Πόσο πιο κάτω… μέρος Γ’

..συνέχεια από το προηγούμενο… Τι ζητάμε τελικά; 

Σημείο Γ’: Πολίτης ή Idiot ?

«…μόνοι γὰρ τόν τε μηδὲν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ’ ἀχρεῖον νομίζομεν…»

Τι να την κάνεις τη γνώση, αν αυτή περιορίζεται στη στείρα μηχανιστική απομνημόνευση  του τι έγραψε ο Θουκυδίδης ή είπε ο Περικλής και δεν την αφομοιώνεις στο πνεύμα σου. Τι χρησιμότητα έχει η συσσωρευμένη γνώση της ανθρωπότητας, αν αυτή παραμένει σύμβολα μέσα σε βιβλία ή χρησιμοποιείται μόνο σαν ήχοι εξερχόμενοι από το στόμα διαφόρων. Ο Καζαντζάκης το ‘χε γράψει εύστοχα «…σιχαίνομαι τα βιβλία… Είναι σα να πεινάς και αντί να σου δίνουν φαΐ να φας, να σου δίνουν το μενού.. και ‘συ να το μασουλάς σα κατσίκα». Γιατί όπως εξηγούσε, «δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει». 

 Τι νόημα έχει το να ψηφίσεις κάποιον αναθέτοντάς του την ευθύνη να σε σώσει, αν εσύ δεν έχεις καμία διάθεση να «κινήσεις τη χείρα σου«. Το να περιμένεις από οποιονδήποτε να αναλάβει τις δικές σου ευθύνες και να υπερασπιστεί τα συμφέροντά σου χωρίς τη δική σου συμμετοχή είναι η μεγαλύτερη αυταπάτη που μπορείς να έχεις. Είτε αυτός βρίσκεται σε κοντινό σου χώρο, είτε σου αρέσει όπως τα λέει, είτε τον ξέρεις, αν δεν έχεις τη διάθεση να τον πιέσεις/ελέγξεις/βοηθήσεις σε αυτή τη δραστηριότητα τότε δεν μπορείς να περιμένεις τίποτα, παρά μόνο να συμβιβαστείς με αυταπάτες.

Οι «σωτήρες» είναι εντελώς άχρηστοι από μόνοι τους. Μπορεί ν’ ακούγεται εντελώς απόλυτη η προηγούμενη φράση, αλλά απ’ όποια πλευρά και να το δούμε ουδέποτε στην παγκόσμια ιστορία υπήρξε ένας άνθρωπος που να κατάφερε κάτι μόνος του (αντίθετα βέβαια με διάφορες «παιδικές» αφηγήσεις για «ήρωες», που η επαφή τους με την πραγματικότητα είναι μηδενική). Και φυσικά υπάρχουν προφανείς λόγοι (για όποιον δεν πείθεται από παραμύθια) για τους οποίους αυτό είναι φύσει αδύνατο να συμβεί.

Ένας πρώτος λόγος έχει να κάνει με το ότι οι υποσχέσεις είναι τζάμπα: κάθε επίδοξος σωτήρας μπορεί να υποσχεθεί το οτιδήποτε σε οποιονδήποτε. Από τη στιγμή που οι δήθεν εκπροσωπούμενοι δεν έχουν τη διάθεση να τον «ελέγξουν» (παρά μόνο ύστερα από χ χρόνο στις επόμενες εκλογές) μπορεί να υπόσχεται άπειρους λαγούς με πετραχήλια και να πράξει το οτιδήποτε άσχετο με τις προσδοκίες που καλλιέργησε. Όταν θα ‘ρθει η επόμενη στιγμή τις κρίσης του (εκλογές), μπορεί να βρει (αν χρειαστεί) πλείστες αληθοφανείς δικαιολογίες για αυτά που δεν κατάφερε. Γι αυτό το λόγο ο «επαγγελματίας σωτήρας» δεν έχει κανέναν λόγο να στεναχωρήσει στα λόγια κανέναν.

Σαν δεύτερο λόγο για την «αδυναμία σωτηρίας από σωτήρες», ας υποθέσουμε πως υπάρχει ένας άνθρωπος πρόθυμος μέχρι και να θυσιαστεί προκειμένου  να φανεί αντάξιος των προσδοκιών που καλλιεργεί. Ας υποθέσουμε επιπλέον πως αυτός ο άνθρωπος εκλέγεται και αναλαμβάνει την ευθύνη. Πιστεύει κανείς πως αυτός ο άνθρωπος, όσο και να πιέσει μόνος του, θα καταφέρει να αλλάξει κάτι; Είναι κανείς τόσο αφελής που να νομίζει πως «ένας κούκος θα φέρει την άνοιξη»; Ή μήπως για όλα φταίει η ανικανότητα και μόλις τοποθετήσουμε σε μια θέση κάποιον ικανό τα πράγματα θα μπουν στη θέση τους εύκολα; Ή (για να το ρίξω και στο θρησκευτικό, μιας και αγγίζει τους περισσότερους) αν ξανακατέβει ο Χριστός στη γή δεν θα τον ξανασταυρώσουν;

Είναι δικαίωμα του καθενός να πιστεύει οτιδήποτε. Είναι δικαίωμα του καθενός να πράττει σαν αυτόν που ο Περικλής έλεγε «αχρείο» ή αυτόν που τότε ονόμαζαν «ιδιώτη» (εξ’ ού και η Αγγλική λέξη idiot). Είναι δικαίωμά του (και μαγκιά του) να εξαντλεί την πολιτική του πράξη στο κουτσομπολιό ή το καφενείο. Είναι επίσης δικαίωμα του καθενός να ζει σε οποιοδήποτε συννεφάκι επιθυμεί (να προσέχει μόνο την πτώση του γιατί δεν του έφταιξε το σύννεφο, αλλά το ότι δεν είχε συνειδητοποιήσει που βρίσκεται).

Είναι όμως και δικαίωμά μου να τον αντιμετωπίζω ως «αχρείο«. Γι’ αυτό, (ως υποψήφιος), η ψήφος του μου είναι εντελώς άχρηστη. Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να εκπροσωπείς ανθρώπους οι οποίοι δεν σκοπεύουν να εκφράσουν καμία αντίδραση απέναντι σε όλα όσα μας πληγώνουν την αξιοπρέπεια καθημερινά. Είναι εντελώς ανόητο (έως και πρόστυχο) να ζητάς από τους άλλους την ανάθεση της ευθύνης να τους λύσεις τα προβλήματα. Γιατί πολύ απλά κάθε εκλογή (οποιασδήποτε μορφής) σημαίνει αντιπροσώπευση… και δεν γίνεται να αντιπροσωπεύσεις κάτι που δεν έχει πρόσωπο…
Σημείωση: Συμμετέχω σε πολλές συλλογικότητες όπου φυσικά όχι μόνο δεν ταυτίζομαι με τους υπολοίπους, αλλά έχουμε διαφορετικές οπτικές, απόψεις και πολλές διαφωνίες. Είναι απίστευτα όμορφο όμως το να είσαι με ανθρώπους οι οποίοι είναι διαφορετικοί από εσένα και να αναπτύσσεις μαζί τους δράσεις. Είναι σα να βιώνεις την πεμπτουσία της δημοκρατίας.

Αν θέλουμε να δούμε την οποιαδήποτε αλλαγή γύρω μας, πρέπει να ετοιμαστούμε για ρήξεις με κάθε τι σαθρό που βλέπουμε γύρω μας. Να απεμπολήσουμε κάθε δήθεν καθωσπρεπισμό και να αναλάβουμε σαφείς θέσεις: αντιδρώντας σε κάθε τι στραβό  και αγωνιζόμενοι για κάθε τι «αγαθό» που επιθυμούμε. Αλλιώς απλά θα κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας (και θα μας κοροϊδεύουν ακόμα περισσότερο οι «από πάνω»).

Κλείνοντας, να σημειώσω πως δεν θα με πειράξει καθόλου αν βρω μόνο τη δική μου ψήφο στην κάλπη. Από την πρώτη στιγμή που έθεσα υποψηφιότητα, ήξερα το τι θέλω,  το πως και το γιατί. Και πλέον θα ξέρω πως κάθε επιπλέον ψήφος που πήρα, μοιράζεται κοινές αγωνίες με μένα. Και εν’ τέλει, αυτό είναι που έχει σημασία. Καλύτερα να σε ψηφίσουν 2 που να ξέρουν τι ζητούν από σένα, παρά 40 για άσχετους λόγους με την πολιτική σου πράξη.

Τόσο απλά!

Πόσο πιο κάτω… μέρος Β’

..συνέχεια από το προηγούμενο. Ακολούθησαν διάφορες προτάσεις, όπου ο καθείς ψήφισε όπως έκρινε σκόπιμο (όπως άλλωστε επιτάσσει η δημοκρατία και η ελευθερία) και περνάμε γρήγορα-γρήγορα σε κάποια σημεία της δικής μου συνολικής τοποθέτησης που προκάλεσαν αντιδράσεις. Προφανώς αυτά που θεωρώ αγνοήθηκαν ή σχολιάστηκαν με απλή βαβούρα, γι αυτό και θα είναι η κατακλείδα. Ας προηγηθεί κάτι που προκάλεσε αντιδράσεις.

Σημείο Β’: περί φημών για κλείσιμο Σχολείων (aka ας καεί το σπίτι του γείτονα, μην ακουστεί τίποτα για το δικό μου)

Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορούν φήμες (οι οποίες μεταδίδονται ως βεβαιότητα) πως πρόκειται να κλείσει άμεσα κάποιο Σχολείο της Β/βάθμιας. Οι φήμες αυτές θα ήταν ανάξιες λόγου αν ταυτόχρονα δεν εμπλέκονταν στη διάδοσή τους συνάδελφοι δίνοντάς τους βαρύτητα. Εντελώς «εξωσχολικά» τυχαίνει να πέσει στην αντίληψή μου συγκεκριμένο γεγονός όπου εμπλέκεται συνάδελφος στη διάδοσή τους (για όσους δυσκολεύονται με την Ελληνική γλώσσα, το γεγονός δεν είναι απλά φήμη αλλά πλήρως επιβεβαιωμένο).  Για να μην «ξεβρακώσω» λοιπόν συγκεκριμένα πρόσωπα δημοσίως, ακολουθώ την τακτική να περιγράψω την κατάσταση εντελώς αόριστα με τη γενικόλογη ρητορεία «συνάδελφοι, διαδίδουν φήμες για άλλα σχολεία που θα κλείσουν κλπ».  Πάνω στην ώρα πετάγεται και κάποιος «υποτίθεται θιγόμενος»* από τις φήμες – διακόπτοντάς με – λέγοντας περιληπτικά πως «οι τάδε λένε πως θα κλείσει το σχολείο μου, σα δε ντρέπονται κλπ», «… και αν είναι να κλείσει ένα Σχολείο, αυτό θα ‘ναι το Χ». Ξαναπέρνοντας το λόγο, και τονίζοντας πως αδιαφορώ για την ονοματολογία του ποιός έκανε τι, προσπαθώντας να φέρω το θέμα στη σωστή του διάσταση: «Πως είναι απαράδεκτο να υπάρχουν συνάδελφοι που να διαδίδουν τέτοια πράγματα, για όποιο λόγο και να το κάνουν, σε όποιο σχολείο και να βρίσκονται». Μάταιος κόπος.. Αλαλούμ.. Και φυσικά μέσα στο μπάχαλο βρέθηκα κατηγορούμενος ότι στοχοποίησα τους εκπαιδευτικούς συγκεκριμένου Σχολείου (ενώ βέβαια είχα τονίσει πολλάκις το ότι δεν με απασχολεί η ονοματολογία)..

Υπό φυσιολογικές συνθήκες τα σχόλια θα περίττευαν. Όταν βλέπεις ανθρώπους να «θίγονται» για το ενδεχόμενο να διαδίδεται μια κακοήθεια από τον κοντινό τους χώρο και όχι για την ίδια την πράξη της κακοήθειας, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι το να σηκώσεις τα χέρια ψηλά..  (Το αστείο δε του να ρωτάς συνάδελφό σου αν πραγματικά στοχοποίησες και να σου απαντάει «ναι. γιατί όλοι ξέρουν τη φήμη ότι θα κλείσει το χ σχολείο  και λοιπές λεπτομέρειες», άρα στοχοποιείς το ψ σχολείο, δεν αντέχει καν στην κριτική). ΟΚ! Παραδίνομαι.  Σαν τελευταία λόγια θα πω μόνο «Οίδά σου τα έργα, ότι ούτε ψυχρός ει ούτε ζεστός· ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου».

*το ότι ο «υποτίθεται θιγόμενος» κλείνει με την ατάκα «αν είναι να κλείσει ένα Σχολείο, αυτό θα ‘ναι το Χ, όχι το δικό μου» πιθανότατα δεν το πρόσεξε κανείς.. Τη στιγμή που νιώθω «προφήτης» ;-)και 2 λεπτά μετά βρίσκεται άνθρωπος να πει ακριβώς αυτό που στηλιτεύω, όλοι το γυρνάνε στο » εσείς μας στοχοποιείτε, όχι εσείς μας προσβάλλετε κλπ». Τι να πεις… ότι και να πεις χαλάς το σάλιο σου… 

του μπι κοντινιουντ… 🙂

Πόσο πιο κάτω… μέρος Α’

Τήνος 15/12. Εκλογοαπολογιστική συνέλευση εκπαιδευτικών Β/βάθμιας.

Καταρχήν, σκεφτόμουν να γράψω αναλυτικά τις σκέψεις μου, ως υποψήφιος, πριν τις εκλογές. Ευτυχώς που επικράτησε η σκέψη μου να μην το κάνω. Άλλωστε, σκοπός μου ήταν να αποφύγω οποιοδήποτε είδος marketing για την υποψηφιότητά μου. Κάλλιστα θα μπορούσα να γράψω άπειρες γενικολογίες και κοινοτυπίες που συγκινούν το μέσο «ψηφοφόρο-εκπαιδευτικό», αλλά προτίμησα να κάνω ξανά αυτό που συνηθίζω να κάνω στη ζωή μου: Να ‘μαι ξεκάθαρος . Με τις θέσεις μου, τις αδυναμίες και τα ελαττώματά μου. Γι αυτό και προτίμησα να μιλήσω χωρίς γραπτό κείμενο, χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς «τυχαίες ενημερώσεις» και στημένα λογύδρια. Με μόνο όπλο μια πρόχειρη σελίδα σημειώσεων, για να μην ξεχάσω τίποτα από το δικό μου στίγμα πάνω στη διακήρυξη της παράταξης στην οποία συμμετέχω. Και επειδή δεν έχει κανένα νόημα να επαναλάβω γραπτώς ό’τι είπα, πάμε να δούμε ορισμένα αξιόλογα σημεία (σε συνέχειες γιατί έχει πολύ «ζουμί»), με τα κατάλληλα σχόλια. Σημεία, που χρειάζεται να μείνουν, για να μην τα ξεχνάμε..

Απαραίτητη διευκρίνηση: Αν τυχόν υπάρξει κανείς που να θεωρεί πως τέτοια σημεία δεν πρέπει να βγαίνουν προς τα έξω αλλά να παραμένουν ενδο-συνελευσιακά, του υπενθυμίζω πως η συνέλευση είναι ένα ανοιχτό δημοκρατικό όργανο και όχι η γιάφκα κάποιας συμμορίας.

Σημείο Α’: Αποσπάσεις σε θέσεις άσχετες με την εκπαίδευση (aka βύσμα καλό μου βύσμα …)

Κατεβαίνει αυτή η πρόταση*. Ολοφάνερα προχειρογραμμένη μεν, ξεκάθαρη δε. Αντιγράφω το ζουμί:«Η Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ Α΄ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ζητά την κατάργηση όλων των αποσπάσεων που με προκλητικό τρόπο γίνονται πολλά χρόνια στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου, σε κόμματα, βουλευτές, Γ.Α.Κ, μητροπόλεις κ.α. και την επιστροφή αυτών των εκπαιδευτικών στην οργανική τους θέση. Πρόκειται για αποσπάσεις που γίνονται με υπουργικές αποφάσεις, καθώς δε συνεδριάζει κάποιο υπηρεσιακό συμβούλιο, για να αποφασίσει, ενώ η υλοποίησή τους καλλιεργεί το αίσθημα της αδικίας ιδιαίτερα στους συναδέλφους των νησιών, αφού τους διαχωρίζει σε προνομιούχους και μη». Το τι ακούστηκε δεν το περίμενα: «Καθηγητές που πρέπει επιτέλους να πάνε κοντά στα σπίτια τους«, «θέσεις εργασίας που θα χαθούν για τους εκπαιδευτικούς«, «αυτό θέλουν να κάνουν οι πολιτικοί χρόνια τώρα», «ανθρώπους που αν χρειαστούν κάτι δεν θα μπορούν να πάνε αλλού«, «και τι σε νοιάζει εσένα αν το σχολείο δεν έχει καθηγητές» κλπ. Όταν δε προσπάθησα να αρθρώσω λόγο υπέρ της πρότασης με το δικό μου σκεπτικό, κάποιοι κόντεψαν να με φάνε (που λέει ο λόγος). Και φυσικά, η “προφορική”ένσταση όλων ήταν να μην κοπούν αυτές οι αποσπάσεις, αλλά να γίνονται «αξιοκρατικά». Και επειδή υπήρξε μεγάλη σύγχυση, η πρόταση διαβάστηκε και 2η φορά (αργά και καθαρά), όπου βέβαια το συμπέρασμα σε γενικές γραμμές ήταν το ίδιο. Όταν αποφασίστηκε η ψηφοφορία και στη συνέχεια να γίνει αντιπρόταση, η ψηφοφορία έγινε κανονικά και δεν υπήρξε καμμία αντιπρόταση. Άλλωστε, έχω βάσιμες υποψίες πως για μια μερίδα διαφωνούντων, το «αξιοκρατικό» της υπόθεσης ήταν για τα μάτια του κόσμου, γεγονός που φάνηκε από το ότι κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να κάνει κάποια τέτοια αντιπρόταση. Και το χειρότερο, επειδή ευτυχώς οι ψηφοφορίες στις προτάσεις είναι φανερές, να βλέπεις “δήθεν φίλους-συναδέλφους” που ωρύονται κατά καιρούς για αποσπάσεις άλλων σε καρεκλοκενταυρικές θέσεις αφήνοντας κενά στα σχολεία, να ψηφίζουν υπέρ της διατήρησης της κατάστασης (με πιθανές ενστάσεις περί αξιοκρατίας, μόνο προφορικά βέβαια). Ας το δούμε όμως αναλυτικά
Σημείωση: Μίλησα με φίλους/συναδέλφους στη Σύρο, όπου η συγκεκριμένη πρόταση υπερψηφίστηκε σε συντριπτικό ποσοστό, όπου πλην ορισμένων λευκών οι φίλοι μου είπαν “δεν πρέπει ούτε καν να υπήρξε όχι”. Οπότε, πιθανόν στα συγκεντρωτικά να περάσει. Ευτυχώς λέω εγώ…

«Καθηγητές που πρέπει επιτέλους να πάνε κοντά στα σπίτια τους» – «θέσεις εργασίας που θα χαθούν για τους εκπαιδευτικούς«

Είναι θεμιτό να θες να πας εκεί που θεωρείς σπίτι σου. Αλλά, αν γουστάρεις να γίνεις διοικητικός σε οποιαδήποτε υπηρεσία/κόμμα/μητρόπολη/ιεκ κ.α. για οποιουσδήποτε λόγους, κάθε τόσο βγαίνουν προκηρύξεις για μετατάξεις, οπότε ιδού πεδίον δράσης. Ή, αν οι υπάρχουσες μετατάξεις δεν σου φτάνουν, έλα να απαιτήσουμε να προκηρυχθούν αυτές οι θέσεις και να καλυφθούν με μετατάξεις από τον κλάδο των εκπαιδευτικών ή και άλλων υπαλλήλων. Να προκηρυχθούν ξεκάθαρα και όχι στα μουλωχτά όπως τώρα. Και πάρε απόφαση ότι πλέον θα γίνεις διοικητικός και όχι κάποιο “μούλικο” της γραφειοκρατείας* που τον ένα χρόνο θα ‘σαι στο Σχολείο και τον άλλο χρόνο στην γραφείο, αναλόγως με το “πως θα σου καπνίσει”. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά για να ξέρουμε τι μας γίνεται και να δούμε τί σκατά γίνεται στα σχολεία – πόσοι γουστάρουν να ‘ναι εκεί και πόσοι έχουν άλλες προτεραιότητες. Επιπλέον ας μην ξεχνάμε πως μας πρήζουν συνεχώς για το μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών (αγνοώντας τις γεωγραφικές ιδιαιτερότητες της χώρας) και τις απολύσεις που πρέπει (υποτίθεται) να γίνουν λόγω αυτής της αναλογίας και έχεις συναδέλφους να κοιτάνε το πως θα βολευτούν σε καμμια διοικητική θέση διατηρώντας την ιδιότητα του εκπαιδευτικού. Αποφάσισε τι θες λοιπόν να τελειώνουμε: Διοικητικός ή εκπαιδετικός;
*Σημείωση: Έχω πολλούς γνωστούς αλλά και λίγους φίλους σε θέσεις σε γραφεία, που για δικούς τους λόγους θέλουν να παραμείνουν εκεί. Προς τιμήν τους, στο συγκεκριμένο δίλλημα έχουν ξεκάθαρη θέση. Άλλωστε όπως μου λένε, είναι εντελώς ανόητο να στέλνεις έναν άνθρωπο και μόλις αρχίζει να μαθαίνει τα μυστικά της δουλειάς να τον παίρνεις από εκεί για να τον στείλεις στην προηγούμενη θέση του.

Απ’ όσο ξέρω κανέναν δεν τον ανάγκασαν με το ζόρι να γίνει εκπαιδευτικός. Όλοι αγωνίστηκαν (είτε μέσω ΑΣΕΠ, είτε μέσω πινάκων προϋπηρεσίας) για να διοριστούν σε έναν επάγγελμα, όπου το πως γίνονται οι μεταθέσεις είναι γνωστό εκ των προτέρων και αδιάβλητο (ή σχεδόν αδιάβλητο για τους σκεπτικιστές). Αν σκέφτηκες “κάτσε να μπω, και μετά θα τα βολέψουμε”, λυπάμαι, μην τολμάς να ζητάς ούτε καν την κατανόησή μου – αντιθέτως μου θυμίζεις αυτά που σιχαίνομαι.

Διευκρίνησις: Οι αποσπάσεις από ΠΥΣΔΕ σε ΠΥΣΔΕ φυσικά δεν έχουν καμμία σχέση με την προηγούμενη πρόταση. Ούτε καν αυτές εντός ΠΥΣΔΕ και οι θέσεις στη Δευτεροβάθμια (όπου βέβαια κάποιες είναι θέσεις για εκπαιδευτικούς και κάποιες διοικητικές όπου φυσικά και εκεί πρέπει να αλλάξει λίγο το καθεστώς γίνει σαφώς κάποιος διαχωρισμός – αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα και εν καιρώ).Στη συντριπτική τους πλειοψηφία (και αν θες τη γνώμη μου κακώς που δεν είναι απόλυτα) μιλάμε για εκπαιδευτικούς που φεύγουν από ένα σχολείο μίας περιοχής για να πάνε σε άλλο σχολείο. Υποτίθεται σε αυτές τις αποσπάσεις έχουν καθοριστεί “αντικειμενικά κριτήρια”, τα οποία σηκώνουν πολύ κουβέντα

«αυτό θέλουν να κάνουν οι πολιτικοί χρόνια τώρα»

Το αστείο της ημέρας. Αντιθέτως, οι πολιτικοί επιδιώκουν να συντηρηθεί αυτή ακριβώς η κατάσταση: που αλλού θα βρουν κομματική πελατεία πρόθυμη να φιλήσει κατουρημένες ποδιές για μια αποσπασούλα; Αν υπάρχει άνθρωπος που στηρίζεται στις εξαγγελίες για να καταλάβει το “τι θέλουν οι πολιτικοί”, τότε αυτός: ή είναι αφελής πλησιάζοντας στα όρια της χαζομάρας, ή απλά μας κοροϊδεύει. Γιαννάκου, Σπηλιωτόπουλος, Στυλιανίδης, Διαμαντοπούλου κλπ στη θεωρία καταπολέμησαν αυτό το φαινόμενο (στα λόγια), γιγαντώνοντάς το στην πράξη. Αυτό φτάνει, ή θέλουμε και άλλα παραδείγματα;

«ανθρώπους που αν χρειαστούν κάτι δεν θα μπορούν να πάνε αλλού«

Αυτό και αν δεν έχει καμμία δουλειά με την επαγγελματική του κατάσταση και τη θέση. Ή μάλλον, είναι ο ορισμός του προφάσεις εν αμαρτίαις. Γιατί να πρέπει να πάει σε διοικητική θέση και όχι σε Σχολείο ή αν υπάρχει ανάγκη να πάρει κάποιου είδους άδεια (από τις ήδη προβλεπόμενες, ή να πιέσουμε για περισσότερες και μεγαλύτερη ευελιξία σε θέματα οικογενειακά/υγείας, εννοείται με αυστηρά-ορθολογικά κριτήρια κλπ). Δηλαδή πιστεύει κανείς πως θα υπάρχει κενή διοικητική θέση πχ το Γενάρη και ο εκπαιδευτικός που θα χρειαστεί τότε να μεταβεί για λόγους πχ υγείας πχ στην Αθήνα ο καλός υπουργός (ή τα καλά αξιοκρατικά κριτήρια) θα τον στείλουν στη “χηρεύουσα” εν μέσω σχολικής χρονιάς θέση; Έτσι λύνουμε το τυχόν πρόβλημα που θα παρουσιαστεί στον οποιονδήποτε από μας; Και όχι με την κατάλληλη ασφάλεια/ευελιξία στις εργασιακές συνθήκες (για υποστήριξη των ανθρωπίνων αναγκών σε τέτοιες εξαιρετικές περιπτώσεις) ; Και αν δηλαδή δεν υπάρχει “χηρεύουσα” θέση, τι θα γίνει; Μάλλον τα αξιοκρατικά κριτήρια θα πουν πως «λυπάμαι έχασες». Ή αν βρεθούν 2 άνθρωποι με ανάγκη λυπούμεθα αλλά η “αξιοκρατία” στον ένα εκ των δύο να κόψει το λαιμό του.

και τι σε νοιάζει εσένα αν το σχολείο δεν έχει καθηγητές”

(στη θέση της λέξης “καθηγητές” υπήρχε συγκεκριμένη ειδικότητα που είχα αναφέρει προηγουμένως ως παράδειγμα με το μπάχαλο που δημιουργείται τα τελευταία χρόνια στο σχολείο μου. Δεν έχει νόημα να αναφερθεί συγκεκριμένα – άλλωστε σημασία δεν έχει ποιός το είπε, αλλά το ότι ειπώθηκε και δεν υπήρξε η παραμικρή αντίδραση).
Στη συγκεκριμένη περίπτωση η αηδία μου είναι τόσο μεγάλη που δεν με αφήνει καν να επιχειρηματολογήσω.

Ως επίλογο, θ’ αναφέρω κάτι περίεργο.. Όχι γιατί είναι τόσο άξιο λόγου, όσο απλά γιατί μου κάνει εντύπωση μια συμπεριφορά. Μου τέθηκε προσωπικά το ερώτημα για το “ποιά είναι η γνώμη μου αν έρθει να διδάξει κάποιος πτυχιούχος από άλλη υπηρεσία” (το πτυχίο και η υπηρεσία ήταν συγκεκριμένο παράδειγμα). Η απάντησή μου είναι σαφής: αν έχει τα κατάλληλα προσόντα (με την κατάλληλη επιμόρφωση) δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα. Να προσθέσω δε, ολοκληρώνοντας στο γραπτό τη σκέψη μου, πως επιπλέον αν γουστάρει να κάνει αυτή τη δουλειά είναι σαφώς χρησιμότερος (στο σχολείο, τους μαθητές, τους συναδέλφους και γενικότερα την κοινωνία) από οποιονδήποτε ψάχνει οποιονδήποτε τρόπο να φύγει. Και πραγματικά δεν με ενδιαφέρει αν έρχεται από τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, την Ολυμπιακή ή το τμήμα αποχετεύσεων της ΕΥΔΑΠ. Τώρα το τι νόημα είχε η ερώτηση, ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω, λες και υπάρχει άλλη απάντηση (δεν τέθηκαν ούτε οι προϋποθέσεις του “πως θα έρθει”, ούτε το “γιατί”, οπότε το παραβλέπουμε ). Κρίνοντας δε από την πλήρη απουσία αντίδρασης (ίδιον όσων αποφεύγουν να εκφράσουν δημόσια την άποψή τους και να πάρουν θέση) εικάζω πως πιθανόν να ήταν αφορμή για παρεΐστικο κουτσομπολιό. Αν ισχύει αυτό (πράγμα που απεύχομαι) συστήνω: “ξεψαρώστε! Συνάδελφοι είμαστε, Εκπαιδευτικοί (τουλάχιστον τυπικά), σπουδαγμένοι (υποτίθεται) άνθρωποι, όχι κατίνες. ”

to be continued…

η αυτοκαταστροφή σε όλο της το μεγαλείο

Αφορμή για το άρθρο στάθηκαν οι αντιδράσεις κάποιων ντόπιων «έξυπνων» στο κλείσιμο της ΔΟΥ. Από τις ατάκες «καλά να πάθουν», «τεμπέληδες» μέχρι το «να φύγουν να γλυτώσει έξοδα το κράτος» και «να φύγουν από δω να μην μας ταλαιπωρούν» μόνο ένα συμπέρασμα μπορεί να βγει: η αυτοκτονική βλακεία που κρύβεται είναι τεράστια.

Δεν σου ζητώ να λυπηθείς τη μάνα με το παιδί που θα πρέπει να ξεσπιτωθεί. Ούτε τον άνθρωπο που εντελώς ξαφνικά τον βάζουν να ζήσει σε διαφορετικό νησί από αυτό που επέλεξε όταν υπέγραφε εκείνη την υπεύθυνη δήλωση για «υποχρεωτική παραμονή για Χ χρόνια στον τόπο της υπηρεσίας». Ούτε καν την οικογένεια που θα ξεσπιτωθεί, ή την άλλη που χωρίζεται στη μέση και αναγκάζεται να στήσει 2 σπίτια σε 2 διαφορετικά νησιά. Εδώ φαίνεται πως προκειμένου να υποστηρίξεις την αυτοκαταστροφική κακία σου, δεν λυπάσαι καν τον εαυτό σου.

Ας το δούμε με δύο στυγνά οικονομικά επιχειρήματα, χωρίς ανθρωπισμούς και συναισθήματα (άλλωστε ο ανθρωπισμός προϋποθέτει το να είσαι άνθρωπος, γεγονός για το οποίο αμφιβάλλω).

Επιχείρημα Α
Από το νησί φεύγουν περίπου 10 υπάλληλοι με μισθούς περίπου 1000€ ο καθένας το μήνα (κατά ΜΟ). Στυγνά λογιστικά δηλαδή, φεύγουν 10.000€ το μήνα ή αλλιώς 120.000€ το χρόνο. Ποσό, δηλαδή, που δεν θα καταναλώνεται πλέον στο νησί, αλλά κάπου αλλού. Το μήνα 10.000€ λιγότερα θα κυκλοφορούν σε οποιαδήποτε μορφή αγοράς του νησιού. Και αν έτυχε και δεν είχες εσύ άμεσα κάποιον εφοριακό πελάτη, κάποιοι πελάτες σου τους είχαν πελάτες και εισέπρατταν από αυτούς για να δώσουν και σε σένα. Μην παραξενευτείς λοιπόν όταν μόλις φύγουν «οι ακατανόμαστοι» δεις τον τζίρο σου πεσμένο.

Επιχείρημα Β
Για αρκετές δουλειές σου θα χρειαστεί κάποιος να τρέξει στη Σύρο. Είτε εσύ (βάζοντας τα έξοδα από την τσέπη σου), είτε κάποιος λογιστής που όπως είναι φυσικό τα επιπλέον έξοδα δεν θα τα βάλει από την τσέπη του, αλλά θα τα πληρώσεις εσύ. Μην παραξενευτείς λοιπόν την επόμενη φορά που θα σε χρεώσει παραπάνω γιατί θα πρέπει να σου κάνει μια δουλειά στη ΔΟΥ που πέρυσι στη χρέωνε λιγότερο ενώ τώρα θα σου φορτώσει το κόστος μετακίνησης. Ούτε να απορείς σαν τον βλάκα για το πως ακρίβυναν οι λογιστές.

Νομίζω είναι απλά πράγματα που ακόμα και ο πιο χαζός μπορεί να τα αντιληφθεί. Και θα ‘σαι υπερβολικά αφελής αν πιστεύεις πως με τα 2.000€/μήνα που θα γλυτώσει το κράτος σε έξοδα (που θα γλύτωνε αν παραχωρούσε στο Δήμο τη στέγαση της ΔΟΥ σε δημόσιο κτήριο του νησιού)  θα σημαίνουν λιγότερους φόρους για σένα, περισσότερη υγεία ή παιδεία για σένα και τα παιδιά σου, ή γενικότερα καλύτερη ζωή. Το επιχείρημα δε πως «έτσι θα σωθεί η χώρα» μπορείς να το εφαρμόσεις στα ζώα σου: να τους μειώνεις το φαΐ και να περιμένεις να σου κατεβάσουν περισσότερο γάλα.

Μπορεί να έχεις χίλια-δυο παράπονα για το πως λειτουργούσε η ΔΟΥ. Πολλά από αυτά μπορεί να είναι δικαιολογημένα. Το μόνο που έκανες τότε ήταν να κάθεσαι στο καφενείο να κουτσομπολεύεις και να γκρινιάζεις για το κράτος, τους τεμπέληδες κτλ. Και αν τύχαινε κανείς να σου πεί «κάντο θέμα ρε», «διεκδίκησε τα δικαιώματά σου», «πίεσέ το», εσύ του απαντούσες «έλα μωρέ, και τι θα γίνει;» ή «που να μπλέκω τώρα»..

Τώρα νιώθεις πως παίρνεις εκδίκηση… Και κάπου ψηλά, σ’ ένα πολυτελές γραφείο κάποιος τύπος – παιδί αυτών που καλλιέργησαν το μπάχαλο στο δημόσιο – χαίρεται να σε βλέπει να ξεκατινιάζεσαι σαν κακίστρω με τους διπλανούς σου, ενώ αυτός σου κλέβει τη ζωή.. Το σχέδιό του πηγαίνει μια χαρά: όσο σε ταΐζει με μίσος και μικρότητες τόσο θα σε έχει του χεριού του..

Μου μένει μόνο μια απορία: Έχεις μυαλό για να ξυπνήσεις ή τζάμπα ελπίζω;

υγ: Για χάρη της απλότητας τα οικονομικά/λογιστικά επιχειρήματα δεν τα ανέλυσα πολύ. Αν τα αναλύσουμε πλήρως τότε τα στοιχεία είναι ακόμα χειρότερα.

υγ2 : Το ότι αύριο θα σου πουν να φύγει αντίστοιχα το x σχολείο, η y υπηρεσία, οι z γιατροί από το Κέντρο Υγείας, δεν νομίζω να σε απασχολεί. Το συμπεραίνω από την απουσία αντίδρασης στο γεγονός πως πρόθυμα πληρώνεις περισσότερα για τα φάρμακά σου ή για το γιατρό, χρήματα που ήδη έχεις πληρώσει για την ασφάλισή σου.

Αλληλεγγύη ή υποκρισία;

Βρίσκεσαι σ’ ένα χώρο με σκοπό να συμμετάσχεις μαζί με άλλους ενδιαφερόμενους για την οργάνωση μιας ανοιχτής ομάδας αλληλεγγύης. Όμως, ενώ περιμένεις μια ιδεοθύελλα για τους τρόπους αλληλοϋποστήριξης στην κοινωνική καταστροφή που αυξάνεται εκθετικά, βλέπεις ανθρώπους να κρύβονται πίσω απ’ το δάχτυλό τους.

  Άραγε μπορείς να το χαρακτηρίσεις διαφορετικά όταν μερικοί βλέπουν τη λέξη “αντιλαϊκός” και αυτόματα σε ταυτίζουν σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο; Ίσως για τις δικές τους πεποιθήσεις δεν υπάρχει πολιτική “εναντίον του λαού” λες και όλα αυτά συμβαίνουν για τη σωτηρία του. Ή όταν άλλοι εξισώνουν την έκφραση της αντίθεσής σου σε αυτές τις αντιλαϊκές πολιτικές, με το να πάρεις τα καλάσνικωφ. Ή όταν άλλοι αντιμετωπίζουν τέτοιες ανοικτές κινήσεις σαν πεδίο διαφήμισης προς όφελος διαφόρων. Ή όταν ακούς κακεντρεχείς κριτικές για τα “μαθήματα αλληλεγγύης” που οργάνωσαν πέρυσι καθηγητές για το αν δεν κατάφεραν οι μαθητές που είχαν ανάγκη να γράψουν εικοσάρια, αλλά απλά να αποκτήσουν αξιοπρεπέστατες επιδόσεις στα μαθήματά τους. Ή τέλος, όταν σαν προτάσεις αλληλεγγύης ακούς για επιδιόρθωση της παιδικής χαράς κατά τα πρότυπα του καθαρισμού παραλιών, για συντροφιά σε ηλικιωμένους κλπ.

  Φαίνεται πως κάποιοι επιθυμούν τη δημιουργία “προσκόπων” που σιωπηλά και δωρεάν θα επιδιορθώνουν/καλύπτουν αρμοδιότητες οργανισμών. Λαϊκιστί να καλύπτουν “τρύπες” διαφημίζοντας το εθελοντικό πνεύμα προσφοράς (και εμμέσως τη δωρεάν εργασία), χωρίς να λέμε κουβέντα για την αδιαφορία του κράτους στις υποχρεώσεις του. Ενώ ταυτόχρονα με τους “σιωπηλούς προσκόπους” η αντίδραση των αρμόδιων οργανισμών να εξαντλείται στη σποραδική έκδοση ανούσιων γραπτών ανακοινώσεων, για τα μάτια του κόσμου. Και ενώ σε τέτοια θέματα μεθοδευμένα αγνοείται το ότι στην ουσία υποκαθιστάς άμεσες ανάγκες για εργαζόμενους (αν ταυτόχρονα δεν διεκδικείς δυναμικά την κάλυψη των θέσεων και την ανάληψη των υποχρεώσεων από τους αρμοδίους), ταυτόχρονα δημιουργείται μέγα θέμα μην τυχόν και θιγούν οικονομικά οι επαγγελματίες. Να πρόκειται απλά για ανεγκέφαλη αναπαραγωγή της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας περί εθελοντισμού; Για έμμεσο αβαντάρισμα συγκεκριμένων πολιτικών; Δεν μπορώ να το απαντήσω με σιγουριά…

  Θίγοντας τη διαφορά της αλληλεγγύης με τον εθελοντισμό, ο οποίος λειτουργεί στη συντριπτικότατη πλειοψηφία του πατροναρισμένος για δωρεάν εργασία/πόρους, πολλοί νομίζουν πως πρόκειται για “παιχνίδι λέξεων”. Αγνοώντας την τρομακτική διαφορά των εννοιών “να έρχεσαι κοντά στον συνάθρωπο” και “να προσφέρεις αφιλοκερδώς υπηρεσίες”. Πόσω δε μάλλον όταν στην δεύτερη περίπτωση λειτουργείς ως σιωπηλός εργάτης μηδενικού κόστους. Νοοτροπίες που μου θύμησαν ένα κείμενο από μια σχολική έκθεση που έπεσε κάποτε στα χέρια μου για το πως ο εθελοντισμός μεταξύ άλλων μειώνει την ανεργία!.

  Η σύγχυση αυτών των εννοιών πρέπει να ξεκαθαριστεί: είμαστε άνθρωποι και με την πραγματική σημασία του όρου πρέπει να σταθούμε δίπλα στον συνάνθρωπο. Όχι ως “φιλάνθρωποι”, ή “ελεήμονες”, ή “φιλόπτωχοι”, ή “δωρητές”. Πρέπει να αλληλοϋποστηριχθούμε και με τις μικρές μας δυνάμεις να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο αύριο. Ανεξάρτητα από κομματικές διαφορές ή ιδεολογικές προκαταλήψεις, να αξιοποιήσουμε τα κοινά μας και ν’ αγωνιστούμε για να καλύψουμε τις άμεσες ανάγκες, διεκδικώντας μια αξιοπρεπή ζωή για όλους.

  Κάθε διαφορετική οπτική θυμίζει προσκοπισμό ή εθελοντισμό: ανθρώπους να κάνουν ανούσιες “καλές πράξεις”, για να ικανοποιούν τη ματαιοδοξία ή τον τυπολατρικό καθωσπρεπισμό, για να νιώσουν ή να διαφημιστούν ως καλοί ή να πάνε στον παράδεισο. Σαν τον πρόσκοπο που αυτοϊκανοποιείται σηκώνοντας μια φορά τη σακούλα της γιαγιάς, μή συλλογιζόμενος την ανυπαρξία οργανωμένης κοινωνικής πρόνοιας που θα έλυνε το πρόβλημα οριστικά. Είτε σαν τον τυποποιημένο θρήσκο που αυτοϊκανοποιείται δίνοντας το πενηντάλεπτο στον άπορο, αδιαφορώντας για το πώς θα αποκτήσει μια αξιοπρεπή ζωή.

  Αν το μόνο που ενδιαφέρει κάποιον είναι το πως θα δώσει χρήμα ή χρόνο για τους “φτωχούς”, καλό θα ήταν να γίνει εθελοντής σε κάποιον από τους πολλούς οργανισμούς και κρατικά επιδοτούμενες ΜΚΟ που ζητάνε εθελοντές και δωρεάν πόρους ή “ευγενικές χορηγίες”. Συνήθως είναι οι ίδιοι που διαφημίζουν το φιλανθρωπικό τους έργο, κάνοντας στα κρυφά πολύμορφες business προς ίδιον όφελος στις πλάτες ανυποψίαστων.*

  Την ιστορία της ιδέας για την “επιτροπή αλληλεγγύης” δεν θα την επαναλάβω. Ακούστηκε 1 ή 2 φορές, για να λυθεί η απορία κάποιων και αυτό αρκεί. Αυτό όμως που δεν πρέπει να επιτρέψει κανείς από τους ενδιαφερόμενους (όπου και αν ανήκουν) είναι να γίνει η επιτροπή το παιχνίδι οποιουδήποτε. Όπως εξαρχής δεν μπήκε “ταμπέλα”, έτσι δεν πρέπει να αφήσουμε να πατροναριστεί, είτε να χρησιμοποιηθεί για ιδιοτελείς σκοπούς. Άλλωστε, η έννοιά της αλληλεγγύης επιβάλλει να βάζουμε στην άκρη το εγώ, προτάσσοντας το εμείς.

  Κλείνοντας, θα διασαφηνίσω για τελευταία φορά ότι: Η ελεημοσύνη της φιλανθρωπίας δεν έχει καμμία σχέση με την αλληλεγγύη. Είτε αγωνίζεσαι πραγματικά για την αξιοπρέπεια του διπλανού σου, είτε είσαι ένας συνηθισμένος υποκριτής.

Λυκούργος Παπαγεωργίου

* Τράπεζες να διαφημίζονται χαρίζοντας τσάντες και τετράδια σε οικογένειες τις οποίες καταδικάζουν στην εξαθλίωση. Εταιρείες τηλεφωνίας να “χορηγούν”, τοποθετώντας παράλληλα κεραίες δίπλα σε Σχολεία, ή έχοντας σκλάβους με μισθό 250€/μήνα. Επιχειρηματικούς ομίλους να “προσφέρουν” προϊόντα σε απόρους, αγορασμένα από τους πελάτες τους. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα, μιας και το marketing της φιλανθρωπίας έχει συγκινήσει τον καθένα που ενδιαφέρεται για εύκολη χαμηλού κόστους διαφήμιση.

ΥΓ: Μετά λύπης μου άκουσα πως κάποιοι σύλλογοι/οργανισμοί ήθελαν ειδική πρόσκληση για να συμμετέχουν στην προσπάθεια. Ελπίζω να μην ισχύει και η απουσία τους να ήταν τυχαία, γιατί αλλιώς θα τους προτρέψω να ξεκαβαλήσουν το καλάμι τους.

Μετεκλογικός κοινωνικός προβληματισμός

Δύο εβδομάδες μετά τη 17η Ιουνίου και τη διεξαγωγή των εκλογών κάτω από τα εξωφρενικά-εκβιαστικά ψευτοδιλλήματα του στυλ ευρώ ή δραχμή, και του σχηματισμού κυβέρνησης από τις «υπεύθυνες δυνάμεις του τόπου», η κατάσταση στη χώρα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο. Ήδη, οι «υπεύθυνες δυνάμεις» έχουν ξεχάσει τη λέξη «επαναδιαπραγμάτευση» και «σταδιακή απαγκίστρωση» με την οποία μας πιπίλιζαν το μυαλό τόσους μήνες προετοιμάζοντας το πάρτυ που θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες. Και μιλάμε για καλό πάρτυ, μόνο που η δική σου συμμετοχή φίλε αναγνώστη περιορίζεται στο να πληρώσεις μαζί με μένα το κόστος – το φαγοπότι με τις γκόμενες προβλέπεται για άλλους (για την ακρίβεια, για τους ίδιους που το κάνουν εις βάρος σου εδώ και πολλά πολλά χρόνια).  Πριν όμως προχωρήσουμε στο ζουμί της υπόθεσης, ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πραγματάκια.

Ο Σύριζας (στα γρήγορα)

Καταρχήν, έχει πολύ πλάκα όταν γνωστοί μου με αντιμετωπίζουν σαν οργανωμένο/φανατικό στέλεχος παίρνοντας στα σοβαρά διάφορα αστεία που λέω. Η αλήθεια είναι πως τον ψήφισα καί στις 2 εκλογές επειδή τον έκρινα σαν την καλύτερη από τις διαθέσιμες λύσεις, σε όλους τους τομείς: από τις πολιτικές του θέσεις (με την ελάχιστη μακροοικονομία που κατέχω), το ανθρωπιστικό του προφίλ, το καθαρό παρελθόν του (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) ακόμα και από πλευράς προσώπων. Και θα σταθώ λίγο στο τελευταίο, γιατί πραγματικά ακόμα και ο μεγαλύτερος κόπανος του Σύριζα (πχ Στρατούλης) είναι προτιμότερος από τον οποιοδήποτε μέσο στέλεχος/λαμόγιο των υπολοίπων δυνάμεων (τουλάχιστον από τη θέση σύριζα και δεξιότερα στο πολιτικό φάσμα). Το τι θα έκανε στην πράξη ο Σύριζας, και κατά πόσο θα ήταν πιστός/ικανός στην υλοποίηση των προεκλογικών του θέσεων, είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να αερολογούμε ηλιθίως αλλά δεν θα το αξιολογήσουμε επί του πρακτέου (σίγουρα όχι σύντομα). Απλά ήταν (και παραμένει προς το παρόν) η ισχυρότερη ελπίδα με σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας θεωρητικά,  να ανατραπεί η φαυλοκρατία που λυμαίνεται τον τόπο εδώ και πάμπολλα χρόνια.

Σημείωση: δεν θα αναφερθώ σε άλλα κόμματα - ορισμένα εκ των οποίων μπορεί και να συμπαθώ -  μιας και το άρθρο δεν είναι τόσο πολιτικό όσο κυρίως προσπαθεί να ερευνήσει/ερμηνεύσει κοινωνικές συμπεριφορές σε περιορισμένη έκταση. Για λόγους λοιπόν απλότητας και συντομίας θα παρακάμψω τα υπόλοιπα κόμματα.  

Περί «επανάστασης» και λοιπών τσιτάτων

Ας αναφέρουμε μερικά ακόμα: «συμμορία της δραχμής», «κουκουλοφόροι», «βαθύ πασόκ», «τα άκρα είναι ίδια», «αριστεροί χρυσαυγίτες», και λοιπές ατάκες που αποτελούν το ρεπερτόριο διαφόρων παπαγάλων. Κλασικές ατάκες που τις εμπνέονται συνήθως δημοσιοκάφροι ή «υπεύθυνοι πολιτικοί» και ξαφνικά αρχίζουν να γίνονται mainstream σε social media και σε live κουβέντες. Σαν την ατάκα «μαζί τα φάγαμε» του τύπου που υπερασπιζόταν στα δικαστήρια τους καταχραστές καθηγητές της Παντείου και διόριζε την κορούλα του στη Βουλή. Ατάκες, οι οποίες δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική, μιας και ο παπαγάλος που τις εκφέρει συνήθως αδυνατεί να σχηματίσει δικές του προτάσεις. Τράβα να εξηγήσεις στον κόπανο της 1ης ατάκας τι λέει ο Κρούγκμαν, της 2ης ατάκας «ποιοί είναι αυτοί οι κουκουλοφόροι και γιατί δεν συλλαμβάνονται», της 3ης ατάκας για «τη βολεμένη πασκ που παραμένει πιστή στο κόμμα και κάνει τουμπέκα – πχ ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Παναγόπουλος», της 4ης ατάκας πως όσο αυταρχικός/στυγνός κι αν ήταν ο Στάλιν δεν έχει καμμία σχέση με τον Χίτλερ, και στους υπόλοιπους το τι σχέση έχει ο στρατόκαβλος που κυνηγάει εξαθλιωμένους μετανάστες (γιατί μόνο εκεί τον παίρνει προς το παρόν) με τον αριστερό/αναρχικό που υπερασπίζεται το δικαίωμα στη ζωή κάθε ανθρώπου ενάντια σε απολυταρχικές δομές.

Όσο για την «επανάσταση» που θα έκανε ο Τσίπρας και θα γινόμασταν Β. Κορέα με δραχμές, πείνα, δελτία, κουπόνια κλπ, φαντάζομαι πως οι ίδιοι θα κατάπιαν τη γλώσσα τους προχθές όταν οι δεξιοί ηγέτες Ιταλίας & Ισπανίας απείλησαν τη Μέρκελ με βέτο αν δεν περνούσε το δικό τους σε σχέση με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Τη λέξη «βέτο» την οποία ο «επαναστάτης» Τσίπρας ούτε καν την ανέφερε προεκλογικά, κάνοντάς τον να φαίνεται σαν μετριοπαθής πολιτικός απέναντι στους τσαμπουκάδες ΙσπανοΙταλούς. (για την ακρίβεια, θυμίζω πως ο Τσίπρας έλεγε πως αν δεν αλλάξει η πολιτική εμείς απλά δεν θα παίρναμε την επόμενη δόση, καλύπτοντας στη χειρότερη περίπτωση το έλλειμά μας εσωτερικά και σταματώντας τις αποπληρωμές τοκοχρεωλυσίων έως ότου αλλάξει ριζικά το σχέδιο). Πράγματα προφανή δηλαδή, αν έχεις στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα. Βέβαια εμείς είχαμε στείλει εκεί τον παππού-λια να κομίζει την επιστολή δουλοπρέπειας του επικεφαλής της εσωτερικής τρόικας και της επιτάχυνσης του προγράμματος, αλλά κοιτάχτε μωρέ λίγο την ανεργία και την ανάπτυξη (στην τελευταία παράγραφο).

Αγαπητά μου παπαγαλάκια, δεν είναι επανάσταση το να πεις «διαφωνώ με το μνημόνιο, θέλω άλλου είδους συμφωνία και θα πιέσω γι αυτό«. Αυτό το πράγμα, για να κάνω μια ακραία παρομοίωση, θα το χαρακτήριζε επανάσταση μόνο η τσατσά-δούλος που θεωρεί αδιανόητο να φέρει αντίρρηση στο νταβατζή. Μόνο που εσείς είστε οι ιερόδουλες που επικροτείτε την τσατσά προτάσσοντας το μάγουλο για τις επικείμενες σφαλιάρες (ασχέτως βέβαια πως η πελατεία θα «σπάσει» και το μαγαζί θα πάει για κλείσιμο,  μιας και φαντάζομαι πως κανείς δεν επιθυμεί κακομοιριασμένες «γυναίκες»). Αν εσείς θεωρείτε επανάσταση την παραμικρή αντίδραση τότε μάλλον έχει πρόβλημα ο εγκέφαλός σας «στα αισθητήρια της λογικής και της αξιοπρέπειας»  – και όχι κάποιο δικό μου «βίτσιο» διαφωνίας.

Εσύ ρε φίλε, τι ζόρι τραβάς, ε;

Φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι, δεν τραβάω κανένα ζόρι με τον ενσυνείδητο μαζοχισμό και τη δουλοπρέπεια. Άμα εσείς τη βρίσκετε έτσι, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Υπάρχει όμως ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα: Τη μαλακία του εγκεφάλου σας την επιβάλεται σε μένα!!! Και δεν μιλάω για προτιμήσεις, γούστα, κολλητιλίκια ή αόρατες ιδεολογίες. Ούτε για οπαδισμούς, πχ να βγει το κόμμα μου να γουστάρω. Μιλάμε για εκατομμύρια ανθρώπους που στέλνονται στο γκρεμό (μαζί με σας), επειδή έτσι ορίζουν «κάποιοι» πως πρέπει να γίνει.  Και ενώ ο καθένας είναι ελεύθερος να πέσει στο γκρεμό με όποιον τρόπο γουστάρει, είναι δολοφονία το να ρίχνεις τον άλλον εκεί. (Αν το ρίχνω στο γκρεμό φαίνεται σε κάποιους υπερβολή, ας διαβάσουν λίγο οικονομική ιστορία για τα κραχ και πως αντιμετωπίζονται καθώς και για το νεοφιλελευθερισμό και τα αποκαΐδια που άφησε απ’ όπου πέρασε).

Εντάξει, δεν χρειάζεται να διαβάσεις μακροοικονομία για να καταλάβεις πως πάμε κατά διαόλου. Το ζεις άλλωστε τα τελευταία δύο χρόνια, εκτός και αν είσαι κανας κολλημένος πασόκος ή νεοδημοκράτης, που για όλα αυτά φταίνε οι άλλοι. Διότι ακόμα και την ελάχιστη επαφή να έχεις με την πραγματικότητα θα έβλεπες πως τα νούμερα των προβλέψεων των μνημονιακών ξεφτιλίζονται κάθε λίγο και λιγάκι από τα επίσημα στοιχεία, κάνοντας τον κάθε άνθρωπο με στοιχειώδεις γνώσεις οικονομίας προφήτη.  Σαν, για παράδειγμα, το νέο Στουρνάρι των οικονομικών που περιμένει εδώ και 3 χρόνια ανάπτυξη και ανεργία κάτω από 10%.

Όπως είναι λογικό, δεν μπορεί παρά να με τρώει η απορία, τι πάει στραβά;  Λες ρε, δηλαδή να την πατήσαμε από τους κολλημένους; Από τους μαζόχες; Τους εθελούσιους δούλους; Από τους φοβισμένους;  What the fuck is going here?

Ματιές στο εκλογικό αποτέλεσμα, από κοινωνικής πλευράς

Για αρχή λοιπόν ο γνωστός χάρτης, που πέραν των κομμάτων που συμβολίζει κάλλιστα θα μπορούσαμε να τον ερμηνεύσουμε ανά περιοχή ως πλειοψηφική επιθυμία διατήρησης της υπάρχουσας πολιτικής, ή όχι. Γιατί καλώς ή κακώς η ΝΔ συσπείρωσε την πλειοψηφία για τη συνέχιση αυτής της πολιτικής (εκτός αν κάποιος έχαψε πραγματικά το παραμύθι περί αναδιαπραγμάτευσης), και ο σύριζα το ακριβώς αντίθετο (αφήνοντας τους άλλους κοντά ή και κάτω από μονοψήφιο ποσοστό απήχησης).

Ψήφος ανά ηλικιακή ομάδα – πηγή: Ελεύθερος Τύπος

Αν τώρα κάποιος είναι επιφυλακτικός με τον χάρτη και την αποτύπωσή του, νομίζω πως η «ψήφος ανά ηλικιακή ομάδα» αρχίζει να δίνει περισσότερα στοιχεία. Παρατηρήστε ιδιαίτερα τις μπλε και πράσινες γραμμές που στις ηλικίες πάνω από 55 διαγράφουν τεράστια άνοδο, δίνοντάς μας σχεδόν το 56% για το δικομματισμό στις συγκεκριμένες ηλικίες. Παίρνοντας δε τα στοιχεία της Public Issue παρατηρουμε πως στις ηλικίες άνω των 65, το 48% ψήφισαν ΝΔ και το 21% Πασόκ (σύνολο 69%!!!!)

Όσο για το συνολικό κοινωνικό προφίλ της ψήφου, τα στοιχεία μπορούν να παρθούν από την ίδια εταιρεία (ή και άλλες εταιρείες μιας τα στοιχεία είναι εφάμιλλα), αλλά θα σας προτείνω να διαβάσετε το καταπληκτικό άρθρο-απάντηση του κολλητού Zaphod σε μία από τις συνηθισμένες στιγμές γεμπελίστικης προπαγάνδας του Παπαχελά. Αξίζει απλά να τονίσω κάποια εξωφρενικά δείγματα, όπως το 42% της ΝΔ στους συνταξιούχους (20% του πασόκ), το 37% στις νοικοκυρές, το 42% στους ανθρώπους κατώτερης εκπαίδευσης (21 στο πασόκ), το 36% των κατοίκων αγροτικών περιοχών (16% στο πασόκ)  και τέλος το 38% αυτών που δηλώνουν πως «ζουν άνετα – τα καταφέρνουν» (17% στο πασόκ  – αν και τα ποσοστά στην τελευταία κατηγορία είναι πλήρως αναμενόμενα).

Τι θες να πεις ρε φίλε; 

Όχι πολλά. Τα πολλά τα λένε οι αυθόρμητες απαντήσεις που πήρε η Public Issue στην ερώτηση για τα κριτήρια ψήφου (στο link θα βρείτε και για τα υπόλοιπα κόμματα) στα πλαίσια του exit poll των εκλογών. Το μόνο που θα πρόσθετα ως συμπέρασμα στα δύο βασικά πλαίσια, είναι στο μπλέ η διατήρηση της κατάστασης ως έχει ενώ στο πορτοκαλί η ανάγκη αλλαγής της κατάστασης. Με μία μόνο επιπλέον παρατήρηση: πως στο μπλέ πλαίσιο παραβρίσκονται και αρκετοί στους οποίους έπιασε η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα περί καταστροφής στην περίπτωση που εκλεγούν οι πορτοκαλί (πράγμα άλλωστε που φαίνεται και στις απαντήσεις).

Η καθεστωτική πολιτική τάξη της συγκυβέρνησης (μαζί με το νέο πουλέν της, τη Δημ.Αρ.) σε πλήρη συμφωνία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ προπαγανδίζουν την καραμέλα πως ο λαός ζητά από τα κόμματα «συνεργασία – εθνική ομοψυχία». Νομίζω πως η παραπάνω εικόνα, πέρα από τη στυγνή πραγματικότητα,  αποδεικνύει το μέγεθος της μπούρδας. Φυσικά δεν μπορείς να μιλάς για ομοψυχία, όταν ένα μεγάλο κομμάτι του λαού θέλει ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και της πορείας της χώρας (που φυσικά δεν συμπυκνώνεται όλο στον σύριζα), ενώ ένα άλλο θέλει τη διατήρησή του ως έχει με πινελιές «επαναδιαπραγμάτευσης» (τι να κάνουμε, εγώ δεν είμαι νδ-πασοκ-δημαρ να το έχω ξεχάσει ήδη – άλλωστε μιλάμε για την αποτύπωση της 17ης Ιουνίου).

Κύριοι, ήδη ζούμε τον διχασμό. Και δεν είναι καινούργιος, αλλά κρατάει εδώ και αρκετό καιρό, απ’ όποια πλευρά και αν το δεις. Από αυτούς που «τα καταφέρνουν» σε σχέση με αυτούς που αυτοκτονούν, από αυτούς που «εργάζονται» σε σχέση με τους «τεμπέληδες» (αν και η στατιστική δείχνει εντελώς το αντίθετο από τις ρητορείες της κυβερνητικής τρόικας), από τους ήσυχους που ζητάνε ακόμα σκληρότερη διάλυση των διαδηλώσεων σε σχέση με αυτούς που διαδηλώνουν, από αυτούς που βγάζουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό σε σχέση με αυτούς που είναι άστεγοι, ή και ακόμα από αυτούς που κερδίζουν από την κρίση σε σχέση με αυτούς που χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους.

Ψήφοι των 2 πρώτων κομμάτων στους Δήμους Ψυχικού και Περιστερίου – πηγή Υπ. Εσωτερικών

Ή τέλος, αυτού που θέλουν οι κάτοικοι της Φιλοθέης-Ψυχικού, σε σχέση με αυτό που θέλουν οι κάτοικοι του Περιστερίου. (εδώ κολλάει να σας κοινοποιήσωαυτό που άκουσα από γιατρό της 1ης περιοχής για τις μειώσεις στους δημ. υπαλλήλους: «σιγά μωρέ, 500 ευρώ* τους έκοψαν, πώς κάνουν έτσι;»)

Καλά ρε, γουστάρεις διχασμούς τώρα; Πας καλά; 

Ξανακοίτα παραπάνω. Δεν λέω τι γουστάρω, λέω τι βλέπω. Θα γούσταρα πάρα πολύ μια αφήγηση όπου όλοι μαζί ενωμένοι θα βρίσκαμε έναν κοινό δρόμο για να ξεφύγουμε από τα «καφετί ημι-στερεά» που είμαστε βουτηγμένοι (ίσως οι περισσότεροι), αλλά έχω μεγαλώσει πολύ για να πιστεύω σε παραμύθια. Μπορείς να με πεις απαισιόδοξο, ή ακόμα και υπερβολικό, αλλά θα πρέπει να βρεις σοβαρά επιχειρήματα για να μου αποδείξεις πως κάνω εντελώς λάθος.

Είτε σου αρέσει, είτε όχι, κάποιοι έχουν θιχτεί από την κρίση πολύ περισσότερο από κάποιους άλλους (για να μην αναφερθώ σε αυτούς που έχουν επωφεληθεί από την κρίση). Κάποιοι επιζητούν ριζικές αλλαγές προς την πλευρά μιας πιο δίκαιης κοινωνίας, κάποιοι τις φοβούνται (όπως όλες τις αλλαγές όντας πειθήνιοι στην κυρίαρχη προπαγάνδα), κάποιοι είναι απλά οπαδοί,  ενώ κάποιοι τις απορρίπτουν γιατί θα χάσουν το κουταλάκι ή την κουτάλα. Ε λοιπόν, το μόνο πράγμα στο οποίο μπορούν να έχουν ομοψυχία είναι στη μπάλα όταν παίζει καμμια εθνική ομάδα (ή κάτι αντίστοιχο).

Και μετά τι; 

Ο «Δράκουλας» για πολλούς, «σοφός γέρος της πολιτικής» για άλλους  είχε ρίξει μια  ιδέα: «Αν είναι να μείνει ανοιχτή η Βουλή, να έχουμε και νεκρούς» (πέρυσι περίπου τέτοια εποχή). Ασχέτως βέβαια που η συγκεκριμένη βουλή είχε εκλεγεί για τα εντελώς αντίθετα από αυτά που έπραξε καταπατώντας βάναυσα τη λαϊκή κυριαρχία (πράγμα που φυσικά θα ξανασυμβεί στο μέλλον – θυμήσου: επαναδιαπραγμάτευση). Και αν αυτά βγαίνουν από το στόμα του «κεντροδεξιού» Μητσοτάκη, λίγες μέρες πριν το «σοσιαλιστικό πασόκ» ρίξει τόνους χημικά και βρωμόξυλο στο Σύνταγμα,  φαντάσου τι έχουν ν’ ακούσουν τ’ αυτιά μας και να δουν τα μάτια μας στο άμεσο μέλλον από τον ακροδεξιό συρφετό του Σαμαρά.

Όλο το θέμα βρίσκεται στο να αποφύγουμε τους νεκρούς. ‘Ηδη έχουμε σχεδόν 2 αυτοκτονίες τη μέρα λόγω της κρίσης, αλλά φαίνεται πως ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας αδιαφορεί γι αυτούς (ορισμένοι δεν διστάζουν ακόμα και να βεβηλώσουν τα μνημεία τους). Ε, αυτό το πράγμα πρέπει να αγωνιστούμε να το σταματήσουμε πριν εξελιχθεί σε γενοκτονία.

Άραγε υπάρχει τρόπος η κοινωνία να προλάβει την αυτοκαταστροφή της; 

Μήν περιμένεις την αόριστη κοινωνία να σου βρεί τη λύση μόνη της. Η Θάτσερ τα κατάφερε: There is no such thing as society. Πρέπει να ξεκινήσεις εσύ τον αγώνα να την ξαναφτιάξεις από τα συντρίμια της που την οδήγησε ο νεοφιλελευθερισμός.

Ξεκίνα το μόνος σου. Απομακρύνσου από αυτά που σε μολύνουν: αυτόν που κερδίζει εις βάρος των υπολοίπων, το λαμόγιο που αναζητά το ρουσφέτι, τον λυσασμένο για κρατικές επιχορηγήσεις στα κέρδη του, το ραντιέρη που σιχαίνεται όποιον του βάλει χέρι στα οκνηρά κέρδη του.

Αντιθέτως,  στήριξε αυτόν που βρίσκεται κοντά στο δικό σου κώδικα ηθικής. Βοήθα απ’ευθείας (και όχι μέσω διαφημιστικών τρικ) αυτόν που έχει πραγματικά ανάγκη.  Αγωνίσου μαζί με αυτόν που επιθυμεί μια δικαιότερη κοινωνία με αξιοπρεπή διαβίωση για όλους.  Μόνο έτσι θα νικήσεις το φόβο που σπέρνουν οι ενωμένες καθεστωτικές δυνάμεις, στην προσπάθειά τους να μην χάσουν καμμία σταγόνα από το αίμα που σου ρουφάν. Όχι μόνο τον δικό σου φόβο. Αυτή είναι δική σου δουλειά να τον ξεπεράσεις. Το σημαντικότερο είναι να νικήσεις τον συνολικό φόβο, που δαμάζει τους πιο αδύναμους.

Άσε στην άκρη τους ιδεολογικούς δογματισμούς και τις λεπτομέρειες, και ενώσου με όλους αυτούς που το πραγματικό πλαίσιο των ανθρωπιστικών αξιών τους ταυτίζεται με το δικό σου. Βρες τον «αδερφό σου», χωρίς ταμπέλες, χρώματα και αγκυλώσεις και τουλάχιστον κάνε τη ζωή αυτού που σε εκμεταλλεύεται δύσκολη. Ίσως είναι ο πιο ανώδυνος τρόπος να τον αναγκάσεις να μαζέψει τον «φαταουλισμό» του.

SOS! Απαραίτητη διευκρίνησις!

Ο διαχωρισμός σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να βασιστεί σε χρώμα, κόμμα, εθνικότητα, επάγγελμα, τόπο διαμονής κτλ. Κάθε άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την πράξη και τα κίνητρά του. Και μόνο από αυτά. Είναι λοιπόν εντελώς ηλίθιο το να πιστεύει κάποιος πχ πως όλοι οι συριζαίοι είναι καλοί ή πως όλοι οι νεοδημοκράτες είναι κακοί και οι λόγοι είναι εντελώς ευνόητοι. Και ιδιαίτερα επειδή μιλάμε για ανθρώπους, δεν μπορείς να το παίξεις ούτε καν στη «στατιστική».

Μια εικόνα που βρήκα στο net και αξίζει ιδιαίτερου σχολιασμού

Έτσι, ενώ σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τον τρόπο αντίδρασης της διπλανής εικόνας, τα κριτήριά της είναι για τα μπάζα (έως και ρατσιστικά). Για τον πολύ απλό λόγο ότι το χρώμα μιας περιοχής δεν σου λέει τίποτα παραπάνω από μια πλειοψηφική τάση σε κάθε περιοχή.  Κατ’ αρχήν, γιατί δεν ξέρεις τι ψήφισαν ο πατατοπαραγωγός της Ηλείας ή της Αχαΐας, από τον οποίο θα προμηθευτείς πατάτες (απλά το παίζεις στις πιθανότητες). Δεύτερον,  γιατί δεν ξέρεις τα κίνητρα του καθενός στα κριτήρια ψήφου (αν επέδρασε ο φόβος για καταστροφή που καλλιεργήθηκε από τα ΜΜΕ) ή το βόλεμα, ανεξαρτήτως περιοχής. Και τρίτον και τελευταίο γιατί ακόμα και ο κάθε παραγωγός να σου έστελνε «πιστοποιητικό ψήφου» (λέεεμε τώρα), το μόνο που θα έκανες θα ήταν να παίξεις με τις πιθανότητες για τα κίνητρά του. Γιατί ναι μεν, υπάρχουν πολλές πιθανότητες ο αγρότης που ψήφισε ΝΔ να έχει βολευτεί από ένα κάρο μούφες επιδοτήσεις (μέσω του τοπικού κομματάρχη) αλλά και να έχει αυξηθεί το εισόδημά του οπότε να βολεύεται (λόγω της κρίσης και της τάσης να αγοράζουμε εγχώρια προϊόντα έναντι εισαγωγών, σαν απάντηση «στους ξένους» – άλλωστε οι μόνοι που δεν έχουν διαμαρτυρηθεί τα τελευταία 2 χρόνια είναι οι αγρότες), αλλά δεν μπορείς να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο βάσει στατιστικής (για να μη φέρω και το παράδειγμα του πιθανού λαμόγιου συριζαίου-κκε κτλ).

Σημείωση: τη συγκεκριμένη εικόνα την ανέβασα στο fb και ξεκίνησε flamewar με φίλους γι αυτή - μιας και εγώ στάθηκα στον τρόπο αντίδρασης παρακάμπτοντας τα φασιστικά κριτήρια, ενώ οι "διαφωνούντες" στάθηκαν κυρίως στο 2ο. Όπως και να 'χει, ας θεωρήσουμε πως το συγκεκριμένο άρθρο είναι η απολογία μου σε όσους έμεινε η λάθος εντύπωση.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις ισοπεδωτικές λογικές, στην άκρη και ας καταλήξουμε στην ουσία. Δεν θέλω την επαναφορά των μπλε-πράσινων καφενείων του 1989, ούτε να χωρίσεις του ανθρώπους σε καλούς και κακούς, ανάλογα με το χρώμα της ψήφου ή άλλους οπαδισμούς. Αυτό που θα θελα να δω είναι πραγματική συνείδηση. Ενός ανθρώπου που ζει σε έναν τόπο που κυριαρχεί η αδικία και η αδιαφορία και τουλάχιστον αντιστέκεται, μή επιβραβεύοντας αυτούς που ταυτίζονται με την εκμετάλλευση των άλλων. Και αν είναι δύσκολο να βρεις άκρη, κοίταξε τουλάχιστον να καλλιεργήσεις και αυτό το κριτήριό σου, τουλάχιστον εκεί που μπορείς. Είναι ίσως ο ηπιότερος τρόπος να πιέσεις την άρχουσα τάξη να βάλει φρένο στην αδηφάγα τακτική της και τη γενίκευση της εξαθλίωσης.

Ευχές αντί επιλόγου

Μακάρι να κάνω λάθος στις προβλέψεις μου. Κυρ αναγνώστα μου, πίστεψέ με, εύχομαι περισσότερο από σένα να κάνω λάθος. Τα πράγματα να αρχίσουν να διορθώνονται, να αποφύγουμε κι άλλους νεκρούς λόγω κρίσης και ο κόσμος να αρχίσει να αποκτά προοπτική αξιοπρεπούς διαβίωσης. Και να κάνει λάθος μαζί μου και ο Θουκιδίδης που έλεγε πως «ή θα είστε ελεύθεροι ή ήσυχοι – και τα δύο μαζί δεν γίνονται». Και όλες αυτές οι θεωρίες αντίστασης να είναι περιττές.

Τι να κάνουμε όμως που η ρουφιάνα η πραγματικότητα άλλα δείχνει, παρά την ομορφιά των  ευχολογίων;

Χαίρε κόσμε!

Μετακομίσαμε..

Αποχωρήσαμε από τον blogger, μιας και η Google με τις αλλαγές της πολιτικής της δεν μας άφησε άλλο περιθώριο να την ανεχόμαστε.

Δεν πειράζει. Άλλωστε ήρθαμε σε μια ανοιχτή-open source πλατφόρμα (πράγμα που θα έπρεπε να το είχαμε κάνει εξ’ αρχής προτού αρχίσει η google να μας κάνει νερά).

Ελπίζω εδώ στο νέο χώρο, να βρούμε περισσότερη όρεξη και χρόνο για να καταγραφόμαστε..

Υ.Γ.: Αν απορεί κανείς για το Α’ πληθυντικό και προς τι αυτή η προσφώνηση, θα απαντήσω όπως ο Άσιμος: «Εγώ με τις ιδέες μου…»