», της 3ης ατάκας για «τη βολεμένη πασκ που παραμένει πιστή στο κόμμα και κάνει τουμπέκα – πχ ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Παναγόπουλος», της 4ης ατάκας πως όσο αυταρχικός/στυγνός κι αν ήταν ο Στάλιν δεν έχει καμμία σχέση με τον Χίτλερ, και στους υπόλοιπους το τι σχέση έχει ο στρατόκαβλος που κυνηγάει εξαθλιωμένους μετανάστες (γιατί μόνο εκεί τον παίρνει προς το παρόν) με τον αριστερό/αναρχικό που υπερασπίζεται το δικαίωμα στη ζωή κάθε ανθρώπου ενάντια σε απολυταρχικές δομές.

Όσο για την «επανάσταση» που θα έκανε ο Τσίπρας και θα γινόμασταν Β. Κορέα με δραχμές, πείνα, δελτία, κουπόνια κλπ, φαντάζομαι πως οι ίδιοι θα κατάπιαν τη γλώσσα τους προχθές όταν οι δεξιοί ηγέτες Ιταλίας & Ισπανίας απείλησαν τη Μέρκελ με βέτο αν δεν περνούσε το δικό τους σε σχέση με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Τη λέξη «βέτο» την οποία ο «επαναστάτης» Τσίπρας ούτε καν την ανέφερε προεκλογικά, κάνοντάς τον να φαίνεται σαν μετριοπαθής πολιτικός απέναντι στους τσαμπουκάδες ΙσπανοΙταλούς. (για την ακρίβεια, θυμίζω πως ο Τσίπρας έλεγε πως αν δεν αλλάξει η πολιτική εμείς απλά δεν θα παίρναμε την επόμενη δόση, καλύπτοντας στη χειρότερη περίπτωση το έλλειμά μας εσωτερικά και σταματώντας τις αποπληρωμές τοκοχρεωλυσίων έως ότου αλλάξει ριζικά το σχέδιο). Πράγματα προφανή δηλαδή, αν έχεις στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα. Βέβαια εμείς είχαμε στείλει εκεί τον παππού-λια να κομίζει την επιστολή δουλοπρέπειας του επικεφαλής της εσωτερικής τρόικας και της επιτάχυνσης του προγράμματος, αλλά κοιτάχτε μωρέ λίγο την ανεργία και την ανάπτυξη (στην τελευταία παράγραφο).

Αγαπητά μου παπαγαλάκια, δεν είναι επανάσταση το να πεις «διαφωνώ με το μνημόνιο, θέλω άλλου είδους συμφωνία και θα πιέσω γι αυτό«. Αυτό το πράγμα, για να κάνω μια ακραία παρομοίωση, θα το χαρακτήριζε επανάσταση μόνο η τσατσά-δούλος που θεωρεί αδιανόητο να φέρει αντίρρηση στο νταβατζή. Μόνο που εσείς είστε οι ιερόδουλες που επικροτείτε την τσατσά προτάσσοντας το μάγουλο για τις επικείμενες σφαλιάρες (ασχέτως βέβαια πως η πελατεία θα «σπάσει» και το μαγαζί θα πάει για κλείσιμο,  μιας και φαντάζομαι πως κανείς δεν επιθυμεί κακομοιριασμένες «γυναίκες»). Αν εσείς θεωρείτε επανάσταση την παραμικρή αντίδραση τότε μάλλον έχει πρόβλημα ο εγκέφαλός σας «στα αισθητήρια της λογικής και της αξιοπρέπειας»  – και όχι κάποιο δικό μου «βίτσιο» διαφωνίας.

Εσύ ρε φίλε, τι ζόρι τραβάς, ε;

Φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι, δεν τραβάω κανένα ζόρι με τον ενσυνείδητο μαζοχισμό και τη δουλοπρέπεια. Άμα εσείς τη βρίσκετε έτσι, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Υπάρχει όμως ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα: Τη μαλακία του εγκεφάλου σας την επιβάλεται σε μένα!!! Και δεν μιλάω για προτιμήσεις, γούστα, κολλητιλίκια ή αόρατες ιδεολογίες. Ούτε για οπαδισμούς, πχ να βγει το κόμμα μου να γουστάρω. Μιλάμε για εκατομμύρια ανθρώπους που στέλνονται στο γκρεμό (μαζί με σας), επειδή έτσι ορίζουν «κάποιοι» πως πρέπει να γίνει.  Και ενώ ο καθένας είναι ελεύθερος να πέσει στο γκρεμό με όποιον τρόπο γουστάρει, είναι δολοφονία το να ρίχνεις τον άλλον εκεί. (Αν το ρίχνω στο γκρεμό φαίνεται σε κάποιους υπερβολή, ας διαβάσουν λίγο οικονομική ιστορία για τα κραχ και πως αντιμετωπίζονται καθώς και για το νεοφιλελευθερισμό και τα αποκαΐδια που άφησε απ’ όπου πέρασε).

Εντάξει, δεν χρειάζεται να διαβάσεις μακροοικονομία για να καταλάβεις πως πάμε κατά διαόλου. Το ζεις άλλωστε τα τελευταία δύο χρόνια, εκτός και αν είσαι κανας κολλημένος πασόκος ή νεοδημοκράτης, που για όλα αυτά φταίνε οι άλλοι. Διότι ακόμα και την ελάχιστη επαφή να έχεις με την πραγματικότητα θα έβλεπες πως τα νούμερα των προβλέψεων των μνημονιακών ξεφτιλίζονται κάθε λίγο και λιγάκι από τα επίσημα στοιχεία, κάνοντας τον κάθε άνθρωπο με στοιχειώδεις γνώσεις οικονομίας προφήτη.  Σαν, για παράδειγμα, το νέο Στουρνάρι των οικονομικών που περιμένει εδώ και 3 χρόνια ανάπτυξη και ανεργία κάτω από 10%.

Όπως είναι λογικό, δεν μπορεί παρά να με τρώει η απορία, τι πάει στραβά;  Λες ρε, δηλαδή να την πατήσαμε από τους κολλημένους; Από τους μαζόχες; Τους εθελούσιους δούλους; Από τους φοβισμένους;  What the fuck is going here?

Ματιές στο εκλογικό αποτέλεσμα, από κοινωνικής πλευράς

Για αρχή λοιπόν ο γνωστός χάρτης, που πέραν των κομμάτων που συμβολίζει κάλλιστα θα μπορούσαμε να τον ερμηνεύσουμε ανά περιοχή ως πλειοψηφική επιθυμία διατήρησης της υπάρχουσας πολιτικής, ή όχι. Γιατί καλώς ή κακώς η ΝΔ συσπείρωσε την πλειοψηφία για τη συνέχιση αυτής της πολιτικής (εκτός αν κάποιος έχαψε πραγματικά το παραμύθι περί αναδιαπραγμάτευσης), και ο σύριζα το ακριβώς αντίθετο (αφήνοντας τους άλλους κοντά ή και κάτω από μονοψήφιο ποσοστό απήχησης).

Ψήφος ανά ηλικιακή ομάδα – πηγή: Ελεύθερος Τύπος

Αν τώρα κάποιος είναι επιφυλακτικός με τον χάρτη και την αποτύπωσή του, νομίζω πως η «ψήφος ανά ηλικιακή ομάδα» αρχίζει να δίνει περισσότερα στοιχεία. Παρατηρήστε ιδιαίτερα τις μπλε και πράσινες γραμμές που στις ηλικίες πάνω από 55 διαγράφουν τεράστια άνοδο, δίνοντάς μας σχεδόν το 56% για το δικομματισμό στις συγκεκριμένες ηλικίες. Παίρνοντας δε τα στοιχεία της Public Issue παρατηρουμε πως στις ηλικίες άνω των 65, το 48% ψήφισαν ΝΔ και το 21% Πασόκ (σύνολο 69%!!!!)

Όσο για το συνολικό κοινωνικό προφίλ της ψήφου, τα στοιχεία μπορούν να παρθούν από την ίδια εταιρεία (ή και άλλες εταιρείες μιας τα στοιχεία είναι εφάμιλλα), αλλά θα σας προτείνω να διαβάσετε το καταπληκτικό άρθρο-απάντηση του κολλητού Zaphod σε μία από τις συνηθισμένες στιγμές γεμπελίστικης προπαγάνδας του Παπαχελά. Αξίζει απλά να τονίσω κάποια εξωφρενικά δείγματα, όπως το 42% της ΝΔ στους συνταξιούχους (20% του πασόκ), το 37% στις νοικοκυρές, το 42% στους ανθρώπους κατώτερης εκπαίδευσης (21 στο πασόκ), το 36% των κατοίκων αγροτικών περιοχών (16% στο πασόκ)  και τέλος το 38% αυτών που δηλώνουν πως «ζουν άνετα – τα καταφέρνουν» (17% στο πασόκ  – αν και τα ποσοστά στην τελευταία κατηγορία είναι πλήρως αναμενόμενα).

Τι θες να πεις ρε φίλε; 

Όχι πολλά. Τα πολλά τα λένε οι αυθόρμητες απαντήσεις που πήρε η Public Issue στην ερώτηση για τα κριτήρια ψήφου (στο link θα βρείτε και για τα υπόλοιπα κόμματα) στα πλαίσια του exit poll των εκλογών. Το μόνο που θα πρόσθετα ως συμπέρασμα στα δύο βασικά πλαίσια, είναι στο μπλέ η διατήρηση της κατάστασης ως έχει ενώ στο πορτοκαλί η ανάγκη αλλαγής της κατάστασης. Με μία μόνο επιπλέον παρατήρηση: πως στο μπλέ πλαίσιο παραβρίσκονται και αρκετοί στους οποίους έπιασε η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα περί καταστροφής στην περίπτωση που εκλεγούν οι πορτοκαλί (πράγμα άλλωστε που φαίνεται και στις απαντήσεις).

Η καθεστωτική πολιτική τάξη της συγκυβέρνησης (μαζί με το νέο πουλέν της, τη Δημ.Αρ.) σε πλήρη συμφωνία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ προπαγανδίζουν την καραμέλα πως ο λαός ζητά από τα κόμματα «συνεργασία – εθνική ομοψυχία». Νομίζω πως η παραπάνω εικόνα, πέρα από τη στυγνή πραγματικότητα,  αποδεικνύει το μέγεθος της μπούρδας. Φυσικά δεν μπορείς να μιλάς για ομοψυχία, όταν ένα μεγάλο κομμάτι του λαού θέλει ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και της πορείας της χώρας (που φυσικά δεν συμπυκνώνεται όλο στον σύριζα), ενώ ένα άλλο θέλει τη διατήρησή του ως έχει με πινελιές «επαναδιαπραγμάτευσης» (τι να κάνουμε, εγώ δεν είμαι νδ-πασοκ-δημαρ να το έχω ξεχάσει ήδη – άλλωστε μιλάμε για την αποτύπωση της 17ης Ιουνίου).

Κύριοι, ήδη ζούμε τον διχασμό. Και δεν είναι καινούργιος, αλλά κρατάει εδώ και αρκετό καιρό, απ’ όποια πλευρά και αν το δεις. Από αυτούς που «τα καταφέρνουν» σε σχέση με αυτούς που αυτοκτονούν, από αυτούς που «εργάζονται» σε σχέση με τους «τεμπέληδες» (αν και η στατιστική δείχνει εντελώς το αντίθετο από τις ρητορείες της κυβερνητικής τρόικας), από τους ήσυχους που ζητάνε ακόμα σκληρότερη διάλυση των διαδηλώσεων σε σχέση με αυτούς που διαδηλώνουν, από αυτούς που βγάζουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό σε σχέση με αυτούς που είναι άστεγοι, ή και ακόμα από αυτούς που κερδίζουν από την κρίση σε σχέση με αυτούς που χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους.

Ψήφοι των 2 πρώτων κομμάτων στους Δήμους Ψυχικού και Περιστερίου – πηγή Υπ. Εσωτερικών

Ή τέλος, αυτού που θέλουν οι κάτοικοι της Φιλοθέης-Ψυχικού, σε σχέση με αυτό που θέλουν οι κάτοικοι του Περιστερίου. (εδώ κολλάει να σας κοινοποιήσωαυτό που άκουσα από γιατρό της 1ης περιοχής για τις μειώσεις στους δημ. υπαλλήλους: «σιγά μωρέ, 500 ευρώ* τους έκοψαν, πώς κάνουν έτσι;»)

Καλά ρε, γουστάρεις διχασμούς τώρα; Πας καλά; 

Ξανακοίτα παραπάνω. Δεν λέω τι γουστάρω, λέω τι βλέπω. Θα γούσταρα πάρα πολύ μια αφήγηση όπου όλοι μαζί ενωμένοι θα βρίσκαμε έναν κοινό δρόμο για να ξεφύγουμε από τα «καφετί ημι-στερεά» που είμαστε βουτηγμένοι (ίσως οι περισσότεροι), αλλά έχω μεγαλώσει πολύ για να πιστεύω σε παραμύθια. Μπορείς να με πεις απαισιόδοξο, ή ακόμα και υπερβολικό, αλλά θα πρέπει να βρεις σοβαρά επιχειρήματα για να μου αποδείξεις πως κάνω εντελώς λάθος.

Είτε σου αρέσει, είτε όχι, κάποιοι έχουν θιχτεί από την κρίση πολύ περισσότερο από κάποιους άλλους (για να μην αναφερθώ σε αυτούς που έχουν επωφεληθεί από την κρίση). Κάποιοι επιζητούν ριζικές αλλαγές προς την πλευρά μιας πιο δίκαιης κοινωνίας, κάποιοι τις φοβούνται (όπως όλες τις αλλαγές όντας πειθήνιοι στην κυρίαρχη προπαγάνδα), κάποιοι είναι απλά οπαδοί,  ενώ κάποιοι τις απορρίπτουν γιατί θα χάσουν το κουταλάκι ή την κουτάλα. Ε λοιπόν, το μόνο πράγμα στο οποίο μπορούν να έχουν ομοψυχία είναι στη μπάλα όταν παίζει καμμια εθνική ομάδα (ή κάτι αντίστοιχο).

Και μετά τι; 

Ο «Δράκουλας» για πολλούς, «σοφός γέρος της πολιτικής» για άλλους  είχε ρίξει μια  ιδέα: «Αν είναι να μείνει ανοιχτή η Βουλή, να έχουμε και νεκρούς» (πέρυσι περίπου τέτοια εποχή). Ασχέτως βέβαια που η συγκεκριμένη βουλή είχε εκλεγεί για τα εντελώς αντίθετα από αυτά που έπραξε καταπατώντας βάναυσα τη λαϊκή κυριαρχία (πράγμα που φυσικά θα ξανασυμβεί στο μέλλον – θυμήσου: επαναδιαπραγμάτευση). Και αν αυτά βγαίνουν από το στόμα του «κεντροδεξιού» Μητσοτάκη, λίγες μέρες πριν το «σοσιαλιστικό πασόκ» ρίξει τόνους χημικά και βρωμόξυλο στο Σύνταγμα,  φαντάσου τι έχουν ν’ ακούσουν τ’ αυτιά μας και να δουν τα μάτια μας στο άμεσο μέλλον από τον ακροδεξιό συρφετό του Σαμαρά.

Όλο το θέμα βρίσκεται στο να αποφύγουμε τους νεκρούς. ‘Ηδη έχουμε σχεδόν 2 αυτοκτονίες τη μέρα λόγω της κρίσης, αλλά φαίνεται πως ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας αδιαφορεί γι αυτούς (ορισμένοι δεν διστάζουν ακόμα και να βεβηλώσουν τα μνημεία τους). Ε, αυτό το πράγμα πρέπει να αγωνιστούμε να το σταματήσουμε πριν εξελιχθεί σε γενοκτονία.

Άραγε υπάρχει τρόπος η κοινωνία να προλάβει την αυτοκαταστροφή της; 

Μήν περιμένεις την αόριστη κοινωνία να σου βρεί τη λύση μόνη της. Η Θάτσερ τα κατάφερε: There is no such thing as society. Πρέπει να ξεκινήσεις εσύ τον αγώνα να την ξαναφτιάξεις από τα συντρίμια της που την οδήγησε ο νεοφιλελευθερισμός.

Ξεκίνα το μόνος σου. Απομακρύνσου από αυτά που σε μολύνουν: αυτόν που κερδίζει εις βάρος των υπολοίπων, το λαμόγιο που αναζητά το ρουσφέτι, τον λυσασμένο για κρατικές επιχορηγήσεις στα κέρδη του, το ραντιέρη που σιχαίνεται όποιον του βάλει χέρι στα οκνηρά κέρδη του.

Αντιθέτως,  στήριξε αυτόν που βρίσκεται κοντά στο δικό σου κώδικα ηθικής. Βοήθα απ’ευθείας (και όχι μέσω διαφημιστικών τρικ) αυτόν που έχει πραγματικά ανάγκη.  Αγωνίσου μαζί με αυτόν που επιθυμεί μια δικαιότερη κοινωνία με αξιοπρεπή διαβίωση για όλους.  Μόνο έτσι θα νικήσεις το φόβο που σπέρνουν οι ενωμένες καθεστωτικές δυνάμεις, στην προσπάθειά τους να μην χάσουν καμμία σταγόνα από το αίμα που σου ρουφάν. Όχι μόνο τον δικό σου φόβο. Αυτή είναι δική σου δουλειά να τον ξεπεράσεις. Το σημαντικότερο είναι να νικήσεις τον συνολικό φόβο, που δαμάζει τους πιο αδύναμους.

Άσε στην άκρη τους ιδεολογικούς δογματισμούς και τις λεπτομέρειες, και ενώσου με όλους αυτούς που το πραγματικό πλαίσιο των ανθρωπιστικών αξιών τους ταυτίζεται με το δικό σου. Βρες τον «αδερφό σου», χωρίς ταμπέλες, χρώματα και αγκυλώσεις και τουλάχιστον κάνε τη ζωή αυτού που σε εκμεταλλεύεται δύσκολη. Ίσως είναι ο πιο ανώδυνος τρόπος να τον αναγκάσεις να μαζέψει τον «φαταουλισμό» του.

SOS! Απαραίτητη διευκρίνησις!

Ο διαχωρισμός σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να βασιστεί σε χρώμα, κόμμα, εθνικότητα, επάγγελμα, τόπο διαμονής κτλ. Κάθε άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την πράξη και τα κίνητρά του. Και μόνο από αυτά. Είναι λοιπόν εντελώς ηλίθιο το να πιστεύει κάποιος πχ πως όλοι οι συριζαίοι είναι καλοί ή πως όλοι οι νεοδημοκράτες είναι κακοί και οι λόγοι είναι εντελώς ευνόητοι. Και ιδιαίτερα επειδή μιλάμε για ανθρώπους, δεν μπορείς να το παίξεις ούτε καν στη «στατιστική».

Μια εικόνα που βρήκα στο net και αξίζει ιδιαίτερου σχολιασμού

Έτσι, ενώ σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τον τρόπο αντίδρασης της διπλανής εικόνας, τα κριτήριά της είναι για τα μπάζα (έως και ρατσιστικά). Για τον πολύ απλό λόγο ότι το χρώμα μιας περιοχής δεν σου λέει τίποτα παραπάνω από μια πλειοψηφική τάση σε κάθε περιοχή.  Κατ’ αρχήν, γιατί δεν ξέρεις τι ψήφισαν ο πατατοπαραγωγός της Ηλείας ή της Αχαΐας, από τον οποίο θα προμηθευτείς πατάτες (απλά το παίζεις στις πιθανότητες). Δεύτερον,  γιατί δεν ξέρεις τα κίνητρα του καθενός στα κριτήρια ψήφου (αν επέδρασε ο φόβος για καταστροφή που καλλιεργήθηκε από τα ΜΜΕ) ή το βόλεμα, ανεξαρτήτως περιοχής. Και τρίτον και τελευταίο γιατί ακόμα και ο κάθε παραγωγός να σου έστελνε «πιστοποιητικό ψήφου» (λέεεμε τώρα), το μόνο που θα έκανες θα ήταν να παίξεις με τις πιθανότητες για τα κίνητρά του. Γιατί ναι μεν, υπάρχουν πολλές πιθανότητες ο αγρότης που ψήφισε ΝΔ να έχει βολευτεί από ένα κάρο μούφες επιδοτήσεις (μέσω του τοπικού κομματάρχη) αλλά και να έχει αυξηθεί το εισόδημά του οπότε να βολεύεται (λόγω της κρίσης και της τάσης να αγοράζουμε εγχώρια προϊόντα έναντι εισαγωγών, σαν απάντηση «στους ξένους» – άλλωστε οι μόνοι που δεν έχουν διαμαρτυρηθεί τα τελευταία 2 χρόνια είναι οι αγρότες), αλλά δεν μπορείς να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο βάσει στατιστικής (για να μη φέρω και το παράδειγμα του πιθανού λαμόγιου συριζαίου-κκε κτλ).

Σημείωση: τη συγκεκριμένη εικόνα την ανέβασα στο fb και ξεκίνησε flamewar με φίλους γι αυτή - μιας και εγώ στάθηκα στον τρόπο αντίδρασης παρακάμπτοντας τα φασιστικά κριτήρια, ενώ οι "διαφωνούντες" στάθηκαν κυρίως στο 2ο. Όπως και να 'χει, ας θεωρήσουμε πως το συγκεκριμένο άρθρο είναι η απολογία μου σε όσους έμεινε η λάθος εντύπωση.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις ισοπεδωτικές λογικές, στην άκρη και ας καταλήξουμε στην ουσία. Δεν θέλω την επαναφορά των μπλε-πράσινων καφενείων του 1989, ούτε να χωρίσεις του ανθρώπους σε καλούς και κακούς, ανάλογα με το χρώμα της ψήφου ή άλλους οπαδισμούς. Αυτό που θα θελα να δω είναι πραγματική συνείδηση. Ενός ανθρώπου που ζει σε έναν τόπο που κυριαρχεί η αδικία και η αδιαφορία και τουλάχιστον αντιστέκεται, μή επιβραβεύοντας αυτούς που ταυτίζονται με την εκμετάλλευση των άλλων. Και αν είναι δύσκολο να βρεις άκρη, κοίταξε τουλάχιστον να καλλιεργήσεις και αυτό το κριτήριό σου, τουλάχιστον εκεί που μπορείς. Είναι ίσως ο ηπιότερος τρόπος να πιέσεις την άρχουσα τάξη να βάλει φρένο στην αδηφάγα τακτική της και τη γενίκευση της εξαθλίωσης.

Ευχές αντί επιλόγου

Μακάρι να κάνω λάθος στις προβλέψεις μου. Κυρ αναγνώστα μου, πίστεψέ με, εύχομαι περισσότερο από σένα να κάνω λάθος. Τα πράγματα να αρχίσουν να διορθώνονται, να αποφύγουμε κι άλλους νεκρούς λόγω κρίσης και ο κόσμος να αρχίσει να αποκτά προοπτική αξιοπρεπούς διαβίωσης. Και να κάνει λάθος μαζί μου και ο Θουκιδίδης που έλεγε πως «ή θα είστε ελεύθεροι ή ήσυχοι – και τα δύο μαζί δεν γίνονται». Και όλες αυτές οι θεωρίες αντίστασης να είναι περιττές.

Τι να κάνουμε όμως που η ρουφιάνα η πραγματικότητα άλλα δείχνει, παρά την ομορφιά των  ευχολογίων;

Αλληλεγγύη ή όχι ?

  Η ιστορία ξεκινάει με αυτό το ψήφισμα στην τελευταία Γενική Συνέλευση των Καθηγητών του νησιού. Και αφού αυτό πέρασε με σχετικά  μικρή πλειοψηφία, βρεθήκαμε μπροστά σε διάφορα διλλήματα και προβληματισμούς για το αν και πως θα το υλοποιήσουμε. Και επειδή αυτή η διαδικασία από τη ΓΣ μέχρι χθες που ξεκινήσαμε να υλοποιούμε την ιδέα με έφθειρε αρκετά, μου φαίνεται πρέπον να ξεκαθαρίσω τις θέσεις μου.

Το πρόβλημα
  Θεωρώ πως αυτό που κάνω δεν είναι εργασία. Όσο ψωνίστικο και αν ακουστεί σε κάποιους, αυτό που κάνω το θεωρώ λειτούργημα. Και τα παιδιά/μαθητές δεν μου φταίνε σε τίποτα για τη σημερινή κατάσταση. Αντιθέτως αισθάνομαι σαν υποχρέωσή μου οποιαδήποτε απέναντι στο εξωφρενικά κακό εκπαιδευτικό σύστημα. Ενα σύστημα που σκόπιμα έχει: υπερβολική ύλη, μέτρια βιβλία και θέματα εξετάσεων που δεν μπορούν να καλυφθούν σε σχολικές διδακτικές ώρες. Το γιατί έγινε έτσι το ψιλιαζόμαστε όλοι: Έπρεπε, για τους ιθύνοντες του κράτους, να ανοίξει η αγορά φροντιστηρίων για να απορροφηθούν οι πλεονάζοντες απόφοιτοι πανεπιστημίων (που λόγω της ανισόρροπης οικονομίας  της χώρας δεν θα απορροφούνταν αλλού – χωρίς φυσικά να ευθύνονται οι φροντιστές γι αυτό).
  Ως καθηγητής (όχι ατομικά) αισθάνομαι πως ο κλάδος μου φέρει τεράστια ευθύνη που επέτρεψε να καθιερωθεί ένα τόσο απάνθρωπο εκπαιδευτικό σύστημα. Γιατί ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας: Πρόκειται για ένα σύστημα που δεν επιβραβεύει πάντα τον καλύτερο μαθητή, αλλά πολλές φορές επιβραβεύει αυτόν που είναι περισσότερο παπαγάλος να αποστηθίσει 50 τύπους ασκήσεων που  θα του μάθουν στο φροντιστήριο – γιατί στο σχολείο τρέχεις να προλάβεις ίσα-ίσα να βγάλεις την ύλη. 
  Τα μαθήματα αλληλεγγύης δεν θα λύσουν το πρόβλημα. Άλλωστε παλιότερα υπήρχαν με τη μορφή της ΠΔΣ ή της Ενισχυτικής διδασκαλίας που φυσικά δεν άλλαξε κάτι – απλά επιβεβαίωσε και στους πνευματικά τυφλούς το πρόβλημα του συστήματος.
  Και επειδή υπάρχουν πολλοί ανεγκέφαλοι ή και κακόπιστοι παπαγάλοι που θα ρίξουν το φταίξιμο στους καθηγητές του Δημοσίου, ας κοιτάξουν πόσοι μαθητές ιδιωτικών σχολείων (που θα δώσουν πανελλήνιες – γιατί πολλοί θα φύγουν κατευθείαν σε ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του εξωτερικού) κάνουν και επιπλέον φροντιστήρια (πέρα από τις φήμες πως σε πολλά ιδιωτικά σχολεία στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου τα μαθήματα Κατεύθυνσης ανεπισήμως αντικαθιστούν και τις ώρες από τα μαθήματα γενικής παιδείας). Τουλάχιστον εγώ όσους γνωστούς έχω από ιδιωτικά σχολεία έκαναν και αυτοί φροντιστήρια.

Και τώρα; 
  Τα προηγούμενα χρόνια αντιμετωπίζαμε την κατάσταση ως δεδομένη. Λόγω της οικονομικής κατάστασης θεωρούσαμε πως ακόμα και μια φτωχή (σχετικά) οικογένεια θα εξοικονομούσε χρήματα με κάθε μέσο προκειμένου να πάει το παιδί στο φροντιστήριο για να διεκδικήσει την είσοδό του σε μία καλή σχολή. Δυστυχώς, το θεωρούσαμε ως φυσιολογικό. Πράγμα που εννοείται πως ήταν τουλάχιστον εθελοτυφλία (αν όχι κάτι χειρότερο).
  Σήμερα, η κρίση έχει αγγίξει ακόμα και τη μέχρι χθες μεσαία τάξη. Η ανεργία (ακόμα και στο νησί) καλπάζει, ενώ ακόμα και οι εργαζόμενοι τα φέρνουν βόλτα μετά δυσκολίας. Η συγκεκριμένη πολιτική (το παραμύθι το οποίο αφελώς πιστέψαμε)  ξεμπροστιάστηκε, ανοίγοντάς μας με βία τα μάτια. Και εδώ ακριβώς πρέπει να πάρουμε θέση: Είτε αφήνουμε τον καπιταλισμό να επιλέξει ποιοί μαθητές δικαιούνται να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους, βάσει του νόμου του ισχυρότερου, είτε θα παρέμβουμε σε αυτή τη διαδικασία έχοντας ως οδηγό τις αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. 
  Διαθέτουμε  το χρόνο και τον κόπο μας, προσφέροντας στα παιδιά μας, αυτά για τα οποία έπρεπε να είχαμε αγωνιστεί καιρό πριν. Όχι μόνο ως εκπαιδευτικοί αλλά και ως πολίτες. Τις ίσες ευκαιρίες. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη να κάνουμε αυτό που θα έπρεπε να κάνει το κράτος και οι δήθεν «σωτήρες» που το διαχειρίζονται, ξεμπροστιάζοντάς τους. Δίνοντας το παράδειγμα στους μαθητές μας και όχι μόνο,  πως μια άλλη κοινωνία είναι εφικτή: μια κοινωνία όπου το κέντρο θα είναι ο άνθρωπος. 


Μα θα δουλέψουμε τζάμπα; 
  Είπα και παραπάνω πως αυτό που κάνουμε δεν είναι δουλειά. Είναι ένα λειτούργημα που προσπαθείς να προσφέρεις την απαραίτητη καλλιέργεια στους μαθητές ώστε να αντιμετωπίσουν τη ζωή και να γίνουν υπεύθυνοι και ελεύθεροι πολίτες.Και όσο αναποτελεσματικό κι αν είναι πολλές φορές το έργο μας – μιας και πάμπολλοι εξωτερικοί παράγοντες προβάλλουν διαφορετικά πρότυπα – αυτό δεν αλλάζει σε κανένα σημείο το βασικό μας στόχο. Οι μαθητές μας δεν είναι ούτε πελάτες, ούτε προϊόντα, ούτε χρήματα. Είναι άνθρωποι. Τελεία και παύλα.
  Αυτό είναι και το νόημα. Αν φτάσαμε εδώ, είναι επειδή πολλοί πίστεψαν στο χρήμα σαν το υπέρτατο αγαθό. Όχι φίλοι μου. Δεν «εργάζομαι» στην τάξη αδιαλείπτως τα 45 λεπτά της διδακτικής ώρας για τα 800€/μήνα. Ούτε επειδή με υποχρεώνει ο νόμος (κάλλιστα θα μπορούσα λουφάρω διακριτικά και να το παίζω καλός σε όλους). Αντιθέτως, προσπαθώ στο μέτρο του δυνατού να επιτύχω τους στόχους αυτής της «εργασίας» που ανέλαβα να κάνω. Όχι απέναντι στο κράτος ή στον εκάστοτε εργοδότη, αλλά απέναντι στον εαυτό μου και την κοινωνία.
  update: Φυσικά και δεν πρόκειται να σταματήσουν οι αγώνες μας διεκδικώντας αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.Αντιθέτως, οι περισσότεροι από εμάς προσβλέπουν στην κλιμάκωση των αγώνων, όχι μόνο για να πάρουμε λίγα πράγματα παραπάνω αλλά και για ανατροπή της παρούσας πολιτικής κατάστασης που πριμοδοτεί τους ισχυρότερους σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, εξαθλιώνοντας τους ασθενέστερους. Και δυστυχώς η ομοσπονδία μας δεν έχει βρει κάποιον τρόπο (προς το παρόν – είτε ακούσια, είτε εκούσια) κάποιον διαφορετικό τρόπο αντίδρασης πλην της απεργίας, ώστε να πιέσουμε απευθείας το κράτος και όχι μέσω της αποχής μας από το σχολείο.

Δηλαδή είμαστε εθελοντές;
  Εξαρτάται πως το βλέπει κανείς. Δεν είμαστε σαν τους εθελοντές των Ολυμπιακών Αγώνων που την ώρα που γινόταν το φαγοπότι των δισεκατομμυρίων το κράτος ζητούσε δωρεάν εργασία για το «καλό της πατρίδας» (και την τσέπη των αρπακτικών). Ούτε το όλοι μαζί μπορούμε του Σκάι που για λόγους διαφήμισης ζητά εθελοντές για τα δάση, τα νερά, την κρίση κλπ και από την άλλη με τις πολιτικές που αποδεδειγμένα προωθεί καταστρέφει την κοινωνία (προστατεύοντας τα κέρδη και τις φοροαπαλλαγές των πλουσίων). Ούτε φυσικά πάμε να καλύψουμε τις ευθύνες του κράτους και των κυβερνώντων. Προφανέστατα, είμαστε το αντίθετο των εθελοντών-θυμάτων, ή για να το πω πιο απλά είμαστε συνειδητοποιημένοι εθελοντές.

Θα ακούσουμε γκρίνιες; 
  Πιθανότατα. Ενδεχομένως να θίξουμε κάποιους που θεωρούν ότι θίγονται για διάφορους λόγους (πιθανότατα και για μή προφανείς). Η ένταση της γκρίνιας, που πιθανόν να ακουστεί, ποικίλει και φυσικά δεν εξαρτάται από εμάς. Αλλά αυτό φυσικότατα δεν σημαίνει πως θα φοβηθούμε τυχόν παράλογες αντιδράσεις που θα προσπαθήσουν για ιδιοτελείς σκοπούς να μας φορτώσουν με λάσπη.
  Ακούστηκε η άποψη πως πιθανόν να θιγούν οι φροντιστές. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύσει μιας και μέχρι πριν από 3 χρόνια η ΠΔΣ και η Ενισχυτική διδασκαλία λειτουργούσε υπό την αιγίδα του Υπουργείου. Και σχεδόν όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στην ΠΣΔ και την Ενισχυτική, στη συνέχεια πήγαιναν στο φροντιστήριο. Αυτή η κίνηση δεν έχει σκοπό να λειτουργήσει ανταγωνιστικά των φροντιστών. Άλλωστε και αυτοί εργαζόμενοι είναι, καλύπτοντας το κενό του εκπαιδευτικού συστήματος. Και φυσικά δεν είναι ούτε ανταγωνιστές μας, ούτε σκοπεύουμε να τους θίξουμε.(Χώρια που σχεδόν όλοι μας ως μαθητές πήγαμε σε φροντιστήριο και πολλοί από εμάς εργάστηκαν παλιότερα σε φροντιστήρια, οπότε γνωρίζουμε αρκετά καλά τη σημασία του φροντιστηρίου με τα εκπαιδευτικά συστήματα των τελευταίων δεκαετιών). Και τυχόν γκρίνια από φροντιστές θα είναι αντίστοιχη με την γκρίνια ενός περιπτερά που έδωσες σε κάποιον άνθρωπο-πιθανό πελάτη του ένα ποτήρι νερό – γεγονός που τον απέτρεψε από το να αγοράσει μπουκαλάκι από το περίπτερο.

Φιλανθρωπία ή Αλληλεγγύη
  Υποτίθεται πως φιλανθρωπία σημαίνει το να αγαπάς τον άνθρωπο. Αν και αυτό που ζούμε από τους «φιλανθρώπους» γύρω μας συνήθως μας φέρνουν στο νου άλλες καταστάσεις: Το charity που λέγαμε και στα μαθήματα Αγγλικών όπου κάθε σωστός «ευγενής» θα έπρεπε να δίνει κάποια χρήματα για τους φτωχούς. Και ενώ κάθε  Άγγλος ευγενής συμμετείχε ενεργά στην καταδυνάστευση του κόσμου και τον εξανδραποδισμό ολόκληρων λαών, θεωρούταν must για την καλή κοινωνία να εμφανίζει και το «φιλάνθρωπό» του πρόσωπο δίνοντας κάτι ψιλά από τον αιματοβαμμένο πλούτο του στους φτωχούς. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σήμερα. Όταν βλέπεις πάμπλουτους να πετάνε κόσμο στο δρόμο και από την άλλη να εμφανίζονται σε φιλανθρωπικά πάρτυ ή ως χορηγοί, ή όταν βλέπεις κομματάρχες να καταληστεύουν το δημόσιο πλούτο με τους υμετέρους και μετά να σου παρουσιάζουν δήθεν κοινωνικές πολιτικές. Ή όπως τα φιλόπτωχα ταμεία που χρησιμοποιούνται ως ελεημοσύνη.
  Όχι κύριοι! Δεν είμαστε ελεήμονες. Δεν κάνουμε τίποτα από λύπηση. Ούτε καν φιλάνθρωποι, με την έννοια που αυτή έχει επικρατήσει. Δεν αγαπάμε στα λόγια τον άνθρωπο – αλλά περνάμε στην πράξη: στεκόμαστε κοντά του. Ούτε για διαφήμιση, ούτε για να εισπράξουμε συγχαρητήρια, ούτε για τυχόν άλλες ιδιοτελείς σκοπιμότητες. Παρά μόνο για έναν λόγο: γιατί πρώτα ως άνθρωποι και έπειτα ως εκπαιδευτικοί νιώθουμε την υποχρέωση να πράξουμε αυτά που διδάσκουμε. Την πτώση κάθε διαχωριστικού φράχτη μέσα στην κοινωνία. Την εγγύτητα μεταξύ των ανθρώπων. Εν αντιθέσει με κάθε άλλον που βιάζει την ουσία της έννοιας αλλελεγγύη.

Πανάκειες, εργαλεία και λοιπές μαγικές λύσεις..

Είναι κάτι που με απασχολεί εδώ και καιρό, μιας και συνεχώς βλέπω γύρω μου διάφορες λύσεις που υποτίθεται πως αποτελούν πανάκειες. Σε πολλές περιπτώσεις, στο παρελθόν, έχω πέσει και εγώ ο ίδιος στην παγίδα αυτών των λύσεων που συνήθως στηρίζονται πάνω σε ένα κεντρικό σύνθημα το οποίο και «λύνει» όλα τα προβλήματα κατά  ένα μαγικό τρόπο.


Σύντομη πολιτική ανασκόπηση
  Οι θιασώτες της λύσης «μνημόνιο» (πχ η πλειοψηφία των ΜΜΕ και η κυβέρνηση με τους αφανείς συμμάχους τους) έχουν γελοιοποιηθεί εκ του αποτελέσματος (μιας και το χρέος από 120% επί του ΑΕΠ το 2009 έφθασε 2 χρόνια μετά στο 170%), συνεχίζουν να υπαγορεύουν την «αυστηρότερη εφαρμογή» της λύσης με περισσότερες μειώσεις μισθών, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, περισσότερη φορολογία κ.ο.κ. . Με αυτούς δεν σκοπεύω να ασχοληθώ, άλλωστε μόνο τα πρόβατα και τα μαντρόσκυλα τους πιστεύουν – και σε αυτούς δεν μπορείς ν’ αλλάξεις μυαλά – παρά μόνο «με εγχείριση» 😉
  Στο αντίπαλο στρατόπεδο (υποτίθεται) της ΝΔ ,  ακούμε για τη μαγική λύση της «ανάπτυξης» που θα φέρει ο Σαμαράς (πως θα γίνει αυτό χωρίς λεφτά; – προφανώς ο τύπος είναι ο Γκάνταλφ), για την «αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου» (έτσι γενικά και αόριστα – λες και θ αλλάξει η πολιτική κατεύθυνσή του) και τις ιδιωτικοποιήσεις (δηλ. επιχειρίσεις που μου δίνουν Χ κέρδη το χρόνο να τις πουλήσω 4Χ για να μειώσω το χρέος μου κατά 1-2%). Κι όμως, αυτές τις «μαγικές λύσεις» τις ακούμε καθημερινά στα ΜΜΕ (που βλέποντας την κατρακύλα του πασοκ απομακρύνονται από αυτό) χωρίς να υπάρχει σοβαρός αντίλογος. Πάμε δηλαδή σε εκλογές έχοντας έτοιμο το νέο σλόγκαν «ανάπτυξη» στη θέση του «λεφτά υπάρχουν» (και δυστυχώς στις δημοσκοπήσεις η νδ φέρεται να συγκεντρώνει πάνω από 30%).
  Στην αριστερά τώρα, εκεί έχουμε γενικότερα το μπάχαλο του αιώνα. Για να μην τα πιάσουμε αναλυτικά  (μιας και έχουμε 15 παραλλαγές) ας μείνουμε στο βασικό σύνθημα «την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν». Μπράβο ρε παιδιά – και γω μαζί σας αλλά πως; Θέλω συγκεκριμένα πράγματα, θα κάνουμε «τό και τό». Γιατί μπορεί να σας συμπαθώ μεν (ως αντίδραση ή ως τους πιο ανεύθυνους για την σημερινή κατάσταση) αλλά μην το πάρετε και σεις πάνω σας πως έχω πειστεί για το σχέδιό σας. Αντιθέτως, απλά με εκφράζει η κριτική και η γκρίνια σας.
  Εδώ σταματώ το «πασάλειμα» του κομματικού σκηνικού (αν κάποιος ψάχνει κριτική περί «λαος» και «δησυ» ας ξαναδιαβάσει την αρχή της ενότητας.)


Συγκεκριμένες λύσεις
   Πάμε στις δύο πιο συγκεκριμένες προτάσεις που έχουν πέσει στην αντίληψή μου: Η λύση Βαρουφάκη και η λυση Καζάκη (αναφέρω τη λύση Καζάκη σαν την πιο δημοφιλή αλλά αξίζει ν αναφέρουμε τον Λαπαβίτσα που μιλάει για παρόμοια λύση καθώς και αρκετοί άλλοι). Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σχεδόν εκ διαμέτρου αντίθετες πλην της βασικής τους αρχής πως η κρίση είναι συστημική (σε απλά Ελληνικά, φταίει ολόκληρη η διάθρωση της οικονομίας – ιδιαίτερα στην ευρωζώνη που μας αφορά εμάς). Οι αντίστοιχες πορείες προς τη λύση είναι διαφορετικές μιας και ο Βαρουφάκης προτείνει πλήρη αναδιοργάνωση της οικονομίας της Ευρωζώνης, ενώ ο Καζάκης έξοδο από την Ευρωζώνη και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα (δραχμή ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε – πχ εμένα μου αρέσει ο Φοίνικας του Καποδίστρια). Και οι δύο λύσεις φαίνονται με το φτωχό μου το μυαλό* ρεαλιστικές ως προς αυτό που θέλουν να πετύχουν, αλλά κάθε μία έχει τις δυσκολίες της.

Πού είναι το πρόβλημα
  Όμως όπως και σε κάθε πράξη, η μεγαλύτερη δυσκολία στη λύση ενός προβλήματος, είναι πως χρειάζεσαι τους κατάλληλους ανθρώπους από τη χάραξη μέχρι την εφαρμογή. Εν προκειμένω, χρειάζεσαι Πολιτικούς, Στελέχη και Ελεγκτές (με κεφαλαία Π, Σ, Ε αντίστοιχα) που θα καταφέρουν να εφαρμόσουν τη «λύση» με τέτοιο τρόπο που θα ωφελήσει τη πλειοψηφία του κόσμου ώστε να φτάσουμε στο αποτέλεσμα που επαγγέλονται. Με απλά λόγια, όλο το θέμα είναι ο τρόπος εφαρμογής. Δυστυχώς οι προθέσεις δεν λένε τίποτα, άλλωστε στο όνομα των «καλών προθέσεων» έχουν γίνει τα μεγαλύτερα λάθη στην ανθρώπινη ιστορία. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα της πολιτικής πράξης  – ή όπως θα το έλεγα στους μαθητές μου: «άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη».

Ο διάβολος που κρύβεται στις λεπτομέρειες
  Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω τις λύσεις και να εκφράσω αναλυτικά άποψη. Γιατί η αφορμή γι αυτό το άρθρο ήταν μία προχθεσινή διαφωνία μου με τον Νίκο Χατζηνικολάου στο twitter, περί της λύσης Καζάκη** και πιο συγκεκριμένα στο τί θα συμβεί με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.    Πριν δούμε αναλυτικά το θέμα πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι: δεν ταυτίζομαι με τον Καζάκη γιατί έχει κάποια «θολά σημεία» (ίσως να φταίει ότι τον ακούω κυρίως σε συνεντεύξεις μιας και ψιλοβαριέμαι να διαβάζω κατεβατά) αλλά και επειδή οι λύσεις που προτείνει είναι οι δυσκολότερες στην εφαρμογή τους και απαιτούν λεπτότατους χειρισμούς, όχι μόνο στην οικονομία αλλά συνολικά (και ιδιαίτερα στην εξωτερική πολιτική). Πέραν όμως αυτών, αισθάνομαι αρκετά μεγάλος (σε ηλικία) ώστε να μην ταυτίζομαι με είδωλα και να μην πιστεύω στα μαγικά ραβδιά, όπως άλλωστε δεν ταυτίζομαι με κανέναν παρά μόνο με τον εαυτό μου – και αυτό όχι πάντα 😉. Πιο απλά, μου αρέσουν αυτά που λέει, έχουν βάση, αλλά θέλει πολύ ψάξιμο και μελέτη.
  Ας γυρίσουμε όμως πίσω στην επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και τις (πιθανές) συνέπειες. Ο Νίκος*** υποστηρίζει (απόλυτα) πως το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί με αποτέλεσμα όσοι έχουν βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό να τα φέρουν πίσω μετά την αλλαγή νομίσματος αποκομίζοντας τεράστια οφέλη εις βάρος του λαού. Η σκέψη του είναι απλή και λογική. Είναι όμως σωστή; Αν έχουμε μόνο τις  αρχικές παραδοχές, ΝΑΙ θα γίνει έτσι σίγουρα! Πιο απλά, αν ακολουθήσουμε αυτή τη λύση  η ενδεχόμενη υποτίμηση κατά 50% του νομίσματος στην ουσία θα μειώσει στο μισό την περιουσία του Έλληνα που δεν την μετέφερε στο εξωτερικό – ή αν το δούμε ανάποδα θα διπλασιάσει την αξία των χρημάτων του Έλληνα που μετέφερε τα χρήματά του στο εξωτερικό (μιας και το όλο σενάριο στηρίζεται μεταξύ Έλληνα με χρήματα σε Ελληνική τράπεζα εναντίον Έλληνα με χρήματα σε ξένη τράπεζα).
  Δηλαδή καίμε αυτή τη λύση; Σαφώς και ΟΧΙ! Απλά στην ενδεχόμενη χάραξη μίας τέτοιας πολιτικής θα πρέπει να στηθούν δικλείδες ασφαλείας ώστε να μην επιτραπούν τέτοιες καταστάσεις. Τι είδους δικλείδες; Είτε προστατευτισμός (πχ βαριά φορολόγηση κεφαλαίων που έρχονται από το εξωτερικό, τουλάχιστον μέχρι να στρώσει η ισοτιμία – πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με τις βασικές αρχές τις ΕΕ), είτε αυστηρός έλεγχος πόθεν έσχες για κάθε ελληνικό € που έρχεται ξανά να αγοράσει φτηνά (με εξοντωτικά πρόστιμα που θα κάνουν κάθε τέτοια κίνηση ασύμφορη), και παράλληλα άμεσο στήσιμο ενός αποτελεσματικού μηχανισμού κοινωνικής προστασίας ώστε ο Έλληνας πολίτης να μην χρειαστεί να ρευστοποιήσει την περιουσία του από ανάγκη.  Αυτές είναι κάποιες πρόχειρες λύσεις που μου έρχονται με τα μπακαλοοικονομικά που καταλαβαίνω, και σαφώς και αυτές χρειάζονται την ανάλογη ανάλυση και συγκεκριμενοποίηση ώστε να κλείσουν τις δικές τους τρύπες. Εννοείται πως κάποιος ειδικός θα μπορούσε να βρει καλύτερες (με λιγότερες συνέπειες) και  πιο αποδοτικές λύσεις με τις οποίες να φτάσουμε στο ίδιο αποτέλεσμα: Να καταστήσουμε τα ελληνικά (και όχι μόνο) κεφάλαια του εξωτερικού ανίκανα να αγοράσουν κοψοχρονιά τη χώρα μας (όπως εν τω μεταξύ πάει να γίνει τώρα με το μνημόνιο). 
  Κάποιος θα αναρωτηθεί: Μα καλά, μπορεί αυτό να γίνει; Θα απαντήσω ευθαρσώς ΝΑΙ. Μπορεί να μη γίνει με τους τρόπους που ανέφερα προηγουμένως, αλλά υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα στον κόσμο όπου αυτό έγινε. Σαν πιο πρόσφατο παράδειγμα θα αναφέρω την Ισλανδία που αποφάσισαν να αποσυνδέσουν την κορώνα από το ευρώ και αυτή υποτιμήθηκε αρχικά κατά 50%. Εκεί δεν υπήρχαν Ισλανδοί που είχαν καταθέσεις στο εξωτερικό; Σαφώς και θα υπήρχαν. Αγόρασαν τη χώρα; Όχι. Το «γιατί δεν έγινε αυτό που υποστηρίζει ο Νίκος πως θα γίνει σίγουρα εδώ» προφανέστατα στηρίζεται σε συγκεκριμένα μέτρα που πάρθηκαν παράλληλα με την υποτίμηση του νομίσματός τους (ίσως άσχετα με τις δικές μου απλοϊκές προτάσεις). Εδώ χρειάζεται μία συγκεκριμένη έρευνα να δούμε ακριβώς τι συνέβη και οι Ισλανδοί δεν έχασαν τα σπίτια τους και τις περιουσίες τους (αν και πχ για τα σπίτια τους ξέρω πως «κουρεύτηκαν» τα δάνειά τους προς τις τράπεζες στην αγοραία αξία τους – με παράλληλους ευνοϊκούς διακανονισμούς) και τα συγκεκριμένα μέτρα που πάρθηκαν για να προστατέψουν τους Ισλανδούς πολίτες από τα ξένα κεφάλαια. (χωρίς να υπόσχομαι τίποτα θα κοιτάξω να το ψάξω όταν βρω χρόνο – αν και αποτελεί κυρίως δουλειά του Καζάκη, του Λαπαβίτσα και των άλλων να κάνουν αυτή τη δουλειά και να μας την παρουσιάσουν).

Τι έγινε το μαγικό ραβδί;
  Στα λόγια και τις ταινίες το έχουν οι Χάρρυ Πότερ. Στην πραγματική ζωή όμως, είναι ένα κομμάτι ξύλο. Το μόνο που υπάρχει είναι ιδέες. Οι οποίες ιδέες όμως δεν λύνουν το πρόβλημα. Το πρόβλημα λύνεται με σαφή και αναλυτικά σχέδια/προτάσεις, που μέσα τους θα εμπεριέχουν και τις απαραίτητες δυνατότητες ελιγμών για την αποφυγή αδιεξόδων (μιας και στην πραγματική ζωή δεν μπορείς να προβλέψεις με βεβαιότητα τις συνθήκες). Όπου φυσικά πέραν του σχεδιασμού χρειάζεσαι τα κατάλληλα άτομα στην υλοποίηση αλλά και πέραν αυτού στον έλεγχο της εφαρμογής και τις τυχόν αναπροσαρμογές.
  Επί του προκειμένου, φίλε Νίκο, τα πράγματα είναι ασαφή. Υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να δικαιωθείς στην τοποθέτησή σου, υπάρχουν όμως και οι πιθανότητες να μην δικαιωθείς. Το φάουλ σου στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η απόλυτη βεβαιότητά σου πως τα πράγματα θα εξελιχθούν όπως τα λες (προχθές στο twitter και χθες στον real). Επαναλαμβάνω, δεν είσαι απολύτως λάθος, όμως ούτε και απολύτως σωστός. Αυτό που μας χρειάζεται είναι να δούμε τα πλεονεκτήματα της πρότασης και αν μας γοητεύουν να βελτιώσουμε την πρόταση ώστε να μειωθούν τα μειονεκτήματά της (ή στην ιδανική περίπτωση να εξαφανιστούν). Δεν είναι λάθος αυτό που είπες, λάθος ήταν η νομοτελειακή βεβαιότητά σου πως θα συμβεί. Και επειδή δεν σε τσουβαλιάζω με τα παπαγαλάκια-συναδέλφους σου, θα σε ήθελα πιο προσεκτικό.
  Όποιος πιστεύει είτε σε αγαθά είτε σε δαιμονικά εργαλεία, καλό είναι να πάει στο σινεμά να δει καμμια σαβουροταινία του Χόλυγουντ με καλούς και κακούς και ας αφήσει την ενασχόληση με τα πολιτικά δρώμενα. Ευτυχώς ή δυστυχώς, υπάρχει η γνώση να μελετήσουμε αναλυτικά τις διάφορες προτάσεις (ακόμα και με τα δυσμενέστερα σενάρια εφαρμογής), να βρούμε τα κενά τους και αν γίνεται να τις συμπληρώσουμε, αλλιώς να τις ακυρώσουμε. Και φυσικά παράλληλα να κοιτάμε και γύρω μας..

  Κλείνω με μία ερώτηση: Το μαχαίρι είναι καλό ή κακό εργαλείο; ****


Υ.Γ. Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ τον http://www.techiechan.com, τον οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα (σε όσους δεν τον διαβάζουν ήδη), καθώς η κριτική του στις οικονομικές εξελίξεις και τα κάθε λογής σχέδια που ανακοινώνονται κάθε λίγο και λιγάκι είναι τουλάχιστον «προφητική». Μην ψαρώνετε, δεν έχει την επιφοίτηση, απλά ο τύπος προφανώς έχει και γαμώ τις αναλυτικές σκέψεις (ως συνάδελφος – να παινέψουμε λίγο το σπίτι μας 😉 ). Πλην όμως των αναλύσεών του όμως, αξίζει να χαζεύει κανείς την κουβέντα που «ανοίγει» στα σχόλια όπου τα ίδια τα εργαλεία τη μία στιγμή φαίνονται ως θαυματουργά και την άλλη στιγμή ως κατασκευάσματα του διαβόλου. Ανάλογα με το πώς χρησιμοποιούνται.


* Λέω «με το φτωχό μου το μυαλό» επειδή δεν έχω σπουδάσει Οικονομικά. Όχι βέβαια πως αν είχα Οικονομικό πτυχίο θα ήμουν σίγουρα καλύτερος (κοιτάξτε τους Οικονομολόγους και θα καταλάβετε τι εννοώ), απλά θα είχα τα τυπικά προσόντα . 
** Για παράδειγμα μία σημαντικότερη θολούρα του Καζάκη στη συνέντευξη ήταν σε μία αποστροφή του λόγου του πως το νέο εθνικό νόμισμα ΔΕΝ θα υποτιμηθεί καθόλου. Πιθανότατα κάπου το στηρίζει, θεωρώ όμως σχεδόν αδύνατο (με τις μέχρι τώρα γνώσεις μου) να παραμείνει σταθερή η ισοτιμία. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα φέρει την καταστροφή, ή πως η υποτίμηση δεν θα είναι παροδική όπως στην Ισλανδία.
*** Αναφέρομαι στον Νίκο Χατζηνικολάου στον ενικό και με το μικρό του όνομα όχι επειδή γνωριζόμαστε ή είμαστε φίλοι (αντιθέτως κατά 99% δεν θα βρεθούμε ποτέ από κοντά). Η τσιγκουνιά του twitter στους χαρακτήρες (chars) όμως σε αναγκάζει να γίνεσαι άμεσος, χωρίς ανούσιες τυπικότητες στο διάλογο και ως εκ τούτου θα ήταν γελοίο να αναφέρομαι σ’ αυτόν στον πληθυντικό εδώ (όπως ομοίως και αυτός προς εμένα). Δεν έχει καμμία σχέση με τον αλληλοσεβασμό. Και  θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό μιας και κάποιος κάφρος που θα διαβάσει το άρθρο μπορεί να το θεωρήσει μαγκιά.  
**** Στο 3χρονο παιδάκι προφανώς θα του πεις «ΜΗ!! Κακό!!». Αντίστοιχα όμως αν θες να κόψεις ψωμί είναι μία καταπληκτική εφεύρεση. Αν όμως το δεις στα χέρια κανενός πασόκου ή μπάτσου ή Καρατζαφερικού, καλύτερα ν’ αρχίσεις να τρέχεις μη σε προλάβει.. Αν το κρατά νεοδημοκράτης, απομακρύνσου λίγο – πιθανότατα να σε λερώσει με τα αίματά του.. Αν το κρατά σκληροπυρηνικός ΚΚΕς, χαλάρωσε  – θα το κρατά ακίνητος μέχρι να έρθουν οι εντολές απ’ το κόμμα..

Το νού σας ρεμάλια!!!!

Μην τυχόν και διανοηθείτε να μην ψηφίσετε.
Μην τυχόν και διανοηθείτε να επιτρέψετε να έχουμε κυβέρνηση του 40% με κανα 50% αποχή δηλαδή στην πράξη κυβέρνηση εκλεγμένη από το 20% του λαού.
Μην τυχόν αφήσετε τα κομματόσκυλα και τους ηλίθιους να αποφασίσουν για το αύριό μας.

Δεν με νοιάζει τι θα ψηφίσετε. Δεν έχω καμμία δουλειά να σας πω τι να ψηφίσετε.

Απλά και μόνο σας ζητώ να ασκήσετε την κατεξοχήν υποχρέωσή σας στη δημοκρατία.
Να ψηφίσετε. Οτιδήποτε γουστάρετε.

Τα ‘χαμε ξαναπεί και εδώ.

Το νού σας ρεμάλια!!!

Υ.Γ. Θα επανέλθω και αργότερα με πολιτικοεκλογική ανάλυση

Πού είναι ο Πρωθυπουργός; ΟΕΟ;

Έχετε αναρρωτηθεί καθόλου τι συμβαίνει όταν κάνουμε πολύ καιρό να δούμε τον Πρωθυπουργό;

Ή μήπως το γιατί ο Καραμανλής έχει τέτοιο έρωτα με την Τήνο;

Λοιπόν, πού λέτε κρύβεται ο Κωστάκης ;

Απάντηση: Στον Πύργο της Τήνου.

Ορίστε και οι αποδείξεις:

Και όχι μόνο αυτό, αλλά πόζαρε κιόλας για να βάλει τη γλυκιά του φυσιογνωμία στην παραδοσιακή μαρμάρινη ταμπέλα:


(βέβαια ο καλλιτέχνης τον απεικόνισε με τα μάτια της ψυχής του)